ਦਿਲਚਸਪ

ਗੁਸਤਾਵ ਲਾਈਨ

ਗੁਸਤਾਵ ਲਾਈਨ


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

ਰੋਮ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਇਤਾਲਵੀ ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ ਉੱਤੇ ਗੁਸਤਾਵ ਲਾਈਨ ਤਿੰਨ ਜਰਮਨ ਰੱਖਿਆਤਮਕ ਲਾਈਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਛਲੀ ਸੀ. ਗੈਰੀਗਲੀਆਨੋ ਅਤੇ ਰੈਪਿਡੋ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਇਸ ਨੂੰ ਬੰਦੂਕ ਦੇ ਟੋਇਆਂ, ਕੰਕਰੀਟ ਦੇ ਬੰਕਰਾਂ, ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਮਸ਼ੀਨ-ਗਨ ਦੀ ਥਾਂ, ਕੰਡਿਆਲੀ ਤਾਰ ਅਤੇ ਮਾਈਨਫੀਲਡਸ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਗੁਸਟਵ ਲਾਈਨ ਜਨਰਲ ਅਲਬਰਟ ਕੇਸਲਰਿੰਗ ਦੀ ਕਮਾਂਡ ਹੇਠ ਜਰਮਨ ਫੌਜ ਦੀਆਂ 15 ਡਿਵੀਜ਼ਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ.

ਜਨਵਰੀ 1944 ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਗੁਸਤਾਵ ਲਾਈਨ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਦੇ ਕਈ ਯਤਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ ਜਦੋਂ ਜਨਰਲ ਜੌਨ ਲੂਕਾਸ ਅਤੇ ਯੂਐਸ ਦੀ 5 ਵੀਂ ਸੈਨਾ ਐਂਜੀਓ ਵਿਖੇ ਉਤਰੇ ਸਨ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਮਈ 1944 ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਜਨਰਲ ਹੈਰੋਲਡ ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਡਿਆਡੇਮ ਨੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਫ਼ੌਜਾਂ ਨੂੰ ਗੁਸਤਾਵ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਕੀਤਾ.


ਗੁਸਤਾਵ-ਕੈਸੀਨੋ ਲਾਈਨ, ਨਵੰਬਰ 1943-ਮਈ 1944

ਗੁਸਤਾਵ-ਕੈਸੀਨੋ ਲਾਈਨ ਇੱਕ ਜਰਮਨ ਰੱਖਿਆਤਮਕ ਸਥਿਤੀ ਸੀ ਜੋ ਇਟਲੀ ਵਿੱਚ 1943 ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ. ਗੈਟਾ ਤੋਂ, ਰੋਮ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਕੈਸੀਨੋ ਰਾਹੀਂ, ਅਪੇਨਾਈਨ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਪੂਰਬੀ ਤੱਟ 'ਤੇ ਸੰਗ੍ਰੋ ਮੁਹਾਵਰਿਆਂ ਤੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ. ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਲਈ ਪੱਛਮੀ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਹਮਲੇ ਹੋਏ. ਰੋਮ ਜਾਣ ਦਾ ਅਨੁਕੂਲ ਸਹਿਯੋਗੀ ਰਸਤਾ ਲੀਰੀ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚੋਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਗੁਸਤਾਵ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨੇ ਇਸ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਕੈਸੀਨੋ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੋਂਟੇ ਕੈਸੀਨੋ ਉਚਾਈਆਂ ਤੇ, ਇਸਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮੱਠ ਦੁਆਰਾ ਸਿਖਰ ਤੇ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ. ਮੌਂਟੇ ਕੈਸੀਨੋ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ (17 ਜਨਵਰੀ - 11 ਫਰਵਰੀ 1944). ਐਕਸ ਕਾਰਪਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਡਿਵੀਜ਼ਨਾਂ ਨੇ ਪੱਛਮੀ ਤੱਟ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗੈਰੀਗਿਲਾਨੋ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਰ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਯੂਐਸ ਆਰਮੀ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਪੰਜ ਡਿਵੀਜ਼ਨਾਂ ਨੇ ਕੈਸੀਨੋ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ.

ਗੁਸਤਾਵ-ਕੈਸੀਨੋ ਲਾਈਨ. ਇਹ ਤਸਵੀਰ ਅਮਰੀਕਨ ਬੈਟਲਸ ਐਂਡ ਕੈਂਪੇਨਸ ਕਿਤਾਬ ਤੋਂ ਲਈ ਗਈ ਹੈ

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਹਿਯੋਗੀ ਫੌਜਾਂ ਐਂਜੀਓ ਵਿਖੇ ਗੈਰੀਗਲੀਆਨੋ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਉਤਰ ਗਈਆਂ. ਰੁਕਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਹਿਯੋਗੀ ਮੱਠ 'ਤੇ ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ. ਦੂਜੀ ਲੜਾਈ (15-18 ਫਰਵਰੀ) ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਨਿ Newਜ਼ੀਲੈਂਡ ਅਤੇ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਨੇ ਕੈਸੀਨੋ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਦੁਖੀ ਐਂਜੀਓ ਬੀਚਹੈਡ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇ. ਉੱਚ ਜਾਨੀ ਨੁਕਸਾਨ ਅਤੇ ਮੱਠ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੁਬਾਰਾ ਮੱਠ ਹਿੱਲ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹੇ. ਤੀਜੀ ਲੜਾਈ (15-26 ਮਾਰਚ) ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਸਹਿਯੋਗੀ ਡਿਵੀਜ਼ਨਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ -ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਕੈਸੀਨੋ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਅਲਾਇਡ ਐਡਵਾਂਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਮੱਠ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ.

ਗੁਸਤਾਵ-ਕੈਸੀਨੋ ਲਾਈਨ ਦੀ ਅੰਤਮ ਲੜਾਈ

ਚੌਥੀ ਲੜਾਈ (11-25 ਮਈ) ਵਿੱਚ, ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਡਿਆਡੇਮ, ਯੂਐਸ ਪੰਜਵੀਂ ਫੌਜ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅੱਠਵੀਂ ਫੌਜ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਗੁਸਤਾਵ ਲਾਈਨ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਸੈਕਟਰ 'ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ' ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਯੂਐਸ II ਅਤੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਆਈ ਕੋਰਜ਼ ਨੇ ਗੈਰੀਗਲੀਆਨੋ ਅਤੇ ਯੂਐਸ ਛੇਵੀਂ ਕੋਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਐਂਜੀਓ ਬੀਚਹੈਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਪੋਲਿਸ਼ II ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ XIII ਕੋਰ ਨੇ ਕੈਸੀਨੋ ਸਥਿਤੀ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ. ਇਸ ਹਮਲਾਵਰ ਨੇ ਕੈਸੀਨੋ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ. ਮਈ ਦੇ ਅਖੀਰ ਤੱਕ, ਜਰਮਨ ਫੌਜਾਂ ਰੋਮ ਤੋਂ ਪਰੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈਆਂ ਸਨ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ 55,000 ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਜਰਮਨਾਂ ਨੇ 35,000 ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ.

ਡਾ. ਕ੍ਰਿਸ ਮੈਕਨਾਬ ਅਮਰੀਕਨ ਬੈਟਲਸ ਐਂਡ ਐਂਪ ਕੈਂਪੇਨਜ਼: ਏ ਕ੍ਰੌਨਿਕਲ, 1622 ਤੋਂ ਮੌਜੂਦਾ ਦੇ ਸੰਪਾਦਕ ਹਨ ਅਤੇ ਉਜਾੜ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਬਚਾਅ ਦੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਜ਼ਰਬੇਕਾਰ ਮਾਹਰ ਹਨ. ਉਸਨੇ 20 ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਤਾਬਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ: ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼, ਕਿਤੇ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਬਚਣਾ ਹੈ. ਸਾਰੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਲਈ ਫੌਜੀ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਬਚਾਅ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਐਨਸਾਈਕਲੋਪੀਡੀਆ. ਸਪੈਸ਼ਲ ਫੋਰਸਿਜ਼ ਐਂਡਰੈਂਸ ਟੈਕਨੀਕਸ, ਫਸਟ ਏਡ ਸਰਵਾਈਵਲ ਮੈਨੁਅਲ, ਅਤੇ ਦਿ ਹੈਂਡਬੁੱਕ ਆਫ਼ ਅਰਬਨ ਸਰਵਾਈਵਲ.


ਸ਼ਵੇਰਰ ਗੁਸਤਾਵ ਅਤੇ#8211 ਹਿਟਲਰ ਅਤੇ#8217 ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬੰਦੂਕ ਅਤੇ#8211 ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਤਬਾਹੀ ਕਿਉਂ ਨਿਕਲੀ

ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਨਾਜ਼ੀ ਨੇਤਾ, ਅਡੌਲਫ ਹਿਟਲਰ, ਜੋ ਫਰਾਂਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, ਨੇ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਹਥਿਆਰ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਜੋ ਕਿ ਫ੍ਰੈਂਚ ਮੈਜਿਨੋਟ ਲਾਈਨ ਦੇ ਠੋਸ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਨਾਜ਼ੀ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜ੍ਹੀ ਇਕੋ ਵੱਡੀ ਸਰੀਰਕ ਰੁਕਾਵਟ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਪੱਛਮੀ ਯੂਰਪ.

1941 ਵਿੱਚ, ਫਰਾਂਸ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਜਰਮਨ ਹਥਿਆਰ ਨਿਰਮਾਤਾ ਅਤੇ ਧਾਤੂ ਵਿਗਿਆਨੀ, ਗੁਸਤਵ ਕ੍ਰੂਪ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤੋਪ ਭੇਟ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਹਿਟਲਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮੁਫਤ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਯੁੱਧ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਯੋਗਦਾਨ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਸੀ. ਪੀਟਰ ਚੇਨ.

ਨਵਾਂ ਹਥਿਆਰ 12 ਮੀਟਰ ਉੱਚੀ, 47 ਮੀਟਰ ਲੰਬੀ, 1350 ਟਨ ਭਾਰ ਵਾਲੀ ਬੰਦੂਕ ਸੀ ਅਤੇ 30 ਮੀਟਰ ਲੰਬੀ ਪਾਈਪ ਰਾਹੀਂ 10 ਟਨ ਗੋਲੇ ਦਾਗ ਰਹੀ ਸੀ। 22 ਲੋਕ ਬੰਦੂਕ ਦੀ ਬੈਰਲ 'ਤੇ ਇਕਸਾਰ ਬੈਠ ਸਕਦੇ ਸਨ. ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹਥਿਆਰ “ ਗ੍ਰੇਟ ਗੁਸਤਵ ਅਤੇ#8221 ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬੰਦੂਕਾਂ ਮੰਗਵਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਦੂਜੀ ਦਾ ਨਾਂ ਡੋਰਾ ਹੈ. ਡੋਰਾ ਦੂਜੀ ਬੰਦੂਕ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਅਤੇ ਇਹ ਸਟਾਲਿਨਗ੍ਰਾਡ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਤਾਇਨਾਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਸੋਵੀਅਤ ਸੰਘ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਘੇਰਣ ਦੀ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ ਤਾਂ ਜਰਮਨਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ. ਯੁੱਧ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਡੋਰਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਫੌਜਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਖੋਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ.ਡੋਰਾ ਗਨ ਦੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਸੈਨਿਕ. ਵਿਕੀਪੀਡੀਆ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ

1942 ਦੀ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ, ਗੁਸਤਾਵ ਤੋਪ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕ੍ਰੀਮੀਆ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾਸਤੋਪੋਲ ਦੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਦੌਰਾਨ ਵਰਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਬੰਦੂਕ ਨੇ ਸੇਵਾਸਤੋਪੋਲ 'ਤੇ 300 ਗੋਲੇ ਦਾਗੇ।

ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਨਾਜ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਣਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹਥਿਆਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕਮੀਆਂ ਸਨ: ਸਹਿਯੋਗੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਪਾਇਲਟਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਲੱਭਣਾ ਇੱਕ ਅਸਾਨ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਭਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਸਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਸਮਰਪਿਤ ਟ੍ਰੈਕ ਤੇ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਮਹਿੰਗਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਰਮਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ.

ਗੁਸਤਾਵ ਤੋਪ ਨੂੰ 2,000 ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਸੀ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੰਦੂਕ ਲਈ ਹਵਾ ਕਵਰ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਬੰਦੂਕ ਦੀ ਅਸਲ ਕਾਰਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਸਨ. ਤੋਪ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪੰਜ ਮੁੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਅਸੈਂਬਲੀ ਚਾਰ ਦਿਨ ਚੱਲੀ. ਨਾਲ ਹੀ, ਇੱਕ ਸ਼ੈੱਲ ਨੂੰ ਸ਼ੂਟ ਕਰਨ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਉਪਕਰਣਾਂ ਦੇ ਕੈਲੀਬ੍ਰੇਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਘੰਟੇ ਲੱਗ ਗਏ, ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਬੰਦੂਕ ਪ੍ਰਤੀ ਦਿਨ ਸਿਰਫ 14 ਗੇੜ ਹੀ ਮਾਰ ਸਕਦੀ ਹੈ.

ਇਸਦੀ ਪਹਿਲੀ ਵਰਤੋਂ ਦੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਨਾਜ਼ੀਆਂ ਨੇ ਗੁਸਟਵ ਬੰਦੂਕ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ. ਇਹ ਬੰਦੂਕ 22 ਅਪ੍ਰੈਲ 1945 ਤੋਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਜਾਪਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਦੂਜੇ ਸਰੋਤ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਹਾਨ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਰੂਸੀਆਂ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ.


ਗੁਸਤਾਵ ਲਾਈਨ

ਗੁਸਤਾਵ ਲਾਈਨ ਜਰਮਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਗਈ ਇੱਕ ਪੱਕਾ ਰੱਖਿਆਤਮਕ ਲਾਈਨ ਸੀ ਜੋ ਕਿ ਟਾਇਰਹੇਨੀਅਨ ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਐਡਰੀਆਟਿਕ ਸਾਗਰ ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ. ਗੁਸਤਾਵ ਲਾਈਨ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਗੈਰੀਗਿਲਿਆਨੋ ਅਤੇ ਰੈਪੀਡੋ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਇਟਾਲੀਅਨ ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਸੰਗਰੋ ਨਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਸੀ. 15 ਹਥਿਆਰਾਂ, ਤੋਪਖਾਨੇ, ਗੋਲੀਆਂ ਦੇ ਡੱਬੇ, ਮਸ਼ੀਨ ਗਨ ਦੀ ਥਾਂ, ਮਾਈਨਫੀਲਡ ਅਤੇ ਕੰਡਿਆਲੀ ਤਾਰ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​15 ਜਰਮਨ ਡਿਵੀਜ਼ਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇਸ ਲਾਈਨ ਦਾ ਬਚਾਅ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਇਟਲੀ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਰਮਨ ਡਿਵੀਜ਼ਨਾਂ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ ਇਸ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ. ਇਟਾਲੀਅਨ ਵਿਰੋਧ ਦੇ "ਗੰਭੀਰਤਾ ਦੇ ਕੇਂਦਰ" ਰੋਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ, ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਰਮਨ ਫੌਜ ਦੀਆਂ ਸੰਚਾਰ ਲਾਈਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਅਤੇ ਰੋਮ ਜਾਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲਈ ਇਸ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਣਾ ਪਿਆ.

ਜਰਮਨਾਂ ਨੇ ਗੁਸਟਵ ਲਾਈਨ ਨੂੰ "ਮੋਂਟੇ ਕੈਸੀਨੋ ਦੁਆਰਾ ਲੰਗਰ ਕੀਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਸਤਰ" ਕਿਹਾ. ਗੁਸਤਾਵ ਲਾਈਨ 'ਤੇ ਐਂਕਰਿੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੋਂਟੇ ਕੈਸੀਨੋ ਦੀ ਪਛਾਣ ਜਰਮਨਾਂ ਅਤੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੇ ਲੀਰੀ ਘਾਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੁਆਰ' ਤੇ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਿਗਰਾਨੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੀਤੀ. ਮੌਂਟੇ ਕੈਸੀਨੋ ਤੋਂ, ਤੁਸੀਂ ਲੀਰੀ ਘਾਟੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਹਰ ਸੜਕ ਅਤੇ ਨਦੀ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ. ਮੋਂਟੇ ਕੈਸੀਨੋ ਖੇਤਰ ਦੀ ਗੁੰਝਲਤਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣਾ ਇਸ ਦੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਬੇਨੇਡਿਕਟੀਨ ਮੱਠ ਸੀ. ਮੱਠ, ਭਿਕਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਬੇਨੇਡਿਕਟੀਨ ਆਰਡਰ ਦਾ ਸਰੋਤ, 529 ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਰੈਪਿਡੋ ਨਦੀ ਗੁਸਤਾਵ ਲਾਈਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੌਂਟੇ ਕੈਸੀਨੋ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ ਕੁਦਰਤੀ ਖਾਈ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ.

ਕਿਉਂਕਿ ਗ੍ਰੇਟ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਨੇ ਮੈਡੀਟੇਰੀਅਨ ਨੂੰ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ - ਇਹ ਆਖਰਕਾਰ ਸਾਮਰਾਜ ਦੀ ਜੀਵਨ -ਰੇਖਾ ਸੀ - ਇਸਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪ੍ਰਬਲ ਹੋ ਗਿਆ. ਅਮਰੀਕਾ ਪੱਛਮੀ ਯੂਰਪ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਚਿੰਤਤ ਸੀ ਅਤੇ ਭੂਮੱਧ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਾਹਸ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ. ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਹਿਯੋਗੀ ਰਣਨੀਤੀ 'ਤੇ ਸਹਿਮਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਏ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅੱਠਵੀਂ ਫੌਜ ਨੇ ਮੈਸੀਨਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ ਇਟਲੀ' ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. ਇਰਾਦਿਆਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਇਟਾਲੀਅਨ ਮੁਹਿੰਮ ਅਰੰਭ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖੁਦ ਲਈ.

ਸਤੰਬਰ 1943 ਵਿੱਚ ਇਟਲੀ ਵਿੱਚ ਅਲਾਇਡ ਲੈਂਡਿੰਗ, ਨੇਪਲਜ਼ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਅਕਤੂਬਰ ਵਿੱਚ ਵੋਲਟੂਰਨੋ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੱਖਣੀ ਇਟਲੀ ਵਿੱਚ ਜਰਮਨ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਸੀ. ਸਾਲ ਦੇ ਅਖੀਰ ਤੱਕ 23 ਡਿਵੀਜ਼ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਜਰਮਨ ਫੌਜ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ 215,000 ਫ਼ੌਜ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ 265,000 ਫ਼ੌਜ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ, ਲੈਫਟੀਨੈਂਟ ਜਨਰਲ ਮਾਰਕ ਕਲਾਰਕ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਅਤੇ ਯੂਐਸ ਪੰਜਵੀਂ ਫੌਜ ਦੇ ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵਾਪਸੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਨਰਲ ਸਰ ਬਰਨਾਰਡ ਐਲ ਮੋਂਟਗੋਮਰੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅੱਠਵੀਂ ਫੌਜ ਦੀਆਂ ਸਹਿਯੋਗੀ ਫੌਜਾਂ. ਜਨਵਰੀ ਅਤੇ ਸਤੰਬਰ 1944 ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਟਲੀ ਵਿੱਚ ਸਹਿਯੋਗੀ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੈਦਲ ਫ਼ੌਜੀਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਕਿਤੇ ਵੀ ਖਰਾਬ ਮੌਸਮ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਯੂਰਪ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਕੌੜੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਇਕਾਈਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਦੁਆਰਾ ਨਤੀਜਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ.

ਰੋਮ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਜਰਮਨਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰੱਖਿਆਤਮਕ ਲਾਈਨਾਂ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕੀਤਾ: ਬਾਰਬਰਾ ਲਾਈਨ, ਮਾੜੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਤ ਅਤੇ ਸੁਧਾਰੀ, ਮੋਂਟੇ ਮੈਸੀਕੋ ਤੋਂ ਟੀਨੋ ਪਿੰਡ, ਪ੍ਰੇਸੇਨਜ਼ਾਨੋ ਅਤੇ ਮੈਟੇਸੀ ਪਹਾੜਾਂ ਤੱਕ ਬਰਨਹਾਰਡ, ਜਾਂ ਰੇਨਹਾਰਡ, ਲਾਈਨ, ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੱਟੀ ਗਾਏਟਾ ਅਤੇ tonਰਟੋਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨੇਪਲਜ਼ ਤੋਂ ਚਾਲੀ ਮੀਲ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕਿਲ੍ਹੇ, ਜੋ ਮਿਗਨਾਨੋ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗੈਰੀਗਲੀਆਨੋ ਨਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਮੋਂਟੇ ਕੈਮਿਨੋ, ਮੋਂਟੇ ਲਾ ਡਿਫੇਂਸਾ, ਮੋਂਟੇ ਮੈਗੀਓਰੇ ਅਤੇ ਮੌਂਟੇ ਸੈਮੂਕਰੋ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਬੈਲਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ, ਗੁਸਟਵ ਲਾਈਨ, ਏ. ਆਧੁਨਿਕ ਇੰਟਰਲਾਕਿੰਗ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਣਾਲੀ, ਮੌਂਟੇ ਕੈਸੀਨੋ 'ਤੇ ਲੰਗਰ, ਜੋ ਗੈਰੀਗਲੀਆਨੋ ਅਤੇ ਰੈਪੀਡੋ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ ਦੇ ਸਖ਼ਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਤੰਗ ਬਿੰਦੂ ਤੇ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ.

ਜਨਵਰੀ 1944 ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਸਹਿਯੋਗੀ ਫ਼ੌਜਾਂ ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਬੈਲਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਗੁਸਤਾਵ ਲਾਈਨ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ. ਫਿਰ ਵੀ ਸਹਿਯੋਗੀ ਫੌਜਾਂ ਕੌੜੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਥੱਕ ਗਈਆਂ ਸਨ. ਭੂਮੀ ਨੇ ਡਿਫੈਂਡਰਾਂ ਦਾ ਵੀ ਪੱਖ ਪੂਰਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਪਨੇਨ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਵਾਦੀਆਂ, ਧੁੰਦ ਵਾਲੀਆਂ ਖੋਖਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਸੁੱਜੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਿੱਤਰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਕਰ ਸਕੇ. ਸਹਿਯੋਗੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਬਰਫੀਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਬਾਰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸਾਮ੍ਹਣਾ ਕੀਤਾ, ਸੁਧਰੇ ਹੋਏ ਪਨਾਹਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਠੰਡੇ ਰਾਸ਼ਨ ਖਾਏ, ਐਕਸਪੋਜਰ ਅਤੇ ਖਾਈ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਖੁਦ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ suppliesੋਣ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਸਪਲਾਈ ਕੀਤੀ ਜਿੱਥੇ ਵਾਹਨ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਖੱਚਰ ਰੇਲ ਗੱਡੀਆਂ ਅਕਸਰ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ ਕੱਚੇ ਟਰੈਕ ਜਾਂ ਪੱਥਰੀਲੀ ਚੀਰ. ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੇ ਨਦੀ ਦੇ ਵੱਖ -ਵੱਖ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਰੈਪਿਡੋ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਵਾਰ -ਵਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ.

ਦਸੰਬਰ 1943 ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਮੈਰਾਕੇਚ ਵਿਖੇ ਅੰਜ਼ਿਓ-ਨੇਟਟੂਨੋ ਦੀ ਬੰਦਰਗਾਹ 'ਤੇ ਇੱਕ ਐਂਫੀਓਬਾਈਜ਼ ਲੈਂਡਿੰਗ (ਕੋਡ ਨਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿੰਗਲ) ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ ਗੁਸਤਾਵ ਲਾਈਨ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ 80 ਮੀਲ ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਰੋਮ ਤੋਂ 35 ਮੀਲ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਹੈ. ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਕਈ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ, ਗੁਸਤਾਵ ਲਾਈਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਹਮਲਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ. ਦੋ ਮੋਰਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋੜਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ. 22 ਜਨਵਰੀ, 1944 ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੀ ਇਨਫੈਂਟਰੀ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਅਤੇ 3 ਡੀ ਇਨਫੈਂਟਰੀ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਐਂਜੀਓ-ਨੇਟਟੂਨੋ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ. ਲੈਂਡਿੰਗ ਦੇ ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਦੋ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਗੁਸਟਵ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਦੀ ਸਹਿਯੋਗੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਅਸਫਲ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਸਹਿਯੋਗੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲੱਗੇ. ਲੈਂਡਿੰਗ ਦੇ ਦੋ ਦਿਨ ਬਾਅਦ 40,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਰਮਨ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ. ਜਨਵਰੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪੜਾਅ ਉਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਪੱਛਮੀ ਮੋਰਚੇ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਖੂਨੀ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ. ਫਰਵਰੀ ਦੇ ਅੱਧ ਤੱਕ ਇੱਕ ਮਿਲੀਅਨ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਚੌਥਾਈ ਅੰਜ਼ਿਓ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਘਾਤਕ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਸਨ. ਮਾਰਚ ਦੇ ਅਰੰਭ ਤੱਕ ਇਹ ਲੜਾਈ ਰੁਕ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਖਾਈ ਵਾਂਗ ਸਥਿਰ ਅਤੇ ਘਾਤਕ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਮਈ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਐਂਜ਼ਿਓ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਮੋਰਚਿਆਂ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰੋਮ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ. ਚਰਚਿਲ ਦੀ ਆਸ਼ਾਵਾਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਹਰ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਗਲਤ ਸਾਬਤ ਹੋਈ.

ਸਹਿਯੋਗੀ ਗਸਟਵ ਲਾਈਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣੀ ਮੁਹਿੰਮ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਮਝ ਗਏ ਸਨ ਕਿ ਮੌਂਟੇ ਕੈਸੀਨੋ (ਸਮੁੰਦਰ ਤਲ ਤੋਂ 1,703 ਫੁੱਟ) ਦੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਹਾਵੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਮੱਠ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਰਣਨੀਤਕ ਬਿੰਦੂ ਸੀ. ਫਿਰ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੇਂਟ ਬੇਨੇਡਿਕਟ ਦੁਆਰਾ 524 ਈਸਵੀ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਮੱਠ ਨੂੰ ਕੈਸੀਨੋ 'ਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਹਮਲਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਹਵਾਈ, ਤੋਪਖਾਨੇ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨੀ ਹਮਲਿਆਂ ਤੋਂ ਛੋਟ ਦਿੱਤੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਮੱਠ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਪੱਕੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜਰਮਨਾਂ ਦਾ ਕਬਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦੇ ਅਕਸਰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ. ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇ ਮੱਠ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕਿਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਨਿਗਰਾਨੀ ਚੌਕੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਤਾਂ ਜੋ ਭੂਮੀ ਅਤੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਦੀਆਂ ਮਨਾਹੀਆਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਲਾਭ ਉਠਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ.

ਕੁਝ ਸਹਿਯੋਗੀ ਹਵਾਈ ਨਿਰੀਖਣਾਂ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨੀ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਮਾਰਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਨਾਈਪਰਾਂ ਅਤੇ ਤੋਪਖਾਨੇ ਦੇ ਚਪਾਕਿਆਂ ਸਮੇਤ ਜਰਮਨ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ. ਜਰਮਨ ਕਮਾਂਡਰ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਮੱਠ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਪਰ ਇਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ. ਇਤਿਹਾਸ ਸਾਬਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਰਮਨ ਕਮਾਂਡਰ ਸੱਚਾ ਸੀ. ਮੌਂਟੇ ਕੈਸੀਨੋ ਬੰਬ ਧਮਾਕੇ ਬਾਰੇ ਯੂਐਸ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰਤ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਕਈ ਬਦਲਾਅ ਹੋਏ. ਐਬੇ ਦੀ ਜਰਮਨ ਵਰਤੋਂ ਬਾਰੇ ਬਿਆਨ "ਅਟੱਲ ਸਬੂਤ" 1961 ਵਿੱਚ ਮਿਲਟਰੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦਫਤਰ ਦੁਆਰਾ ਅਧਿਕਾਰਤ ਰਿਕਾਰਡ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. 1964 ਵਿੱਚ ਰਿਕਾਰਡ ਦੁਬਾਰਾ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, "ਅਜਿਹਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਜਰਮਨ ਫ਼ੌਜ, ਛੋਟੀ ਫੌਜੀ ਪੁਲਿਸ ਦੀ ਟੁਕੜੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬੰਬ ਧਮਾਕੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਐਬੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਅਧਿਕਾਰਤ ਰਿਕਾਰਡ ਵਿੱਚ ਅੰਤਮ ਸੁਧਾਰ ਪੰਜ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਆਇਆ. 1969 ਵਿੱਚ ਸਰਕਾਰੀ ਖਾਤਾ ਸੀ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਬਦਲਿਆ, 'ਐਬੇ ਜਰਮਨ ਫੌਜਾਂ ਦੁਆਰਾ ਖਾਲੀ ਸੀ.'

ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਸਹਿਮਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਮੋਂਟੇ ਕੈਸੀਨੋ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਸਹਿਯੋਗੀ ਛੋਟ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੀ. ਜਨਰਲ ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉੱਚ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਾਇਮ ਰੱਖੀ ਸੀ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਖੇਤਰਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਫੌਜੀ ਲੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਨਹੀਂ ਪੈਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ. ਜਦੋਂ ਜਨਰਲ ਫ੍ਰੀਬਰਗ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਮਲੇ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਉਸਨੇ ਸਿੱਟਾ ਕੱਿਆ ਕਿ ਮੱਠ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣਾ ਪਏਗਾ ਅਤੇ ਹਵਾਈ ਹਮਲਿਆਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਏਗੀ.

ਅਮਰੀਕੀਆਂ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨੀ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨ ਲਈ ਯੂਐਸ ਆਰਮੀ ਏਅਰ ਪਾਵਰ ਦੀਆਂ ਯੋਗਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਦੇ ਮੌਕੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ. ਮੱਠ ਵਿੱਚ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਕਰਨ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪਰਚੇ ਡਿੱਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, 319 ਵੀਂ, 340 ਵੀਂ, 321 ਵੀਂ, 2 ਡੀ, 97 ਵੀਂ, 99 ਵੀਂ, ਅਤੇ 301 ਵੀਂ ਬੰਬਾਰ ਸਮੂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਰਣਨੀਤਕ ਅਤੇ ਰਣਨੀਤਕ ਸੈਨਾ ਹਵਾਈ ਫੌਜਾਂ ਨੇ 0945, 15 ਫਰਵਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੰਬ ਚਲਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ 1944. ਕੁੱਲ 142 ਬੀ -17, 47 ਬੀ -25, ਅਤੇ 40 ਬੀ -26 ਨੇ ਐਬੀ 'ਤੇ 1,150 ਟਨ ਉੱਚ ਵਿਸਫੋਟਕ ਅਤੇ ਭੜਕਾ ਬੰਬ ਸੁੱਟੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੋਂਟੇ ਕੈਸੀਨੋ ਦੇ ਪੂਰੇ ਸਿਖਰ ਨੂੰ ਮਲਬੇ ਦੇ ਸਮੋਕਿੰਗ ਪੁੰਜ ਤੱਕ ਘਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ. ਵਿਵਾਦਪੂਰਨ ਬੰਬਾਰੀ ਨੇ ਮੱਠ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਰੀ ਕੰਧਾਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਹਿੱਸਾ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਪਰ ਭੂਮੀਗਤ ਚੈਂਬਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਜੋ ਸਹਿਯੋਗੀ ਸਮਝਦੇ ਸਨ ਕਿ ਜਰਮਨ ਬੰਬ ਆਸਰਾ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵਰਤ ਰਹੇ ਸਨ. ਜਦੋਂ ਚੌਥੀ ਭਾਰਤੀ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਨੇ 15 ਫਰਵਰੀ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹਮਲਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਜਾਨੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾਲ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਅਗਲੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੜਾਕੂ-ਬੰਬਾਰਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਭਾਰਤੀ ਹਮਲਿਆਂ ਦਾ ਨੇੜਲਾ ਸਮਰਥਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਅਸਫਲ ਰਹੇ।

ਮਾਰਚ 1944 ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੇ ਮੋਂਟੇ ਕੈਸੀਨੋ ਉੱਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਬਹੁਤੇ ਕਮਾਂਡਰਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਸ਼ੱਕ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਹਵਾਈ ਹਮਲੇ ਕੈਸੀਨੋ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਉਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਘਟਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਸਫਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਹਵਾਈ ਹਮਲੇ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ. ਬੰਬਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਗਾਤਾਰ ਲਹਿਰਾਂ ਨੇ 0830 ਅਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੈਸਿਨੋ ਨੂੰ ਭੜਕਾਉਣਾ ਸੀ, 750 ਟਨ 1,000 ਪੌਂਡ ਦੇ ਬੰਬ ਦੇਰੀ ਨਾਲ ਐਕਸ਼ਨ ਫਿusesਜ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਾਏ.

15 ਮਾਰਚ 1944 ਨੂੰ, ਜਰਨੈਲ ਕਲਾਰਕ, ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰ, ਏਕਰ, ਫ੍ਰੀਬਰਗ ਅਤੇ ਡਿਵਰਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਮੀਲ ਦੂਰ ਤੋਂ ਕੈਸੀਨੋ ਉੱਤੇ ਹਵਾਈ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ. ਅਨੁਸੂਚੀ ਅਨੁਸਾਰ, 514 ਦਰਮਿਆਨੇ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਬੰਬਾਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ 300 ਲੜਾਕੂ-ਬੰਬਾਰ ਅਤੇ 280 ਲੜਾਕਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਨੇ ਖੇਤਰ 'ਤੇ ਉੱਚ ਵਿਸਫੋਟਕ ਸੁੱਟਿਆ. ਬੰਬਾਰੀ ਉਮੀਦਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹੀ. ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਅਤੇ ਬਖਤਰਬੰਦ ਯੂਨਿਟਾਂ ਕ੍ਰੇਟਰਡ ਅਤੇ ਹੁਣ ਤਕਰੀਬਨ ਦੁਰਲੱਭ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਰਮਨ ਦੇ ਅਹੁਦਿਆਂ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਬਰਕਰਾਰ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਪਾਇਆ. ਲੜਾਕੂ-ਬੰਬਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਵੇਂ ਹਵਾਈ ਹਮਲਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ 106 ਟਨ ਬੰਬਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਨਿ Zealandਜ਼ੀਲੈਂਡ ਵਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਤਰੱਕੀ ਕੀਤੀ. ਅਜੇ ਵੀ 16-17 ਮਾਰਚ ਨੂੰ ਹੋਰ ਹਵਾਈ ਹਮਲੇ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 466 ਟਨ ਬੰਬ ਸੁੱਟੇ, ਕੋਈ ਠੋਸ ਨਤੀਜੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ. ਹਮਲੇ ਦੇ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, 21 ਮਾਰਚ ਤਕ, ਜਨਰਲ ਕਲਾਰਕ ਨੇ ਫ੍ਰੀਬਰਗ ਨੂੰ ਹਮਲਾ ਬੰਦ ਕਰਨ ਦੀ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ, ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਜਰਨੈਲ ਜੁਇਨ ਅਤੇ ਲੀਜ਼ ਨੇ ਵੀ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਸਫਲਤਾ ਸਿਰਫ ਪਹੁੰਚ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੀ, ਫ੍ਰੀਬਰਗ ਨੇ ਹਮਲਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸਿਕੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ 23 ਮਾਰਚ ਨੂੰ ਹਮਲਾ ਬੰਦ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ. ਕਈ ਹਵਾਈ ਹਮਲਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, 600,000 ਤੋਪਖਾਨੇ ਦੇ ਗੋਲੇ, ਅਤੇ 1,316 ਨਿ Zeਜ਼ੀਲੈਂਡ ਅਤੇ 3,000 ਭਾਰਤੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਕੈਸੀਨੋ, ਮੋਂਟੇ ਕੈਸੀਨੋ ਅਤੇ ਲੀਰੀ ਘਾਟੀ ਜਰਮਨ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ.

ਜਰਮਨ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ (ਅਤੇ ਜਾਨੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨੂੰ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ), ਅਮਰੀਕੀ ਹਵਾਈ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਮਾਰਚ 1944 ਵਿੱਚ "ਸਟ੍ਰੈਂਗਲ" ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਜਰਮਨਾਂ ਨੂੰ ਸਪਲਾਈ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਇਸ ਨੇ ਰੇਲਮਾਰਗਾਂ ਅਤੇ ਸੜਕਾਂ 'ਤੇ ਰੋਮ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਤ ਕੀਤਾ. ਪਹਿਲੇ ਹਫਤੇ ਵਿੱਚ, ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੇ ਹਰ ਰੇਲਮਾਰਗ ਨੂੰ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਦੋ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ. ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਤੀ ਦਿਨ 25ਸਤਨ 25 ਕਟੌਤੀ ਕੀਤੀ. ਰੇਲ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਪ੍ਰਤੀ ਦਿਨ 80,000 ਟਨ ਤੋਂ ਘਟ ਕੇ 4,000 ਰਹਿ ਗਈ, ਜੋ ਕਿ ਜਰਮਨਾਂ ਨੂੰ ਸਖਤ ਅਪਰਾਧ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਸੀ. ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ 4,000 ਟਨ ਤੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜਰਮਨ ਸਹਿਯੋਗੀ ਜ਼ਮੀਨੀ ਹਮਲੇ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਬਚ ਸਕਦੇ ਸਨ. ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟੇ.

ਸਹਿਯੋਗੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਗੁਸਤਾਵ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹੇ ਸਨ: ਜਨਵਰੀ ਵਿੱਚ ਕੈਸੀਨੋ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱ toਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਫਰਵਰੀ ਵਿੱਚ ਰੈਪੀਡੋ ਨਦੀ 'ਤੇ ਹੋਏ ਮਾੜੇ ਹਮਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਮਾਰਚ ਵਿੱਚ ਮੋਂਟੇ ਕੈਸੀਨੋ ਅਤੇ ਮੱਛੀ ਦੇ ਮੱਠ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗੱਡੀ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ . ਜਰਮਨ ਟਾਈਰਹੇਨੀਅਨ ਸਾਗਰ ਤੇ ਗਾਏਟਾ ਦੀ ਖਾੜੀ ਤੋਂ ਐਡਰੀਆਟਿਕ ਤੱਕ ਫੈਲਣ ਵਾਲੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਲਾਈਨ ਦੇ ਪੱਕੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਹੁਣ ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਪੰਜ ਤੋਂ ਦਸ ਮੀਲ ਦੂਰ ਹਿਟਲਰ ਲਾਈਨ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ. ਇਹ ਨਵੇਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਟੇਰਾਸੀਨਾ ਤੋਂ ਲੀਰੀ ਘਾਟੀ ਅਤੇ ਮੌਂਟੇ ਕਾਇਰੋ ਤੱਕ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਲੈਫਟੀਨੈਂਟ ਜਨਰਲ ਵੈਲੇਨਟਿਨ ਫੁਏਰਸਟਾਈਨ ਦੇ ਅਧੀਨ ਐਲ 1 ਮਾਉਂਟੇਨ ਕੋਰ ਦੀਆਂ ਨੌਂ ਡਿਵੀਜ਼ਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਨ. ਹੋਰ ਸਹਿਯੋਗੀ ਹਮਲਿਆਂ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਦਸਵੀਂ ਅਤੇ ਚੌਦ੍ਹਵੀਂ ਫ਼ੌਜ ਨੇ 365,000 ਸਿਪਾਹੀ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਅਲਪਸ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਇਟਲੀ ਵਿੱਚ ਤਾਇਨਾਤ 412,000 ਜਰਮਨ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ।

ਜਨਰਲ ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰ ਨੇ ਮਾਰਚ ਤੋਂ ਮਈ 1944 ਤੱਕ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਮੁੜ ਨਿਰਮਾਣ ਅਤੇ ਰੋਮ ਉੱਤੇ ਅੰਤਮ ਧੱਕੇ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ. ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਦਿਵਾਉਣ ਲਈ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਆਈਆਂ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ, 15 ਵੇਂ ਆਰਮੀ ਸਮੂਹ ਦੇ ਕਮਾਂਡਰ ਨੇ ਅਨੁਮਾਨ ਲਗਾਇਆ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਤਿੰਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਲਾਭ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਲਈ ਸਹਿਯੋਗੀ ਲਾਈਨ ਦੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਪੁਨਰਗਠਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ. ਇਸ ਲਈ ਪੰਜਵਾਂ ਫੌਜ ਦਾ ਮੋਰਚਾ ਬਾਰਾਂ ਮੀਲ ਤੱਕ ਘਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ - ਸਿਰਫ ਤਿਰਹੇਨੀਅਨ ਸਾਗਰ ਦੇ ਨਾਲ ਤੰਗ ਤੱਟ ਵਾਲਾ ਮੈਦਾਨ. ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਡੀਕਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਬਸੰਤ ਹਮਲਾ 11 ਮਈ 1944 ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਮੋਂਟੇ ਕੈਸੀਨੋ ਉੱਤੇ ਪੋਲਿਸ਼ ਕੋਰ ਦਾ ਹਮਲਾ ਅਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਮਲਾਵਰ ਫੋਰਸ ਦੇ 50 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ।

ਪੂਰੀ ਗੁਸਤਾਵ ਲਾਈਨ ਦੇ ਨਾਲ ਦਬਾਅ ਵਧਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਕੈਸਟਿਨੋ ਦੇ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਿਰਫ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ 40 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗੁਆਉਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਜਰਮਨਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਹਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਿਛਾਂਹਖੜੀ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਫਰਕ ਪਾਇਆ, ਉਹ ਸੀ ਰਿਜ਼ਰਵ ਨੂੰ ਮੂਹਰਲੇ ਪਾਸੇ ਲਿਜਾਣ ਜਾਂ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਜਰਮਨ ਦੀ ਅਯੋਗਤਾ. ਰੋਕਥਾਮ ਮੁਹਿੰਮ ਨੇ ਟਰੱਕਾਂ ਅਤੇ ਰੇਲ ਗੱਡੀਆਂ ਦੀ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਲਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਪੁਲਾਂ, ਰੇਲਮਾਰਗਾਂ ਅਤੇ ਸੜਕਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਸੀ ਕਿ ਜਰਮਨ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਣ ਲਈ ਪੈਦਲ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਸਨ.

16 ਮਈ ਦੇ ਤੜਕੇ ਤਕ, ਅਮਰੀਕਨ II ਕੋਰ ਅਤੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਐਕਸਪੀਡੀਸ਼ਨਰੀ ਕੋਰ (ਐਫਈਸੀ) ਨੇ ਗੁਸਤਾਵ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ. ਜਰਮਨ ਕਮਾਂਡਰ ਕੇਸਲਰਿੰਗ ਨੂੰ 2 ਜੂਨ ਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਜਰਮਨ ਇਕਾਈਆਂ ਨੂੰ ਸੰਪਰਕ ਤੋੜਨ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਵੇ, 3 ਜੂਨ ਨੂੰ ਰੋਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖੁੱਲਾ ਸ਼ਹਿਰ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰ ਦੇਵੇ।


ਵਿੰਟਰ ਲਾਈਨ

ਦੇ ਵਿੰਟਰ ਲਾਈਨ ਇਟਲੀ ਵਿੱਚ ਜਰਮਨ ਫੌਜੀ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਸੰਗਠਨ ਟੌਡਟ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਗੁਸਤਾਵ ਲਾਈਨ ਇਟਲੀ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਪਾਰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਭੱਜਿਆ ਜਿੱਥੇ ਗੈਰੀਗਲੀਆਨੋ ਨਦੀ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਟਾਇਰੇਨੀਅਨ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਐਡਰਿਆਟਿਕ ਤੱਟ ਉੱਤੇ ਅਪੇਨਾਈਨ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਸੰਗ੍ਰੋ ਨਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਲਾਈਨ ਦਾ ਕੇਂਦਰ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰੋਮ (ਹਾਈਵੇ 6) ਦੇ ਮੁੱਖ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਲੀਰੀ ਘਾਟੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਮੌਂਟੇ ਕੈਸੀਨੋ ਸਮੇਤ ਕੈਸੀਨੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਲੰਗਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਐਬੀ ਸਥਿਤ ਸੀ ਜੋ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੁਆਰ ਤੇ ਹਾਵੀ ਸੀ. ਲੀਰੀ ਘਾਟੀ (ਰੋਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਮੁੱਖ ਰਸਤਾ), ਅਤੇ ਮੋਂਟੇ ਕਾਇਰੋ, ਜਿਸ ਨੇ ਡਿਫੈਂਡਰਾਂ ਨੂੰ ਲੀਰੀ ਘਾਟੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੇ ਸੰਭਾਵੀ ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਦਾ ਸਪਸ਼ਟ ਨਿਰੀਖਣ ਦਿੱਤਾ. ਅਪੇਨਾਈਨਜ਼ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਦੋ ਸਹਾਇਕ ਲਾਈਨਾਂ ਸਨ: ਮੁੱਖ ਗੁਸਤਾਵ ਦੇ ਅਹੁਦਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਰਨਹਾਰਡ ਲਾਈਨ ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਸੇ 5 ਮੀਲ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੇ ਹਿਟਲਰ ਲਾਈਨ. ਵਿੰਟਰ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਬੰਦੂਕਾਂ ਦੇ ਟੋਇਆਂ, ਕੰਕਰੀਟ ਦੇ ਬੰਕਰਾਂ, ਬੁਰਜਡ ਮਸ਼ੀਨ-ਗਨ ਏਮਪਲੇਸਮੈਂਟਸ, ਕੰਡੇਦਾਰ ਤਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮਾਈਨਫੀਲਡਸ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਇਹ ਰੋਮ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਰਮਨ ਰੱਖਿਆਤਮਕ ਲਾਈਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਸੀ. ਲਗਭਗ 15 ਜਰਮਨ ਡਿਵੀਜ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਮੋਂਟੇ ਕੈਸੀਨੋ ਅਤੇ ਐਂਜੀਓ ਵਿਖੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਲੜਾਈਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਿੰਟਰ ਲਾਈਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਨਵੰਬਰ 1943 ਦੇ ਮੱਧ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮਈ 1944 ਦੇ ਅਖੀਰ ਤੱਕ ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੱਗਿਆ.

ਕੁਝ ਅਧਿਕਾਰੀ ਬਰਨਹਾਰਟ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ ਗਏ ਪੱਛਮੀ ਰੱਖਿਆਤਮਕ ਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ ਇਟਲੀ ਨੂੰ ਤੱਟ ਤੋਂ ਤੱਟ ਤੱਕ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਗੁਸਟਵ ਲਾਈਨ ਦੀ ਪੂਰਬੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਦੂਜੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਵਿੰਟਰ ਲਾਈਨ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਉਪਰੋਕਤ ਪਰਿਭਾਸ਼ਤ ਅਨੁਸਾਰ ਗੁਸਤਾਵ ਲਾਈਨ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ.


ਗੁਸਟਵ ਲਾਈਨ - ਇਤਿਹਾਸ

ਬੈਕਰ ਕੇਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ
c.1891
(ਵੱਡਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਲਿਕ ਕਰੋ)

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਬੇਕਰ ਘੜੀਆਂ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ ਸਨ. ਵਰ੍ਹੇਗੰ cl ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਗੁੱਟ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਤੱਕ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਬੇਕਰ ਟ੍ਰੇਡਮਾਰਕ ਦੇ ਨਾਲ ਉਪਲਬਧ ਹੈ.

ਗੁਸਤਾਵ ਬੇਕਰ ਘੜੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਲਈ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਾਰੀਗਰੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਘੜੀ 'ਤੇ ਬੇਕਰ ਦਾ ਨਾਮ ਇਸ ਨੂੰ ਘੱਟ ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਨਿਰਮਾਤਾ ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਗੁਣਵੱਤਾ ਦੀਆਂ rsquos ਘੜੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਕੀਮਤੀ ਬਣਾ ਦੇਵੇਗਾ. ਕਲਾ ਦੇ ਇਹ ਸੰਗ੍ਰਹਿਣਯੋਗ ਕੰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਰਨੀਚਰ ਦੇ ਹਮਰੁਤਬਾ ਜਿੰਨੇ ਮਹਿੰਗੇ ਨਹੀਂ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ $ 500 ਤੋਂ $ 5,000 ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਗੁਸਤਾਵ ਬੇਕਰ ਸਿਰਫ 1885 ਤੱਕ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, 1935 ਤੱਕ ਘੜੀਆਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਟ੍ਰੇਡਮਾਰਕ ਨੂੰ ਬੋਰ ਕੀਤਾ. ਜੰਘਾਂਸ ਕੰਪਨੀ ਨੇ ਬੇਕਰ, ਲੇਨਜ਼ਕਿਰਚ, ਹੈਮਬਰਗ ਅਮਰੀਕਨ, ਆਦਿ ਨੂੰ ਇੱਕ ਘੜੀ ਕੰਪਨੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰ ਲਿਆ ਜੋ ਕਿ ਅੱਜ ਵੀ ਕਾਰੋਬਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਹੈ.

ਗੁਸਤਾਵ ਬੇਕਰ ਐਂਕਰ ਲੋਗੋ ਦੇ ਨਾਲ ਪੁਲੀ

ਗੁਸਟਵ ਬੇਕਰ ਐਂਕਰ ਲੋਗੋ ਦੇ ਨਾਲ ਮੂਵਮੈਂਟ ਮਾਉਂਟ

Movement Stamp and Serial No.</p> <p>Gustav Becker 2-Wt Vienna Regulator</p> <p> <b>Gustav Becker Serial Numbers <br /></b>(Freiburg only/<em>not</em> Braunau - see logos table in right column)</p>

ਵਾਰਸਾ ਦੇ ਪੋਲਿਸ਼ ਆਰਮੀ ਅਜਾਇਬ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਤੇ, ਡਾਰੋਵੋ ਦੇ ਕੋਲ ਸਾਬਕਾ ਜਰਮਨ ਫਾਇਰਿੰਗ ਰੇਂਜ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਡੋਰਾ ਗਨ ਗਨ (ਤਿੱਖੀ ਬੈਲਿਸਟਿਕ ਕੈਪ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ) ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ੈੱਲ ਮਿਲਿਆ.

ਅਗਸਤ 1942 ਵਿੱਚ ਸੀਆਈਟੀ ਤੋਂ ਲਗਭਗ 15 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਇਸਦੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਅਤੇ 13 ਸਤੰਬਰ ਨੂੰ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਲਾਲ ਫੌਜ ਦੁਆਰਾ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਦੀ ਧਮਕੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ. ਜਰਮਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਡੋਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾਇਆ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਡੋਰਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ. ਸ਼ਵੇਰਰ ਗੁਸਤਾਵ ਦੀ ਖੋਜ ਦੇ ਬਾਅਦ ਅਮਰੀਕੀ ਫੌਜ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਦੇ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ. ਡੋਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਰੁਝੇਵੇਂ ਨਹੀਂ ਹਨ.


ਇਤਿਹਾਸ

1943 ਤੱਕ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜੀ ਤਾਕਤਾਂ ਲਈ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸੀ ਕਿ ਦੂਜਾ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਸਹਿਯੋਗੀ ਫੋਰਸ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਜਰਮਨੀ ਅਤੇ ਇਟਲੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਹਰਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ "ਦੂਰ" ਯੁੱਧ ਬਾਰੇ ਸ਼ੰਕੇ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਵੰਚਿਤ ਹੋਣਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕੁਰਬਾਨੀ, ਇਟਲੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਮ ਹੋ ਗਈ. ਇਹ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਜਰਮਨ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਕੁਲੀਨ ਵਰਗ ਦੁਆਰਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਮਈ 1943 ਵਿੱਚ ਇਟਾਲੀਅਨ ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ ਵਿੱਚ ਜਰਮਨ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਵੰਡਾਂ ਭੇਜਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਸਰਹੱਦਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਸੀ. ਇੱਕ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਸਹਿਯੋਗੀ ਲੈਂਡਿੰਗ, ਪਰ ਇਟਾਲੀਅਨ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਨੂੰ ਨਿਗਰਾਨੀ ਹੇਠ ਰੱਖਣ ਲਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਇਟਾਲੀਅਨ ਸੰਭਾਵਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸਮਰਪਣ ਕਰ ਦੇਣਗੇ. ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਫੌਜਾਂ ਅਫਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਐਕਸਿਸ ਫੋਰਸਿਜ਼ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਟਲੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕੰlineੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਫੌਜੀ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਅਫਰੀਕੀ ਜਿੱਤ ਦੇ ਆਤਮ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ.

ਇਟਲੀ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਗੁਸਟਵ ਲਾਈਨ ਬਿਲਡਿੰਗ

11 ਜੁਲਾਈ 1943 ਨੂੰ ਸਿਸਲੀ ਵਿੱਚ ਉਤਰਨਾ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਰਿਆ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇਸ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ: ਇਟਾਲੀਅਨ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਆਤਮ ਸਮਰਪਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜਰਮਨ, ਜੋ ਸਹਿਯੋਗੀ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇਕੱਲੇ ਸਨ, ਨੂੰ ਕੈਲਾਬਰੀਆ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ. ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਮੁਸੋਲਿਨੀ ਨੂੰ ਬਰਖਾਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੈਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ (25 ਜੁਲਾਈ 1943) ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਸਰਕਾਰ, ਜਿਸਦਾ ਮੁਖੀ ਜਨਰਲ ਬਡੋਗਲਿਓ ਸੀ, ਨੇ ਗੁਪਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਣ ਕਰਨ ਅਤੇ ਜੰਗਬੰਦੀ' ਤੇ ਦਸਤਖਤ ਕਰਨ ਲਈ ਗੱਲਬਾਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ. ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਰਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਐਕਸਿਸ ਗਠਜੋੜ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਨਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ. ਜਰਮਨੀ ਨੂੰ ਇਟਾਲੀਅਨ ਭਰੋਸੇ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ 26 ਜੁਲਾਈ ਤੋਂ ਇਟਲੀ ਭੇਜੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਬਖਤਰਬੰਦ ਡਿਵੀਜ਼ਨਾਂ, ਪੈਰਾਟ੍ਰੂਪਰਾਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਇਹ ਅਗਸਤ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ. ਇਟਲੀ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ “ਹਮਲਾ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੇ ਉਦਯੋਗਿਕ ਬਸਤੀਆਂ, ਸੰਚਾਰ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ, ਪੂਰੇ ਇਟਾਲੀਅਨ ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਬੰਬਾਰੀ ਕੀਤੀ. ਨੁਕਸਾਨ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਟਾਲੀਅਨ ਆਬਾਦੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ ਸੀ. ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਰਤ ਇਟਾਲੀਅਨ ਫੌਜੀ ਸਮਰਪਣ 3 ਸਤੰਬਰ 1943 ਨੂੰ ਹਸਤਾਖਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ 8 ਵੇਂ ਦਿਨ ਜਨਤਕ ਤੌਰ ਤੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਸਰਕਾਰ, ਰਾਜਾ, ਸ਼ਾਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਅਤੇ ਫੌਜੀ ਕੁਲੀਨ ਜਰਮਨ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਦੇਸ਼ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ. ਅਬਰੂਜ਼ੋ ਅਫਸੋਸਨਾਕ ਤੌਰ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਾ ਵਿਟੋਰੀਓ ਇਮਾਨੁਏਲੇ III ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕ੍ਰੇਚਿਓ ਕੈਸਲ ਵਿੱਚ ਪਨਾਹ ਲਈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਓਰਟੋਨਾ ਬੰਦਰਗਾਹ ਤੋਂ ਬ੍ਰਿੰਡੀਸੀ ਵੱਲ ਇੱਕ ਕਿਸ਼ਤੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ. ਅਬਰੂਜ਼ੋ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮੁਸੋਲਿਨੀ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੈਂਪੋ ਇਮਪੇਰਾਟੋਰ ਦੇ ਇੱਕ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰਬੰਦ ਸੀ, ਨੂੰ ਜਰਮਨ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਉੱਚ ਸਮੂਹ ਦੁਆਰਾ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਇੱਕ ਸਾਹਸੀ ਭੱਜਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਜਰਮਨੀ ਲੈ ਗਏ। ਇਸ ਬਚਾਅ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਖੁਦ ਹਿਟਲਰ, ਉਸਦੇ ਸਾਬਕਾ ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਜਰਮਨ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਹੇਠ ਉੱਤਰੀ ਇਟਲੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਫਾਸ਼ੀਵਾਦੀ ਰਾਜ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ. 23 ਸਤੰਬਰ 1943 ਨੂੰ ਮੁਸੋਲਿਨੀ ਇਟਲੀ ਵਾਪਸ ਆਈ ਅਤੇ "ਇਟਾਲੀਅਨ ਸੋਸ਼ਲ ਰੀਪਬਲਿਕ" ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ.

9 ਸਤੰਬਰ 1943 ਨੂੰ, ਇਟਲੀ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਜਾਂ ਫੌਜੀ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਦੇ, ਇੱਕ ਵਹਿਣ ਵਾਲਾ ਦੇਸ਼ ਸੀ. ਹਿਟਲਰ ਨੇ ਇਸ ਨਿਯੰਤਰਣ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਰਮਨ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਟਲੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ "ਯੁੱਧ ਖੇਤਰ" ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ. ਦੱਖਣੀ ਇਟਲੀ ਵਿੱਚ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਲਈ ਮਿਲਟਰੀ ਕਮਾਂਡ ਕਮਾਂਡਰ ਕੇਸਰਲਿੰਗ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਕਬਜ਼ੇ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਸੀ: ਇਟਲੀ ਨੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਨਿਯੰਤਰਣ ਜਰਮਨਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਬਾਦੀ ਸਾਰੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਅਤੇ ਉਦਯੋਗਿਕ ਉਤਪਾਦਨ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਭਾਰੀ ਡਿ dutyਟੀ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਕੇ ਸਹਿਯੋਗ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋਵੇਗੀ. ਉੱਤਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਫੌਜੀ ਉਪਕਰਣ ਕਮਾਂਡਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ. ਇਟਲੀ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ, ਹਰ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਮੋਰਚੇ ਤੋਂ, ਇਟਲੀ ਜਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਜਰਮਨ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨਾਜ਼ੀ ਫਾਸ਼ੀਵਾਦੀ ਆਦਰਸ਼ ਲਈ ਲੜਨ ਜਾਂ ਜਰਮਨੀ ਦੇ ਜੇਲ੍ਹ ਕੈਂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰਬੰਦ ਹੋਣ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ. ਤਕਰੀਬਨ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਜਰਮਨਾਂ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗ ਦੀ ਬਜਾਏ ਕੈਦ, ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਅਤੇ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਇਟਲੀ ਕਿਸੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਮਨੁੱਖੀ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਕੀਮਤ ਚੁਕਾਏਗਾ ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਸਨੇ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ. ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੱਖਣ ਤੋਂ ਇਟਲੀ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਰੋਮ, ਫਿਰ ਉੱਤਰੀ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੱਖਣੀ ਜਰਮਨੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਬਰਲਿਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ. ਨਿਰੰਤਰ ਜਰਮਨ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਲਗਾਤਾਰ ਬੰਬਾਰੀ ਨੇ ਇਤਾਲਵੀ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਦੱਖਣ ਤੱਕ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਜ਼ਮੀਨੀ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਸਫਲ ਰਹੀਆਂ. ਅਮਰੀਕੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫੌਜਾਂ ਇਤਾਲਵੀ ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਅੱਗੇ ਵਧੀਆਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੇਂਦਰੀ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਇਟਲੀ ਸੰਕੁਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਐਪਨੀਨਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ.

ਇਹ ਇਸ ਸਮੇਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਰੋਮ ਇੰਨਾ ਨਜ਼ਦੀਕ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਅਜੇ ਵੀ ਅਛੂਤ ਹੈ. 8 ਵੀਂ ਫ਼ੌਜ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਬ੍ਰੁਜ਼ੋ ਵਿੱਚ ਲੜੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ (ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਕਿੰਗਡਮ, ਨਿ Newਜ਼ੀਲੈਂਡ, ਕੈਨੇਡਾ, ਭਾਰਤ ਆਦਿ) ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਸਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਕਮਾਂਡ ਜਨਰਲ ਮੋਂਟਗੋਮਰੀ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਇਸ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈਸ ਆਦਮੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਲੌਜਿਸਟਿਕ ਨੈਟਵਰਕ ਦੁਆਰਾ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਸੀ ਜੋ ਸਪਲਾਈ ਕਾਰਜਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਤੱਖ ਸਮੱਸਿਆ ਦੇ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ. ਜਰਮਨ ਫ਼ੌਜਾਂ ਨੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਸਨ ਅਤੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਸਨ. ਜਰਮਨ ਇੱਕ "ਲੜਾਈ ਵਾਲੀ ਵਾਪਸੀ" ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ ਜਿਸਨੇ ਆਜ਼ਾਦ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਖੁਦ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾਅ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨ ਲਈ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਦਿੱਤਾ. ਸਰਦੀਆਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਅਤੇ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵੱਲ ਐਂਗਲੋ-ਅਮਰੀਕਨ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ, ਜਰਮਨ ਫੌਜੀ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰੱਖਿਆ ਰਣਨੀਤੀ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਅਬਰੂਜ਼ੋ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗੀ, ਇਸਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਪਹਾੜੀ ਅਤੇ ਦੁਰਲੱਭ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਉਠਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਹੌਲੀ. ਸਹਿਯੋਗੀ ਤਰੱਕੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ. ਸੰਗ੍ਰੋ ਨਦੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਗੈਰੀਗਲੀਆਨੋ ਨਦੀ ਤੱਕ, ਇਟਲੀ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਅੱਧਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਗੁਸਤਵ ਲਾਈਨ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਨੂੰ ਸਾਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਸਤੰਬਰ ਅਤੇ ਅਕਤੂਬਰ 1943 ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਰਮਨ ਸਿਪਾਹੀ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਅਬ੍ਰੁਜ਼ੋ ਦੇ ਛੋਟੇ ਕਸਬਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵਸ ਗਏ, ਰਣਨੀਤਕ ਤੌਰ ਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਕਮਾਂਡਰਿੰਗ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਜ਼ਬਤ ਕਰ ਲਿਆ (ਭੋਜਨ ਦੀ ਸਪਲਾਈ, ਵਾਹਨ, ਬਾਲਣ, ਹਥਿਆਰ) ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦਰਦ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਸਥਾਨਕ ਆਬਾਦੀ ਨੂੰ ਕਿਲ੍ਹੇ ਬਣਾਉਣ, ਖਾਈ ਖੋਦਣ ਅਤੇ ਤੋਪਖਾਨੇ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ. ਜਰਮਨ ਫੌਜੀ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਦੀ ਸਹੂਲਤ ਲਈ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵਿਕਸਤ ਹੋ ਰਹੇ ਥੀਏਟਰ ਨੇ ਛੋਟੇ ਕੇਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ.

ਜਰਮਨ ਰਣਨੀਤੀਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕਸਬਿਆਂ ਦੇ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਵਸਨੀਕ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੁਝ ਸੰਪਤੀਆਂ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਝਿਜਕਦੇ ਸਨ. ਹਰ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਜਿਸਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਰਮਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕਮਾਂਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕੁਝ ਪੌੜੀਆਂ ਦੇ ਸਟੋਰੇਜ ਖੇਤਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਬ੍ਰਿਕਡ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਸੀ. ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਿਨ ਵੇਲੇ, ਖੇਤਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ, ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਜਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਨਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਤ ​​ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਸੌਣ ਲਈ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ. ਜੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਜਰਮਨ ਕਾਬਜ਼ ਫ਼ੌਜਾਂ ਇਟਾਲੀਅਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਕਾਫ਼ੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਤਰੱਕੀ ਅਤੇ ਤੋੜ -ਫੋੜ ਅਤੇ ਗੁਰੀਲਾ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਇਟਾਲੀਅਨ ਦੀ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਦੇ ਵਧਣ ਨਾਲ, ਜਰਮਨ ਪ੍ਰਤੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਸਥਾਨਕ ਆਬਾਦੀ ਵਿਗੜ ਗਈ ਅਤੇ ਬਦਲਾ ਲੈਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਅਤੇ ਸਮੂਹਿਕ ਕਤਲੇਆਮ. ਜਰਮਨ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬਗਾਵਤ ਦੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਹੀ ਆਮ ਸਨ. ਬੰਦਾ ਪਾਲੋਮਬਰੋ, ਜਿਸਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਚੀਤੀ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਪਰੰਤੂ ਸਤੰਬਰ 1943 ਤੋਂ ਪਾਲੋਮਬਾਰੋ ਅਤੇ ਫਾਰਾ ਸੈਨ ਮਾਰਟਿਨੋ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ -ਫੋੜ ਅਤੇ ਜਾਸੂਸੀ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਤ ਸੀ, ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੁਰੀਲਾ ਯੁੱਧ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋਈ। ਪੱਖਪਾਤੀਆਂ ਦੇ ਇਸ ਪਹਿਲੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਜਰਮਨ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬੀ ਹਮਲੇ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਦੇਸ਼ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਅਤੇ ਕਈ ਹੋਰ ਚੀਤੀ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਸੰਗਠਿਤ ਹੋਣ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਪੱਖਪਾਤੀ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਨ ਲਈ ਭੱਜ ਗਏ। ਅਕਤੂਬਰ 1943 ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਲੈਨਸੀਆਨੋ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਬਗਾਵਤ ਦੇ ਦਿਨ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਭੁੱਖੇ ਮਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਜਰਮਨ ਦੁਰਵਿਹਾਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਤਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਨੇ ਇੱਕ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਬਗਾਵਤ ਖੜ੍ਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ. ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਰਮਨ ਕਬਜ਼ੇ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਫੁਟਨੋਟ ਸੀ, ਪਰ ਇਸਨੇ ਅਬ੍ਰੁਜ਼ੋ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਲਈ ਲੜਨ ਦੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਇੱਛਾ ਦਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ. ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਇਹ ਇੱਛਾ ਇਸ ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਵਧਾਈ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਸਹਿਯੋਗੀ ਜ਼ਮੀਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਅਬਰੂਜ਼ੋ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ.

2 ਅਕਤੂਬਰ ਨੂੰ ਸਹਿਯੋਗੀ ਫ਼ੌਜਾਂ ਨੇ ਟਰਮੋਲੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਪਰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਦਾ ਜਰਮਨਾਂ ਨੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰ ਇੰਚ ਖੇਤਰ ਲਈ ਲੜਾਈ ਲੜੀ ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਸਾਂਗਰੋ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕਰਨ ਲਈ. ਨਵੰਬਰ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਰਲ ਮੋਂਟਗੋਮਰੀ ਦੀ ਕਮਾਂਡ ਹੇਠ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅਬਰੂਜ਼ੋ ਵਿੱਚ ਸਨ. The objective of the Allies was to conquer Rome and the control of Abruzzo was crucial in creating a corridoor to bring supplies along and to reinforce the American 5th Army on the Lazio front where things had halted and were in deadlock. Parts of the British army were fighting on the Adriatic coast and others were fighting on the mountains of Abruzzo. Military operations were very difficult on the coast: the conquest of the southern territories of the Sangro took about ten days, while crossing over and reaching for the north side of the river was more complicated. The Germans had mined and blown up every bridge on the two banks, destroying the railway bridges as well as systematically destroying the Sangritana railway (connecting the coast to the mountains, and crossing the Sangro river). The adverse weather conditions of that November made the river current faster and the water level higher bridges built by British sappers, were swept away, the roads became muddy and impassable and the aircraft were not effective due to rain and clouds. Moreover, the Germans were positioned on the hills overlooking the river and from that vantage point they could control the movements of any Allied advance.

The Allied troops had already arrived in the area of the river by the 8th November, but due to troop organisation and then the bad weather conditions the attack was delayed until the 27th November. Taking advantage of the element of surprise and under cover of darkness, the battle of Sangro began. In the first days, the operations focussed on Mozzagrogna and Santa Maria Imbaro, then later towards Fossacesia and the coastline on the east, and towards Lanciano and Castel Frentano on the west. The battles then split into two directions: one northward on the coast, where the bloody battle of Ortona took place, and one towards Chieti, and the conquest of Orsogna and Guardiagrele. On the mountain sides, the German garrisons were numerous and well fortified. The Allies let the Germans intercept false communications about an imminent Anglo-American attack in the area of Alfedena, Roccaraso and Castel di Sangro, to divert attention away from the actual military operations on the coastline. The German defensive positions were then increased on the Gustav line and that area became impregnable: on the uplands machine-gun nests were placed to contrast any allied advance, foxholes were dug, fortifications and shelters were built and the territory was carefully mined. Nevertheless, some towns were liberated at the beginning of winter: Alfedena and Castel di Sangro were already under Allied control from the 24th November 1943. Other towns in the hinterland had a different destiny, they were evacuated by the Germans, ransacked, and then systematically mined and destroyed: it was the ‘scorched earth’ policy, so that the Allies would not be able to repair them, nor find supplies, or anyone who would welcome them or give information or support. There was a stalemate on this side: the operations were made difficult by a very cold and snowy winter, and the difficulty in supplying food, equipment and reinforcements. There was also a new Allied strategy which chose to concentrate the efforts in Western Europe.

The Italian campaign was moved to the background while preparing for the landing in Normandy. Soldiers were then moved, means and founds used differently, and the Anglo-Americans faced a period of struggle on the Gustav Line. The Allies did not advance and the front would only move forward between the end of May and the beginning of June 1944, when the German Army retreated from The villages of Majella and Upper Sangro, after the Germans defeat at the long and bloody Battle of Cassino. This was the definitive breakthrough of the Gustav Line and by June 1944 the whole territory of Abruzzo had been liberated. Villages were mostly reduced to rubble and often, when Allied troops arrived they could only find ruins and local people slowly coming back to what once were their houses, worn out by hunger and abuse. But they could also find the joy of a people who had just been freed and wanting to rebuild their homes and their lives. The same people who never surrendered during the long months of German occupation, who tried to counter it by passive resistance, by sabotage and in some cases, with proper guerrilla actions. The Allies were often supported by the local population in military operations: many, mostly young men, volunteered to help the Anglo-American fighting in places where German soldiers still had their garrisons. They offered to guide them, fight with them, to be with them on the front-line. The story of The Majella Brigade is emblematic: its first group was located in Casoli Castle, where the allied command had located to better manage operations on the mountain side. Some were intellectuals who wanted to fight for democracy, others just citizens from every social standing who fought for freedom and for their territory. Leading these volunteers was the Lawyer, Ettore Troilo, who negotiated with Major Wigram, in charge of the allied base of Casoli, and who allowed these Italians to fight alongside and support the British troops. The courage and dedication of the volunteers of the Majella Brigade would win the admiration and trust of the allied command, and they would become legendary there were many requests to enlist in the Voluntary corps of Majella, and not only from the young men from towns in Abruzzo.

As this group of extraordinary partisans advanced with the Allies northward, liberating Marche, Emiglia Romagna and Veneto, other men from these liberated areas joined this group of fighters. The Majella Brigade was the only partisan group honoured with the gold medal for military merit. In the early 1940’s Abruzzo was the location for several internment camps for citizens of hostile nations (France, Great Britain, Poland, Jews, political prisoners, Slavic etc.,) and people not unwanted by the Fascist regime. The 15 camps were deployed across the 4 provinces, chosen by the regime because of the geographical layouts of the region, mainly mountainous with dirt roads, and because the local population was less likely to be interested in political and social issues and rather inclined to accept the government directives. The camps were not in any measure comparable with the German ones, but more like buildings where you would serve a period of imprisonment.

Along the Abruzzo segment of the Gustav line we find two towns which hosted internment camps, one being in Lanciano (female) and one in Casoli (male). In other villages such as Paglieta, Castel Frentano, Atessa, Torricella Peligna, Alfedena, Ateleta and Castel di Sangro, there were facilities to accommodate people with compulsory residency, often private houses. The internees initially lived in fairly harsh conditions, but not inhumane, they were limited in their freedom of movement and expression. Unfortunately as years went by the conditions of living in those buildings became harder and harder, due to overcrowding and the lack of food supplies for the prisoners, caused above all by the rise of new racial laws. Some of the interned were moved to German camps, some others were moved elsewhere or even died. Some resisted despite their suffering and regained their freedom after the armistice and the escape of the government (8 September 1943), when the camps were closed. Some of the released internees joined the partisan fight against the Germans. An aside note must be reserved for “Camp 78” in Fonte d’Amore, near Sulmona, which held about three thousands British soldiers, which came mainly from military operations in Africa. After the armistice these prisoners escaped, trying to make for the frontline to rejoin the Allied troops which were advancing from southern Italy. Every town and every farmhouse concealed prisoners who received help and support from the local communities, despite the death penalty notice for anyone who offered them support. Many managed to reach the liberated territories under the command of the Allies, after a long and dangerous march from Sulmona to Casoli, where the Allied command was located. Every year, the journey of this courageous undertaking is remembered through the three days of the “Freedom Trail”, which starts in Sulmona on the 25th April and arrives in Casoli on the 28th, involving the two provinces (L’Aquila and Chieti) about which we are narrating the story. On the following pages you will find the story of the events lived by men and women of Abruzzo, by the Germans and Allied troops, by partisans and prisoners, during the long and cold winter of 1943-1944, and the tale of the places where they lived, fought and died.


Battle of the Bernhardt Line, 5 November-17 December 1943

The battle of the Bernhardt Line (5 November-17 December 1943) saw the Allies capture the mountains that guarded the &lsquoMignano Gap&rsquo, on the approaches to the main Gustav line positions behind the Garigliano and Rapido Rivers after a series of costly infantry assaults (Italian Campaign).

The Bernhardt Line was an outlying spur of the main German defensive position south of Rome, the Gustav Line. The two lines both began at the mouth of the Garigliano River, but the main line then followed the river inland to the junction with the Rapido then heading north up that river to Cassino. The Bernhardt Line followed a line further to the east, and linked a series of strongly defended mountains - Monte la Difensa, Monte Camino, Monte Lungo and Monte Sammucro - that acted as an outer shield to the Rapido valley. They protected the Mignano Gap, the best route to Cassino and the entrance to the Liri Valley, which in turn was the best route for an Allied advance on Rome. Some sources also suggest that the defences along the Sangro River on the Adriatic coast were part of the Bernhardt Line, but they are probably better seen as the outlying defences of the eastern part of the Gustav Line. However the British attack on the Sangro took place at the same time as the second Allied assault on the Bernhardt Line. In some areas the Bernhardt Line also ran very close to the Barbara Line, the previous German defensive position, and the Allied attacks don&rsquot neatly form into a series of attacks on the individual lines - the British on the Allied left reached the Bernhardt Line while the Americans on the right were still facing the Barbara Line, but the Fifth Army plan of attack at the start of November had been designed to penetrate both lines on the right.

The Mignano Gap was a six mile long mountain pass, protected on both sides by 3,000ft high mountains that had been built into the German defensive system. Highway 6, the best route from Naples to Rome, ran through the gap. From the Allied point of view the first high ground was a wedge shaped area between the gap and the upper Volturno, peaking at Monte Cesima (this appears to have fallen between the Barbara and Bernhardt Lines). On the left there was a more triangular area of high ground, with Monte Camino on the left and Monte Difensa on the right facing the Allied positions, and Monte Maggiore at the rear, all forming part of the main Bernhardt Line. A series of scattered peaks were located in the middle of the gap, overlooking the highway, with the circular Monte Rotondo on the right and the longer Monte Lungo on the left. To the north of these positions was the town of San Pietro, at the foot of Monte Sambucaro. The line ran across a mountain pass between Monte Sambucaro and the Monte Cesima area. It then ran across the mountains bordering the upper Volturno, running to the north of Venafro and joining the Barbara Line at Pozzilli.

By now the Italian theatre was losing out to Operation Overlord. In November the experienced British 7th Armoured Division and most of the American 82nd Airborne Division were removed from Italy and moved to Britain ready to fight in Normandy. They were replaced by the US 1st Armored Division and the 1st Special Service Force, a specially trained US-Canadian mountain warfare unit. The 2nd Moroccan Infantry Division arrived in December 1943.

The first attack towards the Bernhardt Line began on 31 October. On the left the British 56th Division attacked Monte Camino on 5 November. The British made slow progress up the mountain, and were able to fight off three German counterattacks by the 15th Panzer Grenadier Division on 8 November. By 10 November the British attack was running out of steam. On 12 November General Templer was prepared to put his third brigade into the fight, but Clark didn&rsquot believe that the mountain could be held, and suggested a temporary retreat. The British pulled back on the night of 14 November.

To the right the US 3rd Infantry Division had attacked the Barbara Line on 31 October, bypassing Presenzano and heading directly for Mignano which quickly fell. The division then attacked Monte la Difensa, but after ten days the attack had to be abandoned.

Further to the right the Allies had more success. On the night of 2-3 November the 34th and 45th Divisions waded across the Volturno. The 45th Division captured Venafro and the 34th Division took Pozzilli, giving the Allies control of the upper Volturno valley. The Germans still held Monte Cesima and the area of high ground between the Volturno and the Mignano Gap, but this area was now surrounded on three sides by Allied troops. On 4 November the US 3rd Division attacked Monte Cesima from the south. The III Battalion of the German VI Paratroop Regiment counterattacked, but was unable to push the Americans back and by 5 November Monte Cesima was firmly in Allied hands. This brought the 34th and 45th Divisions through the Barbara Line and up to the Bernhardt Line.

General Truscott, commander of the 3rd Division, took advantage of the advances on the right, and sent some of his men around into the 45th Division sector to attack Monte Rotondo from the east. The 30th Infantry then attacked the mountain from the east, and captured it on 8 November.

Further to the Allied right the US 6th Corps managed to push the German 305th Infantry Division back around Monte Pantano, in the mountains to the north of Pozzilli. On 8 November the Germans moved the 26th Panzer Division into the mountains, where it took over the right-hand part of the 305th Division&rsquos sector. Between 11-16 November the 29th Panzer Grenadiers was also moved to the front, replacing the 3rd Division in the Mignano Pass and on Mount Sambucaro (also known as Mount Sammucro), to the north of the gap.

By 13 November Clark was worried that his army was being destroyed by the constant series of attacks, and asked Alexander for permission to pause before some of his divisions were damaged beyond repair. Alexander gave his permission, and on 15 November the Allied offensive came to a halt. The Allied divisions were given two weeks to recover from the series of battles that had moved them from Salerno to the Bernhardt Line.

The second attack was part of a larger and rather over-optimistic Allied plan. This was to start with an Eighth Army offensive on the Adriatic Coast that was to cross the Sangro Line, break the Gustav Line and reach Pescara, and then advance up the Pescara Valley to threaten Rome from the north-east. The Fifth Army would then join in with an attack that would break the Bernhardt Line and the Gustuv Line and take the advancing troops into the Liri Valley. Finally two divisions would land at Anzio, and the two prongs of the Fifth Army attack would trap the retreating Germans.

The offensive began on 20 November with an Eighth Army attack on the Sangro positions. The Sangro was in flood, and the approaches were soft and muddy. The British 78th Division had to build a road across half a mile of swamp to the edge of the river before they could build a bailey bridge. They then had to build a road off the river bank, all the time under heavy German fire. After two days the bridge was completed, and the German 65th Infantry Division was almost wiped out. The weather then intervened - more heavy rain caused the Sangro to rise again, and the British bridges were washed away.

Montgomery was forced to pause until 27 November, when the weather allowed him to get the 8th Indian Division and 2nd New Zealand Division across the Sangro. The Germans had also moved two fresh divisions to the area, one from Mignano and the other from the north of Italy. Another bitter battle was fought along the Moro River, starting on 4 December, and it took the British a month to reach the outskirts of Ortona. By this point the British had penetrated into the Gustav Line and the Germans were determined to hold on for as long as possible. The resulting battle of Ortona (20-28 December 1943) saw the Canadians successfully capture the heavily defended town, but also effectively brought the Eighth Army offensive to an end.

The main Fifth Army attack began on 1 December. The first targets were the mountains to the left of the gap, Monte Camino and Monte la Difensa. The battle began with a massive aerial and artillery bombardment of the two positions, with 900 bombing runs and tens of thousands of rounds fired over two days.

On the night of 1-2 December the British 46th Division took Calabritto, at the southern foot of Monte Camino.

The main offensive began on the night of 2-3 December. The British 56th Division attacked Monte Camino for the second time, and reached the summit during the night. They were pushed off the summit twice by German counterattacks, but took the highest peak on 6 December, and after five days secured the position.

Monte la Difensa and Monte Maggiore were attacked by the US 2nd Corps. The attack started with a bombardment by 925 guns, including a new 8in howitzer. The Germans on the mountains were fairly secure in their stone defences, but they were cut off from the rest of the German army.

Monte la Difensa was attacked by the 1st Special Service Force, a US-Canadian mountain warfare unit, that found an unexpected route to the top, ambushed the garrison, and then fought off a series of counterattacks. The Germans finally began to withdraw on the afternoon of 8 December, after the British secured Monte Camino.

The final part of this triangular area of high ground, Monte Maggiore, was taken by the 142nd Infantry Regiment, US 36th Division, with the support of an effective artillery bombardment.

The next objective was Monte Lungo, the last mountain in the middle of the gap, and the village of San Pietro, to the north. The Allies were confident that these positions would fall quite easily, and so the newly arrived 1st Italian Motorized Group were given the task of taking the mountain, while the US 36th Division attacked San Pietro. The attacks began on 8 December, and it quickly became clear that neither position would be easy to take. The Italians were repulsed by noon, losing 84 dead, 122 wounded and 170 missing from their 1,700 men. The 36th Division became involved in a long, costly battle at San Pietro which dragged on to the night of 16-17 December, when the Germans withdrew after Monte Lungo was finally captured.

With the mountains in the heart of the Bernhardt Line now in Allied hands, the Germans withdrew to the Gustav Line. The Allies still had to fight a few more battles to move all the way up to the Rapido, but the last mountain east of the river was abandoned after it was surrounded on three sides by Allied troops.


The Auditorium of the Old Burgtheater (1888-89)

This was an important commission for Klimt's early career: the Vienna city council asked Klimt and his partner Franz Matsch to paint images of the old Burgtheater, the city's opera house - built in 1741 and slated for demolition after its replacement was finished in 1888 - as a record of the theater's existence. Unlike Matsch's counterpart to this picture, which shows the stage of the Burgtheater from a seat in the auditorium, Klimt's treatment does the exact opposite - a strange choice, but one that is quite significant architecturally, as it shows the full arrangements of loges and auditorium floor seats along with the ceiling decoration. It is typical of the academic style of Klimt's early work, and of the influence on him of Hans Makart.

When word of this commission was leaked to the public, many people begged Klimt to insert their portraits, however small, into the picture through special sittings with the artist, as being immortalized on canvas as a regular attendee at the Burgtheater constituted a tangible emblem of one's social status. As a result, the painting serves not only as a valuable record of the theater's architecture, but also essentially as a catalog of the city's political, cultural, and economic elites - over 150 individuals in all. Among the audience members are Austria's Prime Minister Vienna's Mayor the surgeon Theodor Billroth the composer Johannes Brahms and the Emperor's mistress, the actress Katherina Schratt. Though the subject is appropriate for a history painting, its dimensions (the width, its longest side, measures less than 37 inches) are diminutive, making the precision of Klimt's individual portraits all the more impressive. Critics at the time agreed, as Klimt was awarded the coveted Emperor's Prize in 1890 for this painting, which significantly raised his profile within the Viennese art community, and a flurry of other important public commissions for buildings on the Ringstrasse soon followed.

Pallas Athene (1898)

Though the Secessionists were known as a group that attempted to break with artistic traditions, their relationship with the past was more complex than a simple forward-looking mentality. Klimt, along with many of his fellow painters and graphic artists, cultivated a keen understanding of the symbolic nature of mythical and allegorical figures and narratives from Greece, Rome, and other ancient civilizations. With his soft colors and uncertain boundaries between elements, Klimt begins the dissolution of the figural in the direction of abstraction, that would come to full force in the years after he left the Secession. This painting exudes thus a sensory conception of the imperial, powerful presence of the Greco-Roman goddess of wisdom, Athena, and the inability of humans to full grasp that, rather than a crisp, detailed visual summation of her persona.

Also significantly, the hazy quality of the image allows Klimt to emphasize the goddess' androgynous character, a blurring of gender identity that was featured in ancient descriptions and depictions of her, and explored by many other artists and cultural luminaries at the turn of the century. She is dressed in the military regalia that traditionally identifies her as a warrior and the protector of her eponymous city, Athens - qualities normally associated with masculinity. Only the strands of hair that thinly drape down from each side of her neck (and almost blend with the golden color of her helmet and breastplate) give a hint as to her femininity. Barely visible at the left side of the painting, she holds the nude figure of Nike, representing victory, arguably the only clear feminine reference in the work.

The haziness evokes the contemporaneous exploration of dreams by Sigmund Freud, whose seminal work on the subject would be published in Vienna just two years later. It is tempting to read Klimt's painting in the context of Freud's view of dreams as the fulfillment of wishes, which might suggest that the powerful, imperious woman is the object of male desire, but also potentially that the traditional feminine persona must be costumed in order to attain such powerful status.

Medicine (1900-01)

In 1894, Klimt was commissioned by the Ministry of Culture to provide paintings for the new Great Hall of the University of Vienna, recently constructed on the Ringstrasse. Klimt's job was to paint three monumental canvases concerning the themes of Philosophy, Medicine, and Jurisprudence, respectively. By the time Klimt began painting the canvases four years later, however, he had joined the Secession and abandoned the naturalism of the Old Burgtheater to challenge the conventional subject matter. The overarching theme that was supposed to unify the three University paintings was "the triumph of light over darkness," within which Klimt was granted a free hand. None of the finished products, however, conveys this theme with any degree of clarity. ਦਵਾਈ, the second of the three to be unveiled, was the canvas that caused the most controversy.

This detail from ਦਵਾਈ shows the figure of Hygeia, the mythological daughter of the god of medicine, who was located at the bottom center of the canvas and identified by an accompanying snake and the cup of Lethe. Above Hygeia rose a tall column of light, to the right of which rose a web of nude figures intertwined with the skeleton of Death. To the other side of the light column floated a nude female whose pelvis was thrust forward, while below her feet floated an infant (to whom she might have just given birth) wrapped in a swath of tulle. The imagery provoked a storm of criticism on two levels. First, faculty and Ministry officials charged that it was pornographic, particularly the female with the thrusting pelvis - thereby demonstrating the stodginess of Vienna's cultural community. Second - perhaps a more valid argument - the painting did nothing to illustrate the themes of medicine, either as a preventative or healing tool. The acrimonious response to Klimt's works eventually prompted him, in 1905, to buy back the three works for 30,000 crowns with the help of his patron August Lederer, who received ਦਰਸ਼ਨ in return.

Klimt's work proves difficult to decipher, and it appears that one of his goals with the painting was to show the ambiguity of human life, simultaneously representing the themes of birth and death. In some ways, it proves highly ironic, as Vienna at the time was one of the major centers of medical research: along with Sigmund Freud, who had just published The Interpretation of Dreams (1899), it was home to the pioneering abdominal surgeon Theodor Billroth. In this respect, ਦਵਾਈ demonstrates how, despite the great inroads the Secession had made in the four years since its founding, the movement had not decisively overturned conservative attitudes towards modern art in Vienna. For Klimt, the entire affair represented an ultimate public humiliation and rejection he did not exhibit in Vienna for five years after 1903, and he swore off official commissions and withdrew to take on only private portrait commissions or landscapes for the remainder of his career. His trio of University paintings, born into a firestorm of controversy, met their own fiery fate as they found their way into the collections of Jews and became three of Klimt's many works confiscated by the Nazis. They were incinerated in May 1945 inside the Schloss Immendorf, the lower Austrian castle where they had been stored, by retreating SS troops.