ਦਿਲਚਸਪ

ਯੂਐਸਐਸ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਨੇ ਟਾਰਪੀਡੋ ਕੀਤਾ

ਯੂਐਸਐਸ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਨੇ ਟਾਰਪੀਡੋ ਕੀਤਾ


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

30 ਜੁਲਾਈ, 1945 ਨੂੰ ਯੂ.ਐਸ.ਐਸ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਇੱਕ ਜਾਪਾਨੀ ਪਣਡੁੱਬੀ ਦੁਆਰਾ ਟਾਰਪੀਡੋ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਰਕ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਜਹਾਜ਼ ਵਿਚ ਸਵਾਰ 1,196 ਆਦਮੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਫ 316 ਬਚੇ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੁੱਖ ਮਿਸ਼ਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ: ਪਰਮਾਣੂ ਬੰਬ ਦੇ ਮੁੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਸਪੁਰਦਗੀ ਜੋ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਬਾਅਦ ਹੀਰੋਸ਼ੀਮਾ ਤੋਂ ਦੱਖਣੀ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਦੇ ਟਿਨੀਅਨ ਟਾਪੂ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਏਗਾ.

ਹੋਰ ਪੜ੍ਹੋ: ਯੂਐਸਐਸ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ: ਯੂਐਸ ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜੀ ਸਮੁੰਦਰੀ ਤਬਾਹੀ ਤੋਂ ਬਚਣ ਵਾਲੇ ਖਾਤੇ

ਦੇ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ 26 ਜੁਲਾਈ, 1945 ਨੂੰ ਟਿਨੀਅਨ ਟਾਪੂ ਤੇ ਇਸਦੀ ਸਪੁਰਦਗੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਟਿਨੀਅਨ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਅਮਰੀਕੀ ਸੈਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਮੁੱਖ ਦਫਤਰ ਗੁਆਮ ਵਿਖੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਲੜਾਕੂ ਜਹਾਜ਼ ਯੂਐਸਐਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਆਈਡਾਹੋ ਜਪਾਨ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਲਈ ਫਿਲੀਪੀਨਜ਼ ਦੇ ਲੇਇਟ ਖਾੜੀ ਵਿਖੇ.

30 ਜੁਲਾਈ ਦੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਗੁਆਮ ਅਤੇ ਲੇਇਟ ਖਾੜੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਇੱਕ ਜਾਪਾਨੀ ਉਪ ਨੇ ਧਮਾਕਾ ਕੀਤਾ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ, ਇੱਕ ਧਮਾਕਾ ਹੋਇਆ ਜਿਸਨੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਲਗਭਗ 12 ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ ਡੁੱਬਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 300 ਆਦਮੀ ਅੰਦਰ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ. ਇੱਕ ਹੋਰ 900 ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਡੁੱਬਣ, ਸ਼ਾਰਕ ਦੇ ਹਮਲੇ, ਡੀਹਾਈਡਰੇਸ਼ਨ ਜਾਂ ਵਿਸਫੋਟ ਤੋਂ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਮਰ ਗਏ. ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, 2 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਦੋਂ ਨਿਯਮਤ ਗਸ਼ਤ 'ਤੇ ਪਣਡੁੱਬੀ ਵਿਰੋਧੀ ਜਹਾਜ਼ ਆਦਮੀਆਂ' ਤੇ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਰੇਡੀਓ ਕੀਤਾ ਗਿਆ.

6 ਅਗਸਤ, 1945 ਨੂੰ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਨੇ ਹੀਰੋਸ਼ੀਮਾ, ਜਾਪਾਨ ਉੱਤੇ ਪਰਮਾਣੂ ਬੰਬ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤਕਰੀਬਨ 130,000 ਲੋਕ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਤੇ 60 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸ਼ਹਿਰ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਏ। 9 ਅਗਸਤ ਨੂੰ, ਨਾਗਾਸਾਕੀ 'ਤੇ ਦੂਜਾ ਪਰਮਾਣੂ ਬੰਬ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ 66,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੀ. ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਯੂਐਸ ਸਰਕਾਰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਚੁੱਪ ਰਹੀ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ 15 ਅਗਸਤ ਤੱਕ ਦੁਖਾਂਤ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਗਾਰੰਟੀ ਦੇਣ ਲਈ ਕਿ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਹੈਰੀ ਟਰੂਮਨ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਦੁਆਰਾ ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਆਤਮ ਸਮਰਪਣ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖਬਰਾਂ ਉੱਤੇ ਛਾਇਆ ਰਹੇਗਾ.

ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ, ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਕਮਾਂਡਰ, ਕੈਪਟਨ ਚਾਰਲਸ ਮੈਕਵੇਅ, ਨੂੰ ਨਵੰਬਰ 1945 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜ਼ਿੱਗਜ਼ੈਗ ਕੋਰਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕੋਰਟ ਮਾਰਸ਼ਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀਆਂ ਪਣਡੁੱਬੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਮਿਲੇਗੀ. ਯੁੱਧ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਜਹਾਜ਼ ਗੁਆਉਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੋਰਟ-ਮਾਰਸ਼ਲ ਹੋਏ ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੇ ਇੱਕਲੌਤੇ ਕਪਤਾਨ ਮੈਕਵੇਅ ਨੇ 1968 ਵਿੱਚ ਆਤਮ ਹੱਤਿਆ ਕਰ ਲਈ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਅਮਲੇ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਫੌਜ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਲੀ ਦਾ ਬੱਕਰਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। 2000 ਵਿੱਚ, 55 ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਹੇਠਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਕਾਂਗਰਸ ਨੇ ਮੈਕਵੇਅ ਦਾ ਨਾਮ ਕਲੀਅਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ.


ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਹਿਸ਼ਤ: ਯੂਐਸਐਸ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਦਾ ਦੁਖਦਾਈ ਡੁੱਬਣਾ


ਮਾਰਚ ਚਾਰ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਕੈਪਟਨ ਚਾਰਲਸ ਬੀ.

ਪਹਿਲਾ ਟੌਰਪੇਡੋ ਭਾਰੀ ਕਰੂਜ਼ਰ ਯੂਐਸਐਸ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸਦਾ ਸਟਾਰਬੋਰਡ ਧਨੁਸ਼, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਦਰਜਨਾਂ ਆਦਮੀਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ. ਹਿੰਸਕ ਧਮਾਕੇ ਨੇ ਕੈਪਟਨ ਚਾਰਲਸ ਬੀ. ਮੈਕਵੇ III, 47, ਨੂੰ ਪੁਲ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਪਿੱਛੇ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਕੈਬਿਨ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਬੰਕ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱ ਦਿੱਤਾ. ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਥੱਲੇ ਚਪੇੜ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਖਤਰਨਾਕ ਕੰਬਣੀ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਓਕੀਨਾਵਾ ਵਾਪਸ ਲੈ ਗਈ.

ਕੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਆਤਮਘਾਤੀ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ?

ਨਹੀਂ, ਮੈਕਵੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ. ਅਸੰਭਵ.

ਇੱਕ ਹੋਰ ਚਕਨਾਚੂਰ ਕੰਬਣੀ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੀ ਇੰਡੀ ਵਿਚਕਾਰ. ਤੇਜ਼ ਚਿੱਟੇ ਧੂੰਏ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਮੈਕਵੇਅ ਦੇ ਕੈਬਿਨ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ. ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਡੈਕ ਤੋਂ ਉਤਾਰਿਆ, ਕੈਬਿਨ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਬਲਕਹੈਡ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਬੇਜਾਨ ਪੁਲ 'ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਨੰਗਾ. ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪੁਲ 'ਤੇ 13 ਆਦਮੀ ਸਨ, ਸਿਰਫ ਤਿੰਨ ਬਚੇ ਸਨ. ਕਪਤਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਦਹਾਕਿਆਂ ਤਕ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸੁਪਨਾ ਹੁਣੇ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ.

ਤੋਂ ਪੰਦਰਾਂ ਸੌ ਗਜ਼ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ, ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਜਪਾਨੀ ਪਣਡੁੱਬੀ ਤੇ ਸਵਾਰ ਆਈ -58, ਲੈਫਟੀਨੈਂਟ ਕਮਾਂਡਰ ਮੋਚਿਤਸੁਰਾ ਹਾਸ਼ੀਮੋਟੋ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਾਤ ਦੇ ਪੈਰੀਸਕੋਪ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਵੇਖਿਆ.

“ਇੱਕ ਹਿੱਟ! ਇੱਕ ਹਿੱਟ! ” ਉਸਨੇ ਚੀਕਿਆ. ਉਸਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਅਮਲੇ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦਾ ਡਾਂਸ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ.

ਇਹ ਸੁਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਅਮਰੀਕਨ ਕਰੂਜ਼ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਜ਼ਿੱਗਜ਼ੈਗ ਹੋਵੇ - ਟਾਰਪੀਡੋ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦਾ ਇੱਕ ਯਤਨ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਬਣਾਉਣਾ ਨਿਸ਼ਚਤ ਸੀ - ਹਾਸ਼ੀਮੋਟੋ ਨੇ ਫੈਨਵਾਈਜ਼ ਫੈਲਾਅ ਵਿੱਚ ਛੇ ਟਾਈਪ 95 ਆਕਸੀਜਨ ਟਾਰਪੀਡੋ ਕੱ firedੇ ਸਨ. ਉਸਦੀ ਚਾਲ ਨੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ. ਹੁਣ, ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਦੇ ਮੁੱਖ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਬੁਰਜਾਂ ਤੇ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਗਗਨਚੁੰਬੀ ਇਮਾਰਤਾਂ ਚੰਦਰਮਾ ਵੱਲ ਗਈਆਂ. ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਲਾਟ ਦੀਆਂ ਲਾਲ ਜੀਭਾਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਆਈਆਂ.

ਹਾਸ਼ੀਮੋਟੋ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਦੁਸ਼ਮਣ ਆਪਣੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਪਣਡੁੱਬੀ ਕਮਾਂਡਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਨਮਕੀਨ ਕਬਰਾਂ ਤੇ ਭੇਜਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਡਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਯੁੱਧ ਹਾਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਜਾਪਾਨ ਲਈ ਇਨਾਮ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ. ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਾਸ਼ੀਮੋਟੋ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਾਂਡਰ ਇਨ ਚੀਫ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ: ਆਈ -58 ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਅਮਰੀਕੀ ਜੰਗੀ ਬੇੜੇ ਨੂੰ ਟਾਰਪੀਡੋ ਕੀਤਾ ਸੀ.

ਸਵਾਰ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ, ਕਪਤਾਨ ਮੈਕਵੇਅ ਇਹ ਤਸਦੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਇੱਕ ਕੰਧ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਆਦਮੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਤੋਂ ਵਹਾ ਦਿੱਤਾ. ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਫਲੀਟ ਦਾ ਫਲੈਗਸ਼ਿਪ ਸਿਰੇ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਵੇਖਿਆ, ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਸਖਤ ਹੈ. ਮੈਕਵੇਅ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਦਮੀਆਂ ਨੇ ਜਾਦੂਗਰੀ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਇੰਡੀਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੇਚਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਆਲਸੀ ਮੋੜ ਰੱਖਿਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫਾਸਫੋਰਸੈਂਟ ਪਾਣੀ ਹਰੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ.

ਟਾਰਪੀਡੋ ਧਮਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ 12 ਮਿੰਟ ਹੀ ਹੋਏ ਸਨ. ਹੁਣ, ਤੂਫਾਨ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਕੰoundੇ ਤੇਜ ਲਹਿਰਾਂ ਵਰਗੀ ਗਰਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਸਿੱਧਾ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ. ਮੈਕਵੇ ਨੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਸਖਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰਦੇ ਵੇਖਿਆ ਇੰਡੀਦੇ ਪੋਰਟ ਦੇ ਪੇਚ ਸਿੱਧੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਵੱਲ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ. ਜਿਉਂ ਹੀ ਉਸਨੇ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਤੈਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਗਰਮ ਬਾਲਣ ਤੇਲ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਸੇ ਖਿਸਕ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਮੰਥਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ. ਜਦੋਂ ਮੈਕਵੇਅ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਦਾ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ.

ਸਵਾਰ 1,195 ਆਦਮੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ, ਲਗਭਗ 300 ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੈਕਵੇਅ ਦੇ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਅਧਿਕਾਰੀ, ਕਮਾਂਡਰ ਜੋਸੇਫ ਫਲਿਨ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ, ਲੈਫਟੀਨੈਂਟ ਕਮਾਂਡਰ ਅਰਲ ਹੈਨਰੀ ਸੀਨੀਅਰ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਹੁਣੇ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਹੋਇਆ ਸੀ. ਹੁਣ ਨੇੜਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ 280 ਮੀਲ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ, ਫਿਲੀਪੀਨ ਸਾਗਰ ਦੇ ਸਿਆਹੀ-ਕਾਲੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਕਵੇ ਨੇ ਤਰਲ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਘੁੰਮਾਇਆ. ਉਹ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹੋਏ ਸੁਣ ਸਕਦਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਬਾਲਣ ਤੇਲ ਦੀ ਇੱਕ ਸੰਘਣੀ ਪਰਤ ਵਿੱਚ ਤੈਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਗੂਈ ਸਲੈਬ ਵਿੱਚ ਸਤਹ 'ਤੇ ਹਿੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਸਦੀ ਭਿਆਨਕ ਬਦਬੂ ਸੜਕ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਦੇ ਧੂੰਏਂ ਦੇ ਧੂੰਏਂ ਵਾਂਗ ਉਸਦੇ ਗਲ਼ੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ. ਮੈਕਵੇ ਨੂੰ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਰਾਫਟਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਜੋੜੀ ਮਿਲੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੁਆਰਟਰਮਾਸਟਰ, ਵਿੰਸ ਐਲਾਰਡ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਸੁਣਨ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ. ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਮੈਕਵੇਅ ਨੇ ਕੁਆਰਟਰਮਾਸਟਰ ਥਰਡ ਕਲਾਸ ਵਿਨਸੈਂਟ ਐਲਾਰਡ ਨੂੰ ਡੈਕ 'ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਐਲਾਰਡ ਨੇ ਕਪਤਾਨ ਦੇ ਜ਼ਿੱਗ ਜ਼ੈਗਿੰਗ ਬੰਦ ਕਰਨ ਅਤੇ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਬੇਸ ਕੋਰਸ ਤੇ ਵਾਪਸ ਕਰਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼' ਤੇ ਦਸਤਖਤ ਕੀਤੇ ਸਨ. ਐਲਾਰਡ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਮਲਾਹਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਇੰਨੀ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸਨ ਕਿ ਮੈਕਵੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮਰ ਗਏ ਹਨ. ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਆਦਮੀ ਬਚ ਗਏ.

ਮੈਕਵੇਅ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ, ਸੀਮੈਨ ਸੈਕੰਡ ਕਲਾਸ ਐਲ ਡੀ ਕੋਕਸ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੌਜਵਾਨ ਮਲਾਹ, ਸੀਮੈਨ ਸੈਕੰਡ ਕਲਾਸ ਕਲਿਫੋਰਡ ਜੋਸੀ ਵਿੱਚ ਤੈਰਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਝੁਲਸਣ ਦੀ ਲਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸੀ. ਮੱਧਮ ਚੰਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕੋਕਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਜੋਸੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪਿਘਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ. ਕਾਕਸ ਜੋਸੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਿਹਾ, ਉਸਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਤਸੱਲੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਟੈਕਸਾਸ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੋਵੇਗਾ. ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਜੋਸੀ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ.

ਅਗਲੀਆਂ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਾਂਤ ਬਹਾਦਰ - ਬੇਰਹਿਮੀ ਅਤੇ ਕਾਇਰਤਾ ਦੇ ਨਾਲ - ਬਚੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣਗੇ. ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ 880 ਆਦਮੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਕਰੀਬਨ 300 ਇਕੱਲੇ ਵੱਡੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਆਦਮੀਆਂ ਕੋਲ ਸਿਰਫ ਲਾਈਫ ਜੈਕਟ ਸਨ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ. ਹੋਰ ਬਚੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਸਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਰਾਸ਼ਨ, ਭੜਕਣ, ਮੱਛੀ ਫੜਨ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਅਤੇ ਫਲੈਸ਼ ਲਾਈਟਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਫਲੋਟਰ ਜਾਲ ਅਤੇ ਰਾਫਟ ਮਿਲੇ.


ਜਪਾਨੀ ਪਣਡੁੱਬੀ I-58 (ਉਪਰੋਕਤ), ਜਿਸਦੀ ਅਗਵਾਈ ਲੈਫਟੀਨੈਂਟ ਕਮਾਂਡਰ ਮੋਚਿਤਸੁਰਾ ਹਾਸ਼ੀਮੋਟੋ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਨੇ ਟਾਰਪੀਡੋਜ਼ ਲਾਂਚ ਕੀਤੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਕਰੂਜ਼ਰ ਨੂੰ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ. (ਯੂਐਸ ਮਰੀਨ ਕੋਰ/ਨੇਵਲ ਹਿਸਟਰੀ ਐਂਡ ਹੈਰੀਟੇਜ ਕਮਾਂਡ)

ਪਹਿਲਾਂ, ਆਦਮੀਆਂ ਨੇ ਬਚਾਅ ਦੀ ਉਮੀਦ ਰੱਖੀ. ਪਰ ਘੰਟੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਏ ਕਿਉਂਕਿ ਜਲ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜਹਾਜ਼ ਲਾਪਤਾ ਹੈ. ਹੀਰੋਸ਼ੀਮਾ 'ਤੇ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਣੂ ਬੰਬ ਲਈ ਟਿਨੀਅਨ ਨੂੰ ਹਿੱਸੇ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਫਿਲੀਪੀਨਜ਼ ਦੇ ਲੇਯੇਟ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗੁਆਮ ਦੇ ਨੇੜਲੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ-ਫਿਲਪੀਨ ਸਾਗਰ ਦੇ ਪਾਰ 1,100 ਮੀਲ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਸ਼ਾਟ. ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਗੁਆਮ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਹਿਲਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਇੰਡੀ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਉਸ ਦੀ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਗਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਪਲਾਟਿੰਗ ਬੋਰਡ ਤੇ - ਇਹ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਟਰੈਕ ਦੇ ਅੱਗੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਮਾਰਨ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ ਰਿਪੋਰਟ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ. ਲੇਯਤੇ ਵਿਖੇ, ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਜਦੋਂ ਇੰਡੀਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨਿਤ ਸਮਾਂ ਆਇਆ ਅਤੇ ਗਿਆ, ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਪਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ. ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਖੁਫੀਆ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਜੰਗੀ ਬੇੜੇ ਦੇ ਡੁੱਬਣ ਬਾਰੇ ਹਾਸ਼ੀਮੋਟੋ ਦੇ ਭੇਜੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਗੁਆਮ ਅਤੇ ਪਰਲ ਹਾਰਬਰ ਦੇ ਉੱਚ-ਦਰਜੇ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਫਲੀਟ ਐਡਮਿਰਲ ਅਰਨੇਸਟ ਜੇ ਕਿੰਗ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਖੁਫੀਆ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਭੇਜਿਆ ਸੀ. ਸੁਨੇਹੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਜਹਾਜ਼ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਕਿਸਮ ਗਾਇਬ ਸੀ, ਪਰ ਪਿਛਲੇ ਇੰਟੇਲ ਨੇ ਹਾਸ਼ੀਮੋਟੋ ਦੀ ਕਿਸ਼ਤੀ ਰੱਖੀ ਸੀ, ਆਈ -58, ਉਸੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਇੰਡੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਆਦਮੀ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ. ਦੁਬਾਰਾ ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਾਰਵਾਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ.

ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਦਿਨ ਬੀਤਦੇ ਗਏ, ਸੈਂਕੜੇ ਆਦਮੀ ਆਪਣੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਨਾਲ ਮਰ ਗਏ ਜਾਂ ਉਮੀਦ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ. ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਲਾਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਰਕ ਦੁਆਰਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਇੱਕ ਪਲ, ਇਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਕੋਮਲ ਅਤੇ ਉਤਸੁਕ ਦੈਂਤਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਲੀਆਂ, ਅਣਮਿੱਠੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਦਮੀਆਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਲਈ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ. ਅਗਲਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਟੀਲ-ਜਾਲ ਦੇ ਜਬਾੜੇ ਚੀਕਣ ਲਈ ਸਾਹ ਲੈਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਖੋਹ ਰਹੇ ਸਨ.

ਵੀਰਵਾਰ, ਅਗਸਤ 2, 1945

ਫਿਲੀਪੀਨ ਸਾਗਰ ਦੇ ਉੱਪਰ

ਵੀਰਵਾਰ, 2 ਅਗਸਤ ਦੀ ਸਵੇਰ ਤੱਕ, ਆਦਮੀ ਚਾਰ ਰਾਤਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਨ. ਵਿਲਬਰ "ਚੱਕ" ਗਵਿਨ, ਇੱਕ ਜਲ ਸੈਨਾ ਪਾਇਲਟ, ਆਪਣੇ ਲਾਕਹੀਡ ਪੀਵੀ -1 ਵੈਂਚੁਰਾ ਬੰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਫਿਲੀਪੀਨਜ਼ ਸਾਗਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਇਹ ਸਵੇਰੇ 11 ਵਜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੀ, ਅਤੇ ਗਵਿਨ ਪਲਾਉ ਤੋਂ 350 ਮੀਲ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, 3,000 ਫੁੱਟ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ. ਇਸ ਉਚਾਈ ਤੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ 20 ਵਰਗ ਮੀਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਇੱਕ ਫੁਆਇਲ ਸ਼ੀਟ ਵਾਂਗ ਨਿਰਵਿਘਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਤ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ.

ਉਸਦਾ ਚਾਲਕ ਦਲ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਪਿਛੋਕੜ ਵਾਲੇ ਐਂਟੀਨਾ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਉਲਝ ਗਿਆ ਸੀ. ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਗਵਿਨ ਨੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਵੈਂਚੁਰਾ ਦੇ lyਿੱਡ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ. ਗਵਿਨ ਡੈੱਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖਿੜਕੀ ਰਾਹੀਂ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਝੁਕਿਆ - ਅਤੇ ਲਗਭਗ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਾਕਪਿਟ ਲਈ ਧਸ ਗਿਆ.

"ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ?" ਉਸਦੇ ਏਵੀਏਸ਼ਨ ਆਰਡੀਨੈਂਸਮੈਨ ਨੇ ਪ੍ਰੋਪੈਲਰ ਦੇ ਰੌਲੇ 'ਤੇ ਰੌਲਾ ਪਾਇਆ.

ਗਵਿਨ ਨੇ ਵਾਪਸ ਚੀਕਿਆ, "ਹੇਠਾਂ ਦੇਖੋ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖੋਗੇ!"

ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਤੇਲ ਦੀ ਚਟਣੀ ਵੇਖੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਪਣਡੁੱਬੀ ਦੇ ਦੱਸਣ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਲਈ ਲਿਆ ਸੀ. ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਮਲੇ ਦੀ ਦੌੜ ਲਈ ਉਤਰਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਗਵਿਨ ਨੇ ਆਖਰੀ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ ਜਿਸਦੀ ਉਸਨੂੰ ਉਮੀਦ ਸੀ - ਲੋਕ.

ਪਾਇਲਟ ਨੇ ਪੇਲੇਲੀਉ ਵਿਖੇ ਆਪਣੇ ਸਕੁਐਡਰਨ ਕਮਾਂਡਰ ਨੂੰ ਸੁਚੇਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਨੇ ਕੰਟਰੋਲ 'ਤੇ ਲੈਫਟੀਨੈਂਟ ਐਡਰਿਅਨ ਮਾਰਕਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ PBY-5A ਕੈਟਾਲਿਨਾ, ਜਾਂ "ਡੰਬੋ" ਭੇਜਿਆ. ਜਦੋਂ ਮਾਰਕਸ ਬਚੇ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਚੱਲਣਗੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱ fishਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ. ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਅਮਲੇ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਰਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਆਦਮੀ ਮਾਰਕਸ ਨੂੰ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਇੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉਤਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ.


ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਬਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਲੀ ਹੈਟਫੀਲਡ ਅਤੇ ਕੋਜ਼ੇਲ ਸਮਿਥ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਸ਼ਾਰਕ ਦੇ ਕੱਟਣ ਨਾਲ ਪੱਟੀ ਬੰਨ੍ਹੀ ਗਈ ਸੀ. (ਯੂਐਸ ਨੇਵੀ/ ਨੈਸ਼ਨਲ ਆਰਕਾਈਵਜ਼)

ਸ਼ਾਮ 5 ਵਜੇ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਘੱਟਦੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਮਾਰਕਸ ਨੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਾਵਰ ਸਟਾਲ ਚਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ lyਿੱਡ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸੁੱਜਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮਾਰਿਆ. ਡੰਬੋ ਦੀ ਹੱਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਗਈ, ਇੱਕ ਕਰੈਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਦੀ ਹੈ. ਚਾਲਕ ਦਲ ਅੱਗੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਸੰਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦੇ ਹੋਏ. ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ 15 ਫੁੱਟ ਪਿੱਛੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉਡਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਰਕਸ ਨੇ ਕੰਟਰੋਲ ਕਾਲਮ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ. ਡੰਬੋ ਦਾ lyਿੱਡ ਦੁਬਾਰਾ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਉਛਲਿਆ - ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਇੰਨਾ ਉੱਚਾ ਨਹੀਂ. ਮਾਰਕਸ ਨੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ. ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਡੰਬੋ ਨੇ ਸੋਜ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ.

ਮਾਰਕਸ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅਮਲੇ ਨੇ 53 ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ. ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਰਾਤ ਦੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਬਚਾਅ ਜਹਾਜ਼ ਆਖਰਕਾਰ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ 263 ਹੋਰ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਏ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਬਚਾਅ ਕਾਰਜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਜਾਰੀ ਰਹੀ. ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਗੁਆਮ ਲਿਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫਿਲੀਪੀਨ ਸਾਗਰ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਦੇ ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾਇਆ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਜਲ ਸੈਨਾ ਨੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਚਿੱਠੀਆਂ ਲਿਖਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਠਿਕਾਣਿਆਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਵਰਜਿਆ, ਇਹ ਤੱਥ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਰਸਾਂ ਜਾਂ ਡਾਕਟਰ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇਣ ਲਈ ਜੋ ਉਹ ਬਚੇ ਸਨ.

13 ਅਗਸਤ, 1945

ਮੇਫੀਲਡ, ਕੈਂਟਕੀ

ਬਚਾਅ ਦੇ ਗਿਆਰਾਂ ਦਿਨ ਬੀਤ ਗਏ ਸਨ ਜਦੋਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜੇਨ ਹੈਨਰੀ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸਦਾ ਦੰਦਾਂ ਦਾ ਡਾਕਟਰ, ਘੰਟੀ ਵਜਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਉੱਠਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸਦਾ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲਈ ਉੱਪਰਲੇ ਫ਼ੋਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ. ਜੇਨ ਅਤੇ ਦੋ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਛੋਟੀ ਅਰਲ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ, ਜਾਰਜ ਅਤੇ ਬੇਸੀ ਕੋਵਿੰਗਟਨ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ. ਆਪਣੀ ਆਖਰੀ ਚਿੱਠੀ ਵਿੱਚ, ਅਰਲ ਸੀਨੀਅਰ ਨੇ ਉਸ ਬੇਟੇ ਦੀਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਬਾਰੇ ਘੁਸਪੈਠ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਅਜੇ ਮਿਲਣਾ ਬਾਕੀ ਸੀ. ਕੀ ਇਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਸਨੇ ਲਿਖਿਆ, ਜੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ?


ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਅਰਲ ਹੈਨਰੀ ਸੀਨੀਅਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜੇਨ ਹੈਨਰੀ, ਕ੍ਰੈਡਲਸ ਬੇਟਾ ਅਰਲ ਜੂਨੀਅਰ ਲਿਟਲ ਅਰਲ ਛੇ ਹਫਤਿਆਂ ਦਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ ਸਨ. (ਅਰਲ ਓ'ਡੇਲ ਹੈਨਰੀ ਜੂਨੀਅਰ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ - www.earlhenrybirdprints.com)

ਜੇਨ ਨੇ ਫੋਨ ਖੋਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਐਕਸਟੈਂਸ਼ਨ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ.

"ਜਾਰਜ, ਸਾਨੂੰ ਖ਼ਬਰਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਅਫਸੋਸ ਹੈ."

“ਕਿਹੜੀ ਖ਼ਬਰ?” ਜੇਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਸੁਣਿਆ.

ਦੂਜੀ ਆਵਾਜ਼ ਰੁਕ ਗਈ। ਅਰਲ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੋਰੇਸ ਅਤੇ ਅਰਲੇਟਾ ਨੂੰ ਅੱਜ ਹੀ ਜਲ ਸੈਨਾ ਤੋਂ ਇੱਕ ਤਾਰ ਮਿਲੀ ਹੈ। "ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਰਲ ਕਾਰਵਾਈ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੈ."

ਜੇਨ ਦਾ ਅੰਦਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਠੰਡਾ ਹੋ ਗਿਆ. ਉਸਨੇ ਕੰਧ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਹੱਥ ਉਠਾਇਆ.

ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਜੇਨ ਨੂੰ ਖਤਰਨਾਕ ਟੈਲੀਗ੍ਰਾਮ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸੰਸਕਰਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਹੰਝੂਆਂ ਦੇ ਪਰਦੇ ਦੁਆਰਾ ਪੜ੍ਹਿਆ:

ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਣ ਲਈ ਅਫਸੋਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਅਰਲ ਓ ਅਤੇ#8217 ਡੈੱਲ ਹੈਨਰੀ, ਲੈਫਟੀਨੈਂਟ ਕਮਾਂਡਰ ਯੂਐਸਐਨਆਰ, ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ 30 ਜੁਲਾਈ 1945 ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ. ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨ ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਰਵਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ.

ਉਸ ਸਵੇਰ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਕਸਬੇ ਦੇ ਚਰਚ ਦੀ ਘੰਟੀ ਵੱਜਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਇਸਦੀ ਜ਼ਿੱਦੀ ਪੀਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਗਾਣੇ ਵਿੱਚ ਸੜਕ ਤੇ ਤੈਰ ਰਹੀ ਸੀ. ਇੱਕ ਹੋਰ ਘੰਟੀ ਜੁੜ ਗਈ, ਅਤੇ ਦੂਜੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਫੀਲਡ ਵਿੱਚ ਹਰ ਚਰਚ ਦਾ ਬੁਰਜ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨੰਦਮਈ ਕੋਰਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ. ਜੌਰਜ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਹੱਸਦੇ ਅਤੇ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਗਲੇ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ. ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ, ਜੇਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਸਕਦੀ ਸੀ: “ਜਪਾਨ ਨੇ ਆਤਮ ਸਮਰਪਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ! ਜੰਗ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ! ” ਉਸਨੇ ਝੁਰੜੀਆਂ ਵਾਲੀ ਤਾਰ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਰੋਇਆ.

3 ਦਸੰਬਰ, 1945

ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਨੇਵੀ ਯਾਰਡ

ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀ.ਸੀ


ਆਪਣੇ ਕੋਰਟ ਮਾਰਸ਼ਲ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਮੈਕਵੇ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਧਮਾਕੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿੱਧੇ ਆਪਣੇ ਠਿਕਾਣਿਆਂ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ. (ਬੇਟਮੈਨ/ਗੈਟੀ ਚਿੱਤਰ)

ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਕੱ pulledੇ ਜਾਣ ਦੇ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਕਪਤਾਨ ਚਾਰਲਸ ਮੈਕਵੇਅ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਨੇਵੀ ਯਾਰਡ ਦੇ ਬਿਲਡਿੰਗ 57 ਵਿੱਚ ਅਦਾਲਤ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਏ.

ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਚੱਲੀ ਜਲ ਸੈਨਾ ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਮੈਕਵੇਅ ਦਾ ਕੋਰਟ ਮਾਰਸ਼ਲ ਦੁਆਰਾ ਮੁਕੱਦਮਾ ਚਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਮੁ chargeਲਾ ਦੋਸ਼ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਜ਼ਿੱਗਜ਼ੈਗ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੋ ਕੇ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਤੱਥ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕਿ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਪਣਡੁੱਬੀ ਦੇ ਖਤਰੇ ਦੇ, ਇਹ ਬੰਦ ਕਰਨ ਦੀ ਮਿਆਰੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜ਼ਿਗਜ਼ੈਗਿੰਗ ਜਦੋਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮਾੜੀ ਸੀ. 25 ਸਤੰਬਰ ਨੂੰ, ਐਡਮਿਰਲ ਅਰਨੇਸਟ ਕਿੰਗ ਨੇ ਸਹਿਮਤੀ ਦਿੱਤੀ. ਕਿੰਗ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜਿਸ ਨੂੰ "ਪੂਰਕ ਜਾਂਚ" ਕਿਹਾ ਜਾਏਗਾ. ਇਹ ਪੜਤਾਲ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਅਤੇ ਦੂਰ ਤੱਕ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਥਾਂ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਦੇਣ ਤੋਂ ਸੰਕੋਚ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ ਜੋ ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੀਆਂ ਅਸਫਲਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਇੰਡੀਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਦਮੀਆਂ ਨੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਅਪਡੇਟ ਭੇਜੇ. ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਅਪਡੇਟ ਨੇ ਮੈਕਵੇਅ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਨੂੰ ਸੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ.

9 ਨਵੰਬਰ ਨੂੰ, ਕਿੰਗਜ਼ ਦੇ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਜਨਰਲ, ਐਡਮਿਰਲ ਚਾਰਲਸ ਸਨਾਈਡਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਕਵੇਅ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਨਵੀਂ ਜਾਂਚ ਉਸ ਦੇ ਕੇਸ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਸਬੂਤ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜਾਂਚ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੱਕ ਕੋਰਟ-ਮਾਰਸ਼ਲ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਦਸੰਬਰ ਦੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ. ਕਿੰਗ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਰੀ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋਏ, ਪਰ ਇਹ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿ ਉਹ ਜਾਂਚ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਯੁੱਧ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰੌਸ਼ਨੀਵਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ - ਐਡਮਿਰਲਸ ਸਮੇਤ ਇੰਨੇ ਸੀਨੀਅਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਾਪਾਨੀ ਸਮਰਪਣ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ. 12 ਨਵੰਬਰ ਨੂੰ, ਕਿੰਗ ਨੇ ਕੋਰਟ-ਮਾਰਸ਼ਲ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ. ਅਜਿਹਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਇਹ ਸੁਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰੇਗਾ ਕਿ ਐਡਮਿਰਲਸ ਦੀ ਗਵਾਹੀ - ਅਤੇ ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੀ ਅਯੋਗਤਾ ਦੇ ਲੇਖੇ - ਜਨਤਾ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਣਗੇ.

10 ਦਸੰਬਰ, 1945

ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀ.ਸੀ

ਸਬ ਕਮਾਂਡਰ ਮੋਚਿਤਸੁਰਾ ਹਾਸ਼ੀਮੋਤੋ ਏਅਰਕ੍ਰਾਫਟ ਲੋਡਿੰਗ ਪੌੜੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਦੌੜ ਦੇ ਉੱਪਰ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ: ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀਸੀ. ਜੇਤੂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ: ਯੂਐਸ ਨੇਵੀ ਨੇ ਮੈਕਵੇ ਦੇ ਕੋਰਟ-ਮਾਰਸ਼ਲ ਵਿੱਚ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਲਈ ਹਾਸ਼ੀਮੋਟੋ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ. ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਗਵਾਹਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਜਲੂਸ ਨੇ ਦਿੱਖ, ਚੰਦਰਮਾ, ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ, ਅਤੇ ਕੀ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਅਮਲੇ ਨੂੰ ਇਸ ਦੇ ਟਰੈਕ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਲੰਬੀ ਪਣਡੁੱਬੀ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ. ਪਰ ਜਦੋਂ ਹਾਸ਼ੀਮੋਟੋ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਅਮਰੀਕੀ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ "ਸਟਾਰ ਗਵਾਹ" ਕਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ.


ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਚਾਲ ਵਿੱਚ, ਜਲ ਸੈਨਾ ਨੇ ਮੈਕਵੇ ਦੇ ਕੋਰਟ-ਮਾਰਸ਼ਲ ਵਿੱਚ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਲਈ ਜਾਪਾਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕਮਾਂਡਰ ਹਾਸ਼ਿਮੋਟੋ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ. (ਏਪੀ ਫੋਟੋ)

ਮੈਕਵੇਅ ਦੇ ਵਕੀਲ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਮਰਥਕਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਅਫਸਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕਮਾਂਡਰ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ੰਗ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ. ਪਰ ਹਾਸ਼ੀਮੋਟੋ ਨੇ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਜ਼ਿਗਜ਼ੈਗਿੰਗ ਨਹੀਂ ਬਚੇਗੀ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ. ਜਾਂ ਉਸਨੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ: ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਦੁਭਾਸ਼ੀਏ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਗਲਤ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਉਲਟ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਿਆ.

15 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਪਣਡੁੱਬੀ ਦੇ ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਗਵਾਹ ਕੈਪਟਨ ਗਲੀਨ ਰੌਬਰਟ ਡੋਨਹੋ, ਕੀਤਾ ਗਵਾਹੀ ਦਿਓ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਕਿ ਜ਼ਿੱਗਜ਼ੈਗਿੰਗ ਇੱਕ ਟਾਰਪੀਡੋ ਹੜਤਾਲ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਟੀਚੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਚਾਏਗੀ. ਇਸਦੇ ਨਾਲ, ਗਤੀ ਮੈਕਵੇਅ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ ਜਾਪਦੀ ਹੈ. ਪਰ ਸਰਕਾਰੀ ਵਕੀਲ ਕੈਪਟਨ ਥੌਮਸ ਜੇ ਰਿਆਨ ਦੇ 50 ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਈ ਵਾਰ ਨਮੋਸ਼ੀ ਭਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਸਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਡੋਨਹੋ ਨੇ ਇਹ ਮੰਨਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਜਹਾਜ਼ ਜ਼ਿੱਗਜ਼ੈਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਣਡੁੱਬੀ ਕਮਾਂਡਰ ਲਈ "ਨਿਰਾਸ਼ਾਜਨਕ" ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਸਦੀ ਗਣਨਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ. .

ਇਸਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਡੁੱਬਦੀ ਗੇਂਦ ਡਿਫੈਂਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਗਈ. ਫੌਜੀ ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਮੈਕਵੇਅ ਨੂੰ ਖਤਰੇ ਦੇ ਲਈ ਦੋਸ਼ੀ ਪਾਇਆ ਇੰਡੀ ਜ਼ਿੱਗਜ਼ੈਗ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੋ ਕੇ. ਉਸਨੂੰ ਕਮੋਡੋਰ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਲਈ 200 ਨੰਬਰ ਗੁਆਉਣ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ - ਮਤਲਬ ਕਿ ਮੈਕਵੇਅ ਰੈਂਕ ਦੇ 200 ਆਦਮੀ ਤਰੱਕੀ ਲਈ ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣਗੇ - ਮੁਆਫੀ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ.

ਮੈਕਵੇ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦਾ ਕਰੀਅਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਅਸਤੀਫੇ ਦੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ. ਪਰ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਲਈ ਸੋਗ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੈਕਵੇਅ ਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਭੁੱਲਣ ਦੀ ਮੁਹਿੰਮ ਚਲਾਈ. ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਭਰਾ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਪਤੀ ਡੂੰਘੇ ਵਿੱਚ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਕਵੇਅ ਨੇ ਗੁੱਟ 'ਤੇ ਇੱਕ ਥੱਪੜ ਅਤੇ ਉਮਰ ਭਰ ਦੀ ਪੈਨਸ਼ਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ.

23 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ, ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚਿੱਠੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜੋਸੀਸ ਅਤੇ ਫਲਿਨਸ, ਉਸਦੇ ਮੇਲਬਾਕਸ ਵਿੱਚ ਲਿਫਾਫਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀਆਂ ਜੋ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਸੀਲ ਹੋਈਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ ਸਨ.

ਜੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਮੇਰਾ ਬੇਟਾ ਅੱਜ 25 ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ!

ਜੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸਮਸ ਮਨਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ!

ਜੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਮੇਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਪਿਤਾ ਹੁੰਦਾ!

ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਹਫਤਾਵਾਰ ਹਫਤਾਵਾਰੀ ਆਉਂਦੇ ਸਨ. ਫਿਰ ਉਹ ਘੱਟ ਗਏ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਮਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੀਲ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਤਾਰੀਖਾਂ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਆਏ. ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰੁਕੇ.

ਮੈਕਵੇਅ ਨੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਨ੍ਹਾਂ 879 ਦੇ ਤਸੀਹੇ ਝੱਲੇ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਮੌਤਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਸੋਗ ਨਫ਼ਰਤ ਭਰੇ ਪੱਤਰਾਂ ਦੀ ਉਸ ਸਦੀਵੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਜ ਗਿਆ. ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੀ. 6 ਨਵੰਬਰ, 1968 ਨੂੰ, ਉਸਨੇ ਦਬਾਈ ਹੋਈ ਖਾਕੀ ਕਮੀਜ਼ ਅਤੇ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀਆਂ ਪੈਂਟਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਆਮ ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੀ ਵਰਦੀ ਪਹਿਨੀ. ਦੁਪਹਿਰ 12:30 ਵਜੇ, ਉਹ ਕਨੈਕਟੀਕਟ ਦੇ ਲੀਚਫੀਲਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਮੂਹਰਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੌੜੀ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ .38 ਰਿਵਾਲਵਰ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਟਰਿੱਗਰ ਖਿੱਚਿਆ.

ਮੈਕਵੇਅ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਬਚਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ. ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਇੱਕ ਦਰਜਨ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕਰ ਲਈ. ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਵੀ ਆਦਮੀ ਉਹੀ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਿਆ.

ਸੈਨੇਟਰ ਬੌਬ ਸਮਿੱਥ ਦੇ ਦਫਤਰ

ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀ.ਸੀ

ਜਦੋਂ ਮੁਕਤੀ ਆਈ, ਇਹ 31 ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਆਈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਸੰਭਵ ਸਰੋਤ ਤੋਂ.

ਵਰਜੀਨੀਆ ਦੇ ਸੈਨੇਟਰ ਜੌਨ ਵਾਰਨਰ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, "ਦੇਖੋ, ਬੌਬ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕਮੇਟੀ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਪਰ ਆਓ." “ਇਹ ਕੁਝ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਸਕੂਲ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਹੈ। ਕੀ ਇਹ ਸੈਨੇਟ ਦੀ ਆਰਮਡ ਸਰਵਿਸਿਜ਼ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੁਣਵਾਈ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ? ”

ਵਾਰਨਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਨਿh ਹੈਂਪਸ਼ਾਇਰ ਦੇ ਸੈਨੇਟਰ ਬੌਬ ਸਮਿੱਥ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੋਂ ਲੜਾਈ ਲੜ ਰਹੀ ਸੀ. ਇਸ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਏਜੰਡੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲਾਈਨ ਆਈਟਮ ਦੀ ਜਾਸੂਸੀ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਠੰਡੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ.

"ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਸਮਿਥ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਵਿਧਾਨਕ ਸਹਾਇਕ, ਜੌਨ ਲੁੱਡੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਦਿਆਂ. '' ਯੂਐਸਐਸ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਅਤੇ ਹੰਟਰ ਸਕੌਟ? ''

“ਇਹ ਯੂਐਸਐਸ ਦੇ ਬਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮੀਟਿੰਗ ਹੈ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ, ਸਰ, ”ਲੁੱਡੀ ਨੇ ਕਿਹਾ.

"ਹੰਟਰ ਸਕੌਟ ਅੱਠਵੀਂ ਜਮਾਤ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੈ," ਲੁੱਡੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ. ਫਲੋਰਿਡਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਕਾਂਗਰਸੀ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਕਾਂਗਰਸੀ, “ਉਹ ਜੋਅ ਸਕਾਰਬਰੋ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।

14 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਸਾਰੀ ਸਮੱਗਰੀ ਵਿੱਚੋਂ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾ ਉੱਭਰਿਆ. ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਲਈ, ਬਚੇ ਹੋਏ ਅਜੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਪਤਾਨ ਦੇ ਇਲਾਜ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਸਨ. ਹੰਟਰ ਸਕੌਟ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਕਸਦ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ.

ਯੂਐਸ ਨੇਵੀ ਕਮਾਂਡਰ ਬਿਲ ਟੋਟੀ, ਜੋ ਕਿ ਪ੍ਰਮਾਣੂ ਹਮਲੇ ਵਾਲੀ ਪਣਡੁੱਬੀ ਦਾ ਆਖਰੀ ਕਪਤਾਨ ਵੀ ਸੀ - ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਯੂਐਸਐਸ ਵੀ ਸੀ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ—ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਵਿਆਪਕ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੋਤੀ ਨੇ ਕਪਤਾਨ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨਜਨਕ ਸਮਝਿਆ. ਪੈਂਟਾਗਨ ਵਿਖੇ, ਉਸਨੇ ਬਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਰਫੋਂ ਅਣਥੱਕ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ. ਉਸਨੇ ਵਿੱਚ ਮੈਕਵੇਅ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਦਾ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤਾ ਇੰਡੀ ਵੱਕਾਰੀ ਰਸਾਲੇ ਵਿੱਚ ਤਬਾਹੀ, ਕਾਰਵਾਈਆਂ. ਬਚੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਉਪ ਮੁਖੀ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਵਜੋਂ, ਟੋਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਲੱਖਣ ਤੌਰ ਤੇ ਤਬਾਹੀ ਲਈ ਮੈਕਵੇਅ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਨੇਵੀ ਦੇ ਅੰਤਮ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕਰਨ ਲਈ ਪਾਇਆ.

ਸੈਨੇਟ ਦੀ ਸੁਣਵਾਈ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਸਮਿਥ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਉਣ ਲਈ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ: ਵਾਰਨਰ, ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ. ਪਰ ਵਾਰਨਰ ਇਸ ਮੁੱਦੇ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ.

ਵਾਰਨਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਲ ਸੈਨਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। "ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਹੋਰਨੇਟ ਦੇ ਆਲ੍ਹਣੇ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ."

“ਅਸੀਂ ਸੁਣਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ,” ਸਮਿੱਥ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਇਹੀ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ. ਮੁਆਫੀ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋ. ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੇ. ”

ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਮਿਥ ਨੇ ਆਖਰਕਾਰ ਆਪਣੀ ਸੁਣਵਾਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰ ਲਈ.

14 ਸਤੰਬਰ, 1999

ਸੈਨੇਟ ਆਰਮਡ ਸਰਵਿਸਿਜ਼ ਕਮੇਟੀ

ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀ.ਸੀ

ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਸੈਨੇਟਰ ਵਾਰਨਰ ਨੇ ਸੁਣਵਾਈ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ. ਉਸਨੇ ਸਵਾਰ ਆਦਮੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ "ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਤ" 54 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਬਚੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਜੋ ਸੁਣਵਾਈ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ.

ਗਵਾਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਹੰਟਰ ਸਕੌਟ ਬਚਿਆ ਪਾਲ ਮਰਫੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਕਿ ਜਲ ਸੈਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀਆਂ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਮੈਕਵੇਅ ਅਤੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਡੈਨ ਕੁਰਜ਼ਮੈਨ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਇਆ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਉਸਦੀ "ਸਿਗਰਟਨੋਸ਼ੀ ਬੰਦੂਕ" ਦੀ ਖੋਜ 'ਤੇ ਚਾਨਣਾ ਪਾਇਆ ਸੀ। ਕੁਰਜ਼ਮੈਨ ਨੂੰ ਨੈਸ਼ਨਲ ਆਰਕਾਈਵਜ਼ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੇ ਦਫਨਾਏ ਇੱਕ ਯਾਦ ਪੱਤਰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ. 1945 ਵਿੱਚ ਸਾਬਕਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਹਾਇਕ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੇ ਸਕੱਤਰ ਤੱਕ, ਇਹ ਪੜ੍ਹਿਆ: "ਜ਼ਿੱਗਜ਼ੈਗ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲਤਾ ਅਤੇ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕਾਰਨ ਗਠਜੋੜ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਨੀਂਹ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ."

ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਾਰਨਰ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲਾ ਆਦਮੀ ਉਹੀ ਸੀ ਜੋ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ. ਨਵੰਬਰ 1999 ਵਿੱਚ ਪਣਡੁੱਬੀ ਦਾ ਜਾਪਾਨੀ ਕਮਾਂਡਰ ਮੋਚਿਤਸੁਰਾ ਹਾਸ਼ੀਮੋਟੋ ਆਈ -58, ਫਿਰ 90 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ, ਸੈਨੇਟਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚਿੱਠੀ ਲਿਖੀ ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਤੱਥ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤੀ ਕਿ ਮੈਕਵੇਅ' ਤੇ ਕਦੇ ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮੁਕੱਦਮਾ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ:

ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਹਾਦਰ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਡਿਆਨਾਪੋਲਿਸ ਦੇ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਹੈ. ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਕੌਮੀ ਕਾਨੂੰਨੀ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਕੈਪਟਨ ਅਤੇ#8217 ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਲਈ ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ. ਪਰਹੇਪਸ ਇਹ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਅਨਿਆਂਪੂਰਨ ਸੰਕਲਪ ਦੇ ਅਪਮਾਨ ਲਈ ਕਪਤਾਨ ਐਮਸੀਵੇਅ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹੋ.

ਵਾਰਨਰ ਲਈ, ਇਹ ਪੈਮਾਨੇ 'ਤੇ ਅੰਤਮ ਭਾਰ ਸੀ. ਉਸਨੇ ਮੁਆਫੀ ਦੇ ਮਤੇ ਨੂੰ ਸੈਨੇਟ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੇ ਲਿਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ. 12 ਅਕਤੂਬਰ, 2000 ਨੂੰ, ਉਪਾਅ ਪਾਸ ਹੋ ਗਿਆ.

ਹਾ Jointਸ ਜੁਆਇੰਟ ਰੈਜ਼ੋਲੂਸ਼ਨ 48 ਵੀ ਪਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸਖਤ ਮੁਆਫੀ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਲ: ਕਿ "ਅਮਰੀਕੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਯੂਐਸਐਸ ਦੇ ਦੁਖਦਾਈ ਨੁਕਸਾਨ ਲਈ ਕੈਪਟਨ ਮੈਕਵੇਅ ਦੀ ਦੋਸ਼ ਦੀ ਘਾਟ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਦਮੀਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੋ ਉਸ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਡੁੱਬਣ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਮਰ ਗਏ "ਅਤੇ" ਕਪਤਾਨ ਮੈਕਵੇ ਦੇ ਫੌਜੀ ਰਿਕਾਰਡ ਨੂੰ ਹੁਣ ਇਹ ਦਰਸਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਯੂਐਸਐਸ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਲਈ ਬਰੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ " ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਮਲੇ. ”


ਸਮਗਰੀ

ਚਾਰਲਸ ਬਟਲਰ ਮੈਕਵੇ III ਦਾ ਜਨਮ 30 ਜੁਲਾਈ, 1898 ਨੂੰ ਏਫਰਾਟਾ, ਪੈਨਸਿਲਵੇਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨੇਵੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ. ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ, ਚਾਰਲਸ ਬਟਲਰ ਮੈਕਵੇਅ ਜੂਨੀਅਰ (ਸਤੰਬਰ 19, 1868 - 28 ਅਕਤੂਬਰ, 1949) ਨੇ ਟੈਂਡਰ ਦੀ ਕਮਾਂਡ ਦਿੱਤੀ ਯੈਂਕਟਨ ਗ੍ਰੇਟ ਵ੍ਹਾਈਟ ਫਲੀਟ (1907–1909) ਦੇ ਕਰੂਜ਼ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀ ਜਲ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਐਡਮਿਰਲ ਸੀ, ਅਤੇ 1930 ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਏਸ਼ੀਆਟਿਕ ਫਲੀਟ ਦੇ ਕਮਾਂਡਰ-ਇਨ-ਚੀਫ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ ਸੀ।

ਚਾਰਲਸ III ਅੰਨਾਪੋਲਿਸ, ਮੈਰੀਲੈਂਡ ਵਿਖੇ ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਸਟੇਟਸ ਨੇਵਲ ਅਕੈਡਮੀ ਦਾ 1920 ਦਾ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਸੀ. ਦੀ ਕਮਾਂਡ ਲੈਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਨਵੰਬਰ 1944 ਵਿੱਚ, ਮੈਕਵੇਅ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀਸੀ ਵਿੱਚ ਸਹਿਯੋਗੀ ਸਰਵਉੱਚ ਖੁਫੀਆ ਇਕਾਈ ਦੇ ਸੰਯੁਕਤ ਚੀਫਸ ਆਫ਼ ਸਟਾਫ ਦੀ ਸੰਯੁਕਤ ਖੁਫੀਆ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਚੇਅਰਮੈਨ ਸਨ. ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਿੰਮਤ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਸਿਲਵਰ ਸਟਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ.

ਮੈਕਵੇ ਨੇ ਇਵੋ ਜਿਮਾ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦੁਆਰਾ ਜਹਾਜ਼ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ 1945 ਦੀ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਓਕੀਨਾਵਾ ਉੱਤੇ ਬੰਬਾਰੀ, ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ 31 ਮਾਰਚ ਨੂੰ ਕਾਮਿਕਾਜ਼ੇ ਦੁਆਰਾ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਹਾਜ਼-ਵਿਰੋਧੀ ਗੰਨਾਂ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸੱਤ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅੱਠ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਭਾਰੀ ਜਾਨੀ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਖੋਖੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਮੈਕਵੇਅ ਨੇ ਮੁਰੰਮਤ ਲਈ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਦੇ ਮੇਅਰ ਟਾਪੂ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ.

ਉਸ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਟਿਨਿਅਨ ਨੂੰ ਪਰਮਾਣੂ ਬੰਬਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਪੁਰਜ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਪਰਮਾਣੂ ਸਮਗਰੀ ਨੂੰ ਲਿਜਾਣ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਜੋ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹੀਰੋਸ਼ੀਮਾ ਅਤੇ ਨਾਗਾਸਾਕੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਆਪਣਾ ਚੋਟੀ ਦਾ ਗੁਪਤ ਮਾਲ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਹਾਜ਼ ਓਕੀਨਾਵਾ ਤੋਂ ਹੋਰ ਡਿ dutyਟੀ ਲਈ ਰਿਪੋਰਟ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ.

30 ਜੁਲਾਈ, 1945 ਦੀ ਤੜਕੇ, ਇਸ ਉੱਤੇ ਜਪਾਨੀ ਪਣਡੁੱਬੀ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਆਈ -58 ਕਮਾਂਡਰ ਮੋਚਿਤਸੁਰਾ ਹਾਸ਼ੀਮੋਟੋ ਦੇ ਅਧੀਨ. ਹਾਸ਼ੀਮੋਟੋ ਨੇ ਛੇ ਟਾਰਪੀਡੋ ਲਾਂਚ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਹਿੱਟ ਕੀਤੇ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਦੋ ਵਾਰ, ਪਹਿਲਾ ਉਸਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਚਾਲੀ ਫੁੱਟ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣਾ, ਦੂਜਾ ਸਟਾਰਬੋਰਡ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਫਰੇਮ ਚਾਲੀ (ਪੁਲ ਦੇ ਹੇਠਾਂ) ਤੇ ਮਾਰਨਾ. ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਤੁਰੰਤ ਪੰਦਰਾਂ ਡਿਗਰੀ ਦੀ ਸੂਚੀ ਲੈ ਲਈ, ਕੈਪਸਾਈਜ਼ਡ ਅਤੇ 12 ਮਿੰਟਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਡੁੱਬ ਗਿਆ. 1,195 ਆਦਮੀਆਂ ਦੇ ਅਮਲੇ ਵਿੱਚੋਂ, 879 ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ.

ਜਹਾਜ਼ ਵਿਚ ਸਵਾਰ 1,196 ਆਦਮੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਤਕਰੀਬਨ 300 ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੁ initialਲੇ ਹਮਲੇ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ ਜਾਂ ਡੈਕਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਫਸ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਡੁੱਬ ਗਏ ਸਨ ਜਦੋਂ ਡੱਬਿਆਂ ਨੂੰ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਚ ਸੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਚਾਲਕ ਦਲ ਦੇ ਬਾਕੀ, ਲਗਭਗ 900 ਆਦਮੀ, ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੇ ਯੋਗ ਸਨ. ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤੈਰਦੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਕਈ ਲਾਈਫਬੋਟਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ 316 ਬਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਬਚਾਅ ਚਾਰ ਦਿਨ (100 ਘੰਟੇ) ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਗਿਆ. ਗੁਪਤ ਮਿਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰੋਟੋਕੋਲ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ "ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ" ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਬਚਾਅ ਉਦੋਂ ਹੀ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਬਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਇਲਟ ਲੈਫਟੀਨੈਂਟ ਵਿਲਬਰ (ਚੱਕ) ਗਵਿਨ ਅਤੇ ਸਹਿ-ਪਾਇਲਟ ਲੈਫਟੀਨੈਂਟ ਵਾਰਨ ਕੋਲਵੇਲ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿਯਮਤ ਗਸ਼ਤ ਉਡਾਣ ਤੇ ਵੇਖਿਆ. ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਿਆਦਾਤਰ ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੱਟਾਂ, ਡੀਹਾਈਡਰੇਸ਼ਨ, ਥਕਾਵਟ, ਨਮਕ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਅਤੇ ਸ਼ਾਰਕ ਦੇ ਹਮਲੇ ਕਾਰਨ ਹੋਏ ਸਨ. [2] ਸਮੁੰਦਰ ਦਰਮਿਆਨੇ ਸਨ, ਪਰ ਦਿੱਖ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ 15.7 ਗੰotsਾਂ (29.1 ਕਿਲੋਮੀਟਰ/ਘੰਟਾ) ਤੇ ਸਟੀਮਿੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਜਦੋਂ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ 31 ਤਰੀਕ ਨੂੰ ਲੇਯੇਟ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੋਈ ਰਿਪੋਰਟ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਬਕਾਇਆ ਹੈ. ਇਹ ਲਾਪਤਾ ਅਧਿਕਾਰਤ ਤੌਰ ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ "ਅੰਦੋਲਨ ਰਿਪੋਰਟ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਗਲਤਫਹਿਮੀ ਦੇ ਕਾਰਨ" ਵਜੋਂ ਦਰਜ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. [3] [4]

ਮੈਕਵੇ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਿਆ ਪਰ ਬਚ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਬਚਾਏ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ. ਉਸਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਲ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਦਿਨ ਕਿਉਂ ਲੱਗੇ ਪਰ ਕਦੇ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ. ਜਲ ਸੈਨਾ ਨੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਐਸਓਐਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਕਦੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਕਿਉਂਕਿ ਜਹਾਜ਼ ਰੇਡੀਓ ਚੁੱਪ ਦੀ ਨੀਤੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਰਿਕਾਰਡ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤਿੰਨ ਐਸਓਐਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਵੱਖਰੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਰ ਕਿਸੇ' ਤੇ ਕਾਰਵਾਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਕਮਾਂਡਰ ਸ਼ਰਾਬੀ ਸੀ, ਦੂਸਰੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਜਾਪਾਨੀ ਚਾਲ ਸੀ , ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ ਸਨ ਕਿ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਾ ਹੋਵੋ. [5]

ਨੇਵੀ ਕੋਰਟ ਆਫ ਇਨਕੁਆਰੀ ਦੇ ਬਾਅਦ ਮੈਕਵੇਅ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਲਈ ਕੋਰਟ ਮਾਰਸ਼ਲ ਹੋਣ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ, ਐਡਮਿਰਲ ਚੈਸਟਰ ਨਿਮਿਟਜ਼ ਅਸਹਿਮਤ ਹੋਏ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਕਪਤਾਨ ਨੂੰ ਤਾੜਨਾ ਪੱਤਰ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ. ਐਡਮਿਰਲ ਅਰਨੇਸਟ ਕਿੰਗ ਨੇ ਨਿਮਿਟਜ਼ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕੋਰਟ ਮਾਰਸ਼ਲ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨੇਵੀ ਦੇ ਸਕੱਤਰ ਜੇਮਜ਼ ਫੌਰੈਸਟਲ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ. ਮੈਕਵੇਅ 'ਤੇ ਜ਼ਿਗਜ਼ੈਗ ਨਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿਣ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਬਕਾ 'ਤੇ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨੀ ਪਣਡੁੱਬੀਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰੀ ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਦਾਲਤ ਅਤੇ ਮੈਕਵੇਅ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਖਤਰੇ ਲਈ ਮੈਕਵੇਅ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਬਾਅਦ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਜ਼ਿੱਗਜ਼ੈਗ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੋ ਕੇ, ਐਡਮਿਰਲ ਕਿੰਗ ਨੇ ਸਜ਼ਾ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਣ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ. [6] [7] ਹਾਸ਼ੀਮੋਟੋ, ਜਪਾਨੀ ਪਣਡੁੱਬੀ ਕਮਾਂਡਰ ਜੋ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਸੀ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਰਿਸ਼ਗੋਚਰਤਾ ਨੂੰ ਨਿਰਪੱਖ ਦੱਸਣ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਰਿਕਾਰਡ ਤੇ ਸੀ (ਜਿਸਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਇਸ ਤੱਥ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਡੁੱਬਣ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਪਹਿਲੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ), ਉਸਨੇ ਇਹ ਵੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਜ਼ਿੱਗਜ਼ੈਗ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਨੂੰ ਡੁੱਬਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਸੀ. ਅਮਰੀਕੀ ਪਣਡੁੱਬੀ ਮਾਹਰਾਂ ਨੇ ਗਵਾਹੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਕਿ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀਆਂ ਪਣਡੁੱਬੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ "ਜ਼ਿੱਗਜ਼ੈਗਿੰਗ" ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਕੀਮਤ ਦੀ ਇੱਕ ਤਕਨੀਕ ਸੀ. ਹਾਸ਼ੀਮੋਟੋ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੱਤੀ. [1] ਉਸ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਧਿਕਾਰਤ ਫੈਸਲਾ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਦਰਿਸ਼ਗੋਚਰਤਾ ਚੰਗੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਮੈਕਵੇਅ ਨੂੰ ਜ਼ਿੱਗਜ਼ੈਗ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿਣ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਠਹਿਰਾਇਆ.

ਵਿਵਾਦ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਬਿੰਦੂ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਬੂਤ ਹੈ ਕਿ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀ ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੇ ਐਡਮਿਰਲ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਰੱਖਣ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਸਨ. ਉਦਾਹਰਣ ਦੇ ਲਈ, ਮੈਕਵੇ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਐਸਕੌਰਟ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ, [8] ਪਰ ਉਸਦੀ ਬੇਨਤੀ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਤਰਜੀਹ ਓਕੀਨਾਵਾ ਤੱਕ ਆਵਾਜਾਈ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਾਪਾਨ 'ਤੇ ਬੀ -29 ਛਾਪਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਇਲਟਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਰਹੀ ਸੀ. ਨਾਲ ਹੀ, ਜਲ ਸੈਨਾ ਕਮਾਂਡ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਮੈਕਵੇਅ ਦਾ ਰਸਤਾ ਯੁੱਧ ਦੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇਗਾ. [1] ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਹਾਜ਼, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਪਣਡੁੱਬੀ ਖੋਜ ਉਪਕਰਣਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ, ਪਰ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਇੰਨਾ ਲੈਸ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਕਵੇਅ ਦੀ ਐਸਕੌਰਟ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਨੂੰ ਫੌਜੀ ਅਯੋਗਤਾ ਵਜੋਂ ਰੱਦ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਲਿਆ.

24 ਜੁਲਾਈ 1945 ਨੂੰ, ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਸਿਰਫ ਛੇ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ, ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਅੰਡਰਹਿਲ ਜਾਪਾਨੀ ਪਣਡੁੱਬੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਸੀ. ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਕਵੇਅ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਘਟਨਾ ਬਾਰੇ ਸੂਚਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਈ ਹੋਰ, ਕਲਾਸੀਫਾਈਡ ਇੰਟੈਲੀਜੈਂਸ ਦੇ ਮੁੱਦਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ. [1] ਮੈਕਵੇਅ ਨੂੰ ਜਾਪਾਨੀ ਸਬਸ ਦੀ ਸੰਭਾਵਤ ਮੌਜੂਦਗੀ ਬਾਰੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਅਸਲ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ ਗਤੀਵਿਧੀ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ.

ਹਾਲਾਂਕਿ ਯੂਐਸ ਨੇਵੀ ਦੇ ਲਗਭਗ 380 ਜਹਾਜ਼ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਗਏ ਸਨ, [9] ਮੈਕਵੇ ਇਕਲੌਤਾ ਕਪਤਾਨ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਲਈ ਕੋਰਟ ਮਾਰਸ਼ਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. [10] ਇਹ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਜਲ ਸੈਨਾ ਲਈ ਇੱਕ ਪਤਝੜ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ. [11] ਇਸ ਸਜ਼ਾ ਨੇ ਮੈਕਵੇਅ ਦੇ ਕਰੀਅਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ endedੰਗ ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਸੀਨੀਅਰਤਾ ਗੁਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਕਵੇਅ ਦੀ ਬਹਾਦਰੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੈਕਟਰੀ ਜੇਮਜ਼ ਫੋਰੈਸਟਲ ਦੁਆਰਾ ਸਜ਼ਾ ਨੂੰ ਪਲਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਕਵੇਅ ਨੂੰ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਰਿਅਰ ਐਡਮਿਰਲ ਵਜੋਂ ਤਰੱਕੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ 1949 ਵਿੱਚ ਜਲ ਸੈਨਾ ਤੋਂ ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਜ਼ਾਹਰ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਇਲਾਜ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ. [12] [13]

ਉਸਦੀ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਜਹਾਜ਼ ਛੱਡੋ, ਲੇਖਕ ਰਿਚਰਡ ਐਫ. ਨਿcomਕੌਮ ਨੇ ਐਡਮਿਰਲ ਕਿੰਗ ਦੇ ਮੈਕਵੇਅ ਦੇ ਕੋਰਟ-ਮਾਰਸ਼ਲ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਦਾ ਇੱਕ ਉਦੇਸ਼ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ. ਕੈਪਟਨ ਮੈਕਵੇਅ ਤੀਜੇ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਐਡਮਿਰਲ ਚਾਰਲਸ ਬੀ ਮੈਕਵੇਅ ਜੂਨੀਅਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, "'ਕਿੰਗ ਕਦੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਦਾ". ਕਿੰਗ ਮੈਕਵੇਅ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਕਮਾਂਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੂਨੀਅਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਕਿੰਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰ ਕੁਝ womenਰਤਾਂ ਨੂੰ ਛੁਪਾਇਆ. ਐਡਮਿਰਲ ਮੈਕਵੇਅ ਨੇ ਇਸ ਦੇ ਲਈ ਕਿੰਗ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡ ਵਿੱਚ ਤਾੜਨਾ ਦਾ ਇੱਕ ਪੱਤਰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ. "ਹੁਣ," ਉਸਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਕਿੰਗਸ ਨੇ [ਮੇਰੇ ਬੇਟੇ] ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤੀ." [14]

6 ਨਵੰਬਰ 1968 ਨੂੰ, ਮੈਕਵੇਅ ਨੇ ਲੀਚਫੀਲਡ, ਕਨੈਕਟੀਕਟ ਦੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਰਵਿਸ ਪਿਸਤੌਲ ਨਾਲ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖਿਡੌਣਾ ਮਲਾਹ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਸੁਹਜ ਲਈ ਇੱਕ ਲੜਕੇ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ. [15] ਉਹ ਉਸਦੇ ਪਿਛਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਮਾਲੀ ਦੁਆਰਾ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. [16] ਹਾਲਾਂਕਿ ਇੱਕ ਨੋਟ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੈਕਵੇਅ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਨੇੜਲੇ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਇਕੱਲੇਪਣ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਸਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕੈਂਸਰ ਨਾਲ ਗੁਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ. [17] ਮੈਕਵੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਵਿਟ੍ਰੀਓਲਿਕ ਚਿੱਠੀਆਂ ਅਤੇ ਫ਼ੋਨ ਕਾਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਵੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਕੀਤਾ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਮ੍ਰਿਤਕ ਕਰੂਮੇਨਾਂ ਦੇ ਸੋਗ-ਗ੍ਰਸਤ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਵਾਰ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ. [17]

ਯੂਐਸਐਸ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਬਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਗਠਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਕਈਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਪਤਾਨ ਦਾ ਨਾਮ ਸਾਫ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਕਈ ਸਾਲ ਬਿਤਾਏ. ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਮੈਕਵੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਚਾਰਲਸ ਮੈਕਵੇਅ IV (1925-2012) ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਲੇਖਕ ਡੈਨ ਕੁਰਜ਼ਮੈਨ ਤੱਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਵਿੱਚ ਘਟਨਾ ਘਾਤਕ ਯਾਤਰਾ, ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੀ ਕਿ ਮੈਕਵੇਅ ਨੂੰ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਪਾਲ ਮਰਫੀ, ਯੂਐਸਐਸ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ ਸਰਵਾਈਵਰਜ਼ ਆਰਗੇਨਾਈਜੇਸ਼ਨ, ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਕੈਪਟਨ ਮੈਕਵੇਅ ਦਾ ਕੋਰਟ-ਮਾਰਸ਼ਲ ਸਿਰਫ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਤਮਕ ਗਲਤੀਆਂ ਕਾਰਨ ਹੋਏ ਭਿਆਨਕ ਜੀਵਨ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਧਿਆਨ ਹਟਾਉਣਾ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੁਚੇਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਗੁੰਮ ਹਾਂ."

Over fifty years after the incident, a 12-year-old student in Pensacola, Florida, Hunter Scott, was instrumental in raising awareness of the miscarriage of justice carried out at the captain's court-martial. As part of a school project for the National History Day program, the young man interviewed nearly 150 survivors of the ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ sinking and reviewed 800 documents. His testimony before the U.S. Congress brought national attention to the situation. [18] [19] [20]

In October 2000, the United States Congress passed a Sense of Congress resolution that McVay's record should reflect that "he is exonerated for the loss of the USS ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ." President Clinton also signed the resolution. [21] Commander Hashimoto died five days before the exoneration (on 25 October).

In July 2001, Secretary of the Navy Gordon R. England ordered that the Sense of Congress resolution be inserted into McVay's official Navy personnel record. [22] [23]


USS Indianapolis sinking: 'You could see sharks circling'

When USS Indianapolis was hit by Japanese torpedoes in the final weeks of WWII, hundreds of crewmen jumped into the water to escape the burning ship. Surrounded by sharks, they waited for a response to their SOS. But no one had been sent to look for them.

In late July 1945, USS Indianapolis had been on a special secret mission, delivering parts of the first atomic bomb to the Pacific Island of Tinian where American B-29 bombers were based. Its job done, the warship, with 1,197 men on board, was sailing west towards Leyte in the Philippines when it was attacked.

The first torpedo struck, without warning, just after midnight on 30 July 1945. A 19-year-old seaman, Loel Dean Cox, was on duty on the bridge. Now 87, he recalls the moment when the torpedo hit.

"Whoom. Up in the air I went. There was water, debris, fire, everything just coming up and we were 81ft (25m) from the water line. It was a tremendous explosion. Then, about the time I got to my knees, another one hit. Whoom."

The second torpedo fired from the Japanese submarine almost tore the ship in half. As fires raged below, the huge ship began listing onto its side. The order came to abandon ship. As it rolled, LD, as Cox is known to his friends, clambered to the top side and tried to jump into the water. He hit the hull and bounced into the ocean.

"I turned and looked back. The ship was headed straight down. You could see the men jumping from the stern, and you could see the four propellers still turning.

"Twelve minutes. Can you imagine a ship 610ft long, that's two football fields in length, sinking in 12 minutes? It just rolled over and went under."

The Indianapolis did not have sonar to detect submarines. The captain, Charles McVay, had asked for an escort, but his request was turned down. The US Navy also failed to pass on information that Japanese submarines were still active in the area. The Indianapolis was all alone in the Pacific Ocean when it sank.

"I never saw a life raft. I finally heard some moans and groans and yelling and swam over and got with a group of 30 men and that's where I stayed," says Cox.

"We figured that if we could just hold out for a couple of days theyɽ pick us up."

But no one was coming to the rescue. Although the Indianapolis had sent several SOS signals before it sank, somehow the messages were not taken seriously by the navy. Nor was much notice taken when the ship failed to arrive on time.

About 900 men, survivors of the initial torpedo attack, were left drifting in groups in the expanse of the Pacific Ocean.

And beneath the waves, another danger was lurking. Drawn by the carnage of the sinking, hundreds of sharks from miles around headed towards the survivors.

"We were sunk at midnight, I saw one the first morning after daylight. They were big. Some of them I swear were 15ft long," remembers Cox.

"They were continually there, mostly feeding off the dead bodies. Thank goodness, there were lots of dead people floating in the area."

But soon they came for the living, too.

"We were losing three or four each night and day," says Cox. "You were constantly in fear because youɽ see ɾm all the time. Every few minutes youɽ see their fins - a dozen to two dozen fins in the water.

"They would come up and bump you. I was bumped a few times - you never know when they are going to attack you."

Some of the men would pound the water, kick and yell when the sharks attacked. Most decided that sticking together in a group was their best defence. But with each attack, the clouds of blood in the water, the screaming, the splashing, more sharks would come.

"In that clear water you could see the sharks circling. Then every now and then, like lightning, one would come straight up and take a sailor and take him straight down. One came up and took the sailor next to me. It was just somebody screaming, yelling or getting bit."

The sharks, though, were not the main killer. Under the scorching sun, day after day, without any food or water for days, men were dying from exposure or dehydration. Their lifejackets waterlogged, many became exhausted and drowned.

"You could barely keep your face out of the water. The life preserver had blisters on my shoulders, blisters on top of blisters. It was so hot we would pray for dark, and when it got dark we would pray for daylight, because it would get so cold, our teeth would chatter."

Struggling to stay alive, desperate for fresh water, terrorised by sharks, some survivors started to become delirious. Many started to hallucinate, imagining secret islands just over the horizon, or that they were in contact with friendly submarines coming to the rescue. Cox recalls a sailor believing that the Indianapolis had not sunk, but was floating within reach just beneath the surface.

"The drinking water was kept on the second deck of our ship," he explains. "A buddy of mine was hallucinating and he decided he would go down to the second deck to get a drink of water. All of a sudden his life-preserver is floating, but he's not there. And then he comes up saying how good and cool that water was, and we should get us a drink."

He was drinking saltwater, of course. He died shortly afterwards. And as each day and each night passed, more men died.

Then, by chance, on the fourth day, a navy plane flying overhead spotted some men in the water. By then, there were fewer than 10 in Cox's group.

Initially they thought theyɽ been missed by the planes flying over. Then, just before sunset, a large seaplane suddenly appeared, changed direction and flew over the group.

"The guy in the hatch of the plane stood there waving at us. Now that was when the tears came and your hair stood up and you knew you were saved, you knew you were found, at least. That was the happiest time of my life."

Navy ships raced to the site and began looking for the groups of sailors dotted around the ocean. All the while, Cox simply waited, scared, in a state of shock, drifting in and out of consciousness.

"It got dark and a strong big light from heaven, out of a cloud, came down, and I thought it was angels coming. But it was the rescue ship shining its spotlight up into the sky to give all the sailors hope, and let them know that someone was looking for ɾm.

"Sometime during the night, I remember strong arms were pulling me up into a little bitty boat. Just knowing I was saved was the best feeling you can have."

Of a crew of almost 1,200, just 317 sailors survived.

Looking for a scapegoat, the US Navy placed responsibility for the disaster on Captain McVay, who was among the few who managed to survive. For years he received hate mail, and in 1968 he took his own life. The surviving crew, including Cox, campaigned for decades to have their captain exonerated - which he was, more than 50 years after the sinking.

Cox spent weeks in hospital after the rescue. His hair, fingernails and toenails came off. He was, he says, "pickled" by the sun and saltwater. He still has scars.

"I dream every night. It may not be in the water, but. I am frantically trying to find my buddies. That's part of the legacy. I have anxiety everyday, especially at night, but I'm living with it, sleeping with it, and getting by."

Loel Dean Cox's interview with the BBC World Service programme Witness was broadcast on Radio 4 at 14:45 BST. ਸੁਣੋ via BBC iPlayer Radio ਜਾਂ browse the Witness podcast archive.


The Incredible Story Of The Men Who Survived A Torpedo Attack, Sinking Ship, Sharks, And 5 Days Lost At Sea

Seventy years ago, the worst naval disaster in U.S. history and worst shark attack ever was overshadowed by the dropping of the world’s first atomic bomb over the city of Hiroshima.

The connection between the two epic events was not immediately known, not even to the ship’s crew.

Just past midnight on July 30, 1945, the USS Indianapolis, a Portland-class heavy cruiser, was torpedoed by a Japanese submarine, sinking it in approximately 12 minutes.

Ensign Harlan M. Twible, after the sinking of the Indianapolis.Photo courtesy of Harlan Twible

The Indianapolis was en route to the Leyte Gulf in the Philippines, returning from Tinian Island where it delivered its top secret cargo the uranium and components to the atomic bomb codenamed, “Little Boy.”

Of the 1,196 men on board (some accounts cite 1,197), roughly 300 perished with the ship. Approximately 900 went into the murky waters. For the next four days, they would struggle against insurmountable odds fighting off vicious shark attacks, dehydration, hallucinations and starvation. When finally rescued on Aug. 2, only 317 men were still alive.

“I never had any doubt we would survive,” said 94-year-old Harlan Twible in an interview from his home in Sarasota, Florida. “I was too busy. I was responsible for 325 men.”

The then 23-year-old ensign was just getting off watch when the first torpedo struck and quickly began sinking. “No one was taking charge so I hollered to the men to abandoned ship,” said Twible, then a gunnery officer. He yelled at everyone to swim away to avoid getting sucked under. “It was pure chaos everyone was scared to death. The men grabbed on to anyone they thought might help,” he said, and told everyone to tie their life nets together.

“No one ever instructed us what we should do if and when we got sunk,” explained Twible of his training at the Naval Academy. “We were taught our main ambitions were to keep fighting.”

Yet he knew enough to tell the men not to drink the saltwater and to stay together. “The people who broke away from the group would get attacked by the sharks.”

Twenty-two-year-old Navy Seaman 1st Class Lyle Umenhoffer had also just been relieved of his watch and was laying down when the torpedoes hit.

“By the time I heard anyone shout to abandon ship I was sliding off portside as the ship rolled to the starboard side,” said the 92-year-old widow in an interview. “That’s when I hit a hatch and tumbled into the water.”

Umenhoffer just returned to his home in San Gabriel, California, from the four-day annual reunion of survivors in Indianapolis. The reunion took place from July 23–26.

Reflecting on that fateful night when the Indianapolis sunk, Umenhoffer said he was all alone in the dark, oily water without a life jacket, and spent the next five hours swimming and trying to stay afloat.

At dawn, Umenhoffer found a group of about 30 men. “They gave me a 20mm ammo shell can to float on. I eventually got a life belt,” he recalled. “We tied our life belts together and made a circle putting the wounded men in the middle. Many were burned. If they didn’t look too good you’d go over and if they didn’t respond, you lift his eyelid and touch his eyeball. If he didn’t blink you knew he was dead.”

Survivor Lyle Umenhoffer arriving at the luncheon for the 70th reunion of USS Indianapolis survivors.Photo by Kim Roller

They’d let the dead go and the sharks would come, which began circling the first day.

“There were thousands all over the place — sharks and barracudas,” recalled Umenhoffer. They wouldn’t attack you if you were in a group. It was the men who began hallucinating from drinking salt water that would swim away thinking they saw a ship or a hula girl who were attacked by sharks.

This went on for four more days and nights. “I stayed awake for five days,” added Twible.

Both men credit their survival to their strong will and unwavering faith in God. “When anyone would get irrational I would call the men to prayer,” said Twible.

He also knew how to protect them from the blazing, scorching sun. “We’re in the middle of the Pacific with 120 degrees sun and the water was covered with oil from the ship,” Twible explained.

He put out the order to smear oil all over their bodies. “By the grace of God those that did survived.” The fair-skinned red head from Gilbertville, Massachusetts, didn’t get a speck of sunburn.

On the fourth day, the floating men were accidentally discovered by Lt. Wilbur C. Gwinn, piloting his PV-1 Ventura Bomber on routine anti-submarine patrol. By then, Twible’s group had drifted 58 miles from where the ship sank. Only three men were left of Umenhoffer’s group. They were picked up by Lt. Adrian Mark’s seaplane on the third run.

“There were over 50 men on the plane,” remembered Umenhoffer. “Me and a couple other guys were instructed to climb out onto the wings to make more room.” They were flown to a hospital in Peleliu. It wasn’t until the next night when they were picked up by the USS Tranquility hospital ship that he realized his leg was torn up.

The news of the disaster did not immediately make headlines. Many believe the Navy purposely delayed an official announcement for two weeks so it would be overshadowed by the news of Japan’s unconditional surrender on Aug. 15. The remarkable story remained mostly unknown, relegated to a couple paragraphs on the inside pages away from the bold headlines declaring the end of the war.

Indianapolis&apos survivors en route to a hospital following their rescue, circa early August 1945.

It took a famous four-minute monologue in the 1975 summer blockbuster “Jaws” to bring long-deserved attention to millions of people who had never heard of the sinking of the USS Indy.

Twible said he feels the movie did an acceptable job, but no one from the crew was ever contacted. He added that nobody really wanted to talk about it at that time. “It was still fresh in our minds and you don’t want to relive things like that,” he said. Even Umenhoffer’s wife didn’t know about his ordeal at sea for 11 years.

“Jaws” was released just a few years after their skipper, Capt. Charles B. McVay III, committed suicide. The third-generation Navy man was court-martialed in December 1945 for “failure to follow a zigzag course, therefore hazarding his ship.” Many believe he was made a scapegoat by the Navy, which denied his requests for an escort, failed to warn him of enemy hostilities in the area, and didn’t notice the ship was missing.

“It was a railroad job,” said Umenhoffer.

In 1997, after watching “Jaws” with his dad, an 11-year-old named Hunter Scott, now a Naval Aviator in San Diego, embarked on a crusade to clear McVay&aposs name. His efforts along with the testimony of several congressmen resulted in President Bill Clinton and Congress exonerating McVay in 2000.

At the Indianapolis reunion last week, 14 of the 31 remaining survivors attended the 70th anniversary commemoration and reunion. In attendance were the daughter and granddaughter of Mochitsura Hashimoto, the Japanese commander who ordered the sinking of the Indianapolis rescuers Jonathon Johnson from the USS Doyle and Bill Fouts from the USS Ringness and Hunter Scott.

Although dozens of books and a few television movies have been made about the fateful ship, after 70 years, the Indy is finally getting the Hollywood treatment with two upcoming films. “USS Indianapolis: Men of Courage,” starring Nicholas Cage as Captain McVay is currently filming in Mobile, Alabama. Another untitled movie, produced by Robert Downey Jr., is currently in development at Warner Brothers.

“USS Indianapolis: Men of Courage,” is tentatively scheduled for a 2016 release.


The Worst Shark Attack In Human History

Wikimedia Commons USS ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ survivors are tended to in Guam.

Paul McGinnis, Signalman Third Class, remembered how oppressive the sun beat down on him while he lay adrift in the ocean awaiting rescue. He said it was like “having your head in a hole in the middle of a mirror.” Desperate, the sailors began to drink saltwater. They prayed for nighttime — only for the lack of sun to leave them all near freezing.

All the while, sharks circled the floating men and picked off helpless sailors at random. Granville Crane, Machinist’s Mate Second Class, recalled how he had no choice but to “see the sharks eating your comrade.”

“All the time, the sharks never let up. We had a cargo net that had Styrofoam things attached to keep it afloat. There were about 15 sailors on this, and suddenly, 10 sharks hit it and there was nothing left. This went on and on and on.”

Eugene Morgan, Boatswain's Mate Second Class

As many as 150 men are thought to have fallen prey to the sharks.

Finally, on Thursday morning Aug. 2, 1945, a routine sector search found the remaining men.

United States Navy Only a quarter of the crew survived.

From his plane, Lieutenant Junior Grade Wilbur “Chuck” Gwinn reported that he saw nothing but men covered in oil, waving at the promise above them. Rescue planes subsequently dropped down survival crafts, and towed them up.

Of the 1,195 men aboard the USS ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ, only 316 came home.


It even had two Curtiss O2U scout floatplanes.

The loud noise, thrashing and blood drew in many sharks, which are thought to have killed a few dozen to 150 sailors, making it the worst shark attack in history.

The sailors and Marines huddled together in large packs for protection, but were slowly picked off over the four days, as the sharks continued biting the bodies of the dead.

"Men began drinking salt water so much that they were very delirious,"survivor Granville Crane later said. "In fact, a lot of them had weapons like knives, and they’d be so crazy, that they’d be fighting amongst themselves and killing one another. And then there’d be others that drank so much [salt water] that they were seeing things. They’d say, 'The Indy is down below, and they’re giving out fresh water and food in the galley!' And they’d swim down, and a shark would get them. And you could see the sharks eating your comrade."

You can read more first and second hand accounts of survivors here, here and here.


On This Day: USS Indianapolis torpedoed – HISTORY

On July 30, 1945, the USS ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ is torpedoed by a Japanese submarine and sinks within minutes in shark-infested waters. Only 316 of the 1,196 men on board survived. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ had already completed its major mission: the delivery of key components of the atomic bomb that would be dropped a week later at Hiroshima to Tinian Island in the South Pacific.

ਦੇ ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ made its delivery to Tinian Island on July 26, 1945. The mission was top secret and the ship’s crew was unaware of its cargo. After leaving Tinian, the ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ sailed to the U.S. military’s Pacific headquarters at Guam and was given orders to meet the battleship USS ਆਈਡਾਹੋ at Leyte Gulf in the Philippines to prepare for the invasion of Japan.

Shortly after midnight on July 30, halfway between Guam and Leyte Gulf, a Japanese sub blasted the ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ, sparking an explosion that split the ship and caused it to sink in approximately 12 minutes, with about 300 men trapped inside. Another 900 went into the water, where many died from drowning, shark attacks, dehydration or injuries from the explosion. Help did not arrive until four days later, on August 2, when an anti-submarine plane on routine patrol happened upon the men and radioed for assistance.

On August 6, 1945, the United States dropped an atomic bomb on Hiroshima, Japan, inflicting nearly 130,000 casualties and destroying more than 60 percent of the city. On August 9, a second atomic bomb was dropped on Nagasaki, where casualties were estimated at over 66,000. Meanwhile, the U.S. government kept quiet about the ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ tragedy until August 15 in order to guarantee that the news would be overshadowed by President Harry Truman’s announcement that Japan had surrendered.

In the aftermath of the events involving the ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ, the ship’s commander, Captain Charles McVay, was court-martialed in November 1945 for failing to sail a zigzag course that would have helped the ship to evade enemy submarines in the area. McVay, the only Navy captain court-martialed for losing a ship during the war, committed suicide in 1968. Many of his surviving crewmen believed the military had made him a scapegoat. In 2000, 55 years after the ਇੰਡੀਆਨਾਪੋਲਿਸ went down, Congress cleared McVay’s name.


How a WWII Japanese sub commander helped exonerate a U.S. Navy captain

Just 34 days before the end of World War II, a U.S. Navy cruiser was torpedoed by a Japanese submarine and sunk in the Philippine Sea.

The USS Indianapolis had been the ship of state of President Franklin D. Roosevelt and had just delivered core components of the Hiroshima-bound atomic bomb “Little Boy” four days earlier.

After unloading her top-secret cargo at Tinian and then making a quick stop in Guam to await further orders, the crew of the Indy were soon bound for the Philippine island of Leyte, unaware that their location had just been discovered by an enemy submarine.

A Japanese sonar man had picked up on the sound of rattling dishes in her kitchen from some six miles away. The submarine began stalking her through the water until it was close enough to engage.

The sub’s commanding officer, Mochitsura Hashimoto, gave the order to fire six torpedoes into her side at 12:04 a.m. on July 30, 1945. Two of the torpedoes hit their mark, and it took the Indy just 12 minutes to capsize and sink, forever entombing some 300 of her 1,195-man crew 18,044 feet beneath the surface of the moonlit water.

For the next five days, the nearly 900 sailors who had survived the sinking found their numbers whittled down as crew member after crew member fell victim to saltwater poisoning, drowning, delirium and shark attacks. Only 316 survived the horrific ordeal.

Survivor Harlan Twible later recounted his time in the water: “I saw some great heroism, and I saw some great fright, and I saw some things I wouldn’t ever want to talk about.”

When the survivors were first spotted on the fourth morning by 24-year-old U.S. search and reconnaissance air pilot Chuck Gwinn while he was looking for enemy vessels in the area, they had drifted apart from each other and were found in several groups across nearly 200 miles of ocean.

Their collective rescue took about 24 hours to complete — leaving some survivors in the water for five harrowing days. One of the discovered clusters of men included the Indy’s captain, Charles McVay.

Despite the nightmare he’d just experienced and survived at sea, McVay soon found himself in a different kind of fight — this one with the United States Navy.

The Navy had bungled many things regarding the Indianapolis and knew it: It denied McVay the escort he’d requested for protection while traveling through enemy waters it did not respond to any of the distress signals sent from the Indy that listed her coordinates in the final moments of her sinking (the Navy has since disputed receiving any distress signals, though multiple servicemen claimed to have received them) it did not recognize or report that the Indy had not arrived at Leyte when she was scheduled to and it had provided McVay with an incomplete intelligence report in the first place — withholding the vital information it had come by through a top-secret code-breaking program that confirmed enemy submarine activity along the route the Indy would be taking to Leyte.

To prevent such blunders from getting out and possibly overshadowing the triumphant news of the likely ending of the war (the first atomic bomb was dropped on Hiroshima just two days after the survivors were rescued with “This one is for the Boys of the Indianapolis” written on its side), the Navy ordered a news blackout about the incident once the survivors were sequestered and convalescing on a nearby island.

In Washington, the Navy had already begun preparing for a court inquiry as requested by Adm. Chester Nimitz. Nimitz’s inquiry requested an investigation of the cause of the sinking, the culpability of any servicemen involved, and how the survivors had been discovered entirely by accident after the base at Leyte did not report the ship as missing.

In the end, a few servicemen were reprimanded for their respective roles in not recognizing the Indy’s absence, but only McVay would be taken to trial and charged for the sinking of the ship once he arrived back on American soil.


The Sinking of USS Indianapolis

USS Indianapolis, a 9,800-ton Portland class heavy cruiser, was built at Camden, New Jersey. Commissioned in November 1932, she operated in the Atlantic and Pacific during the peacetime years. During the 1930s, she hosted President Franklin D. Roosevelt on several occasions, among them a voyage to South America in November and December 1936.

Following the U.S. entry into World War II, Indianapolis operated with carrier task forces in the southwestern Pacific until Spring 1942, when she took up station in the Alaska area. She served there for over a year, sinking a Japanese transport in February 1943. Later in 1943, Indianapolis became Fifth Fleet flagship. In that role, into mid-1944, she took part in operations to capture the Gilberts, Marshalls and Marianas, plus strikes on Japanese positions elsewhere in the central Pacific. She also participated in the Peleliu invasion in September 1944.

In February and March 1945, Indianapolis, again flagship of the Fifth Fleet, joined in attacks on Iwo Jima, the Japanese home islands and the Ryukyus. During the latter operation, on 31 March 1945, she was damaged by a Kamikaze plane. In late July, following repairs, Indianapolis made a high speed transit from California to Tinian to deliver atomic bomb components. She then sailed for the Philippines. Shortly after midnight on 30 July 1945 she was torpedoed by the Japanese submarine I-58 and sank quickly. Due to communications and other errors, her loss went unnoticed until survivors were seen from a passing aircraft on 2 August. Rescue efforts over several days saved only about a quarter of her nearly 1200-man crew.


I-58
(Japanese Submarine, 1944-1946)
Is prepared for scuttling, off Sasebo, Japan, during Operation "Road's End", 1 April 1946.
Official U.S. Navy Photograph, now in the collections of the U.S. National Archives.


ਵੀਡੀਓ ਦੇਖੋ: Indy 500 local blackout lifted (ਮਈ 2022).