ਦਿਲਚਸਪ

ਪੱਛਮੀ ਮੈਡੀਕਲ ਪ੍ਰਮਾਣੀਕਰਣ ਕਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ?

ਪੱਛਮੀ ਮੈਡੀਕਲ ਪ੍ਰਮਾਣੀਕਰਣ ਕਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ?



We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

ਪੱਛਮੀ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਡੀਕਲ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਕਦੋਂ 'ਚੀਜ਼' ਬਣਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਸਾਬਕਾ. ਯੂਐਸ ਨਿਵਾਸੀਆਂ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼, ਆਦਿ ਵਿੱਚ? ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਕੌਣ (ਸੰਗਠਨ, ਵਿਅਕਤੀ, ਆਦਿ) ਪਹਿਲੇ ਮਿਆਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ ਸੀ ਜਦੋਂ?


ਮੁ medicalਲੇ ਮੈਡੀਕਲ ਪ੍ਰਮਾਣੀਕਰਣ ਬਾਰੇ ਬੋਲਣ ਵੇਲੇ, ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕੁਝ ਤੱਤ ਹਨ: ਸਿੱਖਿਆ, ਨੈਤਿਕਤਾ ਸੰਹਿਤਾ, ਸਬੂਤ ਅਧਾਰਤ ਦਵਾਈ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਅਤੇ ਲਾਇਸੈਂਸ.

ਸਿੱਖਿਆ

ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਮਾਪਦੰਡ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨਾ ਪਹਿਲਾ ਉਪਰਾਲਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਡਾਕਟਰ" ਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ.

ਪਹਿਲਾ ਅਮਰੀਕੀ ਮੈਡੀਕਲ ਸਕੂਲ ਪੈਨਸਿਲਵੇਨੀਆ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਸਥਾਪਨਾ 1765 ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ। ਸਕੂਲ ਨੂੰ ਐਡਿਨਬਰਗ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦਾ ਨਮੂਨਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਨੈਤਿਕਤਾ ਕੋਡ, ਬੁਨਿਆਦੀ ਮਿਆਰ

ਯੂਐਸ ਵਿੱਚ, 18 ਵੀਂ ਅਤੇ 19 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਅਤੇ ਕਾਉਂਟੀ ਪੱਧਰ ਦੀਆਂ ਮੈਡੀਕਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨਾਂ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ ਤਾਂ ਜੋ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ, ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਡਿ dutyਟੀ ਅਤੇ ਦਵਾਈ ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਦੇ ਉੱਤਮ ਤਰੀਕਿਆਂ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਟਾਂਦਰੇ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੁ standardsਲੇ ਮਾਪਦੰਡ ਬਣਾਏ ਜਾ ਸਕਣ. ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਕਿ ਕੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਗਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਾ ਪਵੇ.

ਪਹਿਲੀ ਰਾਜ ਮੈਡੀਕਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਨਿ New ਜਰਸੀ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਸਥਾਪਨਾ 1766 ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ.

ਇਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮੈਡੀਕਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਲਹਿਰ ਚੱਲੀ ਅਤੇ ਇਹ ਅਮਰੀਕਨ ਮੈਡੀਕਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਸਦੀ ਸਥਾਪਨਾ 1845 ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ।

ਸਥਾਪਨਾ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਡੈਲੀਗੇਟਾਂ ਨੇ ਡਾਕਟਰੀ ਨੈਤਿਕਤਾ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਕੋਡ ਅਪਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਮੁੱliminaryਲੀ ਡਾਕਟਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਐਮਡੀ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਲਈ ਪਹਿਲੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਆਪੀ ਮਾਪਦੰਡ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ.

ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਯੂਐਸ ਵਿੱਚ ਦਵਾਈ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਐਮਡੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਲਾਇਸੈਂਸ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ. ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਡਾਕਟਰ ਆਪਣੇ ਡਾਕਟਰੀ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਯਮਤ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰੀਖਿਆਵਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਸਟੇਟਸ ਮੈਡੀਕਲ ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਲਾਇਸੈਂਸ ਦੇਣ ਦੀ ਤਾਰੀਖ 1890 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੀ ਹੈ.

ਐਫਐਸਐਮਬੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ 1912 ਵਿੱਚ ਨੈਸ਼ਨਲ ਕਨਫੈਡਰੇਸ਼ਨ ਆਫ਼ ਸਟੇਟ ਮੈਡੀਕਲ ਐਗਜ਼ਾਈਨਿੰਗ ਅਤੇ ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਬੋਰਡਾਂ (1891 ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ) ਅਤੇ ਅਮੈਰੀਕਨ ਕਨਫੈਡਰੇਸ਼ਨ ਆਫ਼ ਰੀਕ੍ਰੋਪ੍ਰੋਕੇਟਿੰਗ ਐਗਜ਼ਾਈਨਿੰਗ ਐਂਡ ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਬੋਰਡਾਂ (1902 ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ) ਦੇ ਵਿੱਚ ਅਭੇਦ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ.


18 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਦਵਾਈ

18 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਿਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੇ ਇੱਕ ਸਰਲ forੰਗ ਦੀ ਖੋਜ ਜਾਰੀ ਰਹੀ. ਐਡਿਨਬਰਗ ਵਿੱਚ ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਲੈਕਚਰਾਰ ਜੌਨ ਬ੍ਰਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਦੋ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਸਨ, ਸਟੈਨਿਕ (ਮਜ਼ਬੂਤ) ਅਤੇ ਅਸਥੈਨਿਕ (ਕਮਜ਼ੋਰ), ਅਤੇ ਦੋ ਇਲਾਜ, ਉਤੇਜਕ ਅਤੇ ਸੈਡੇਟਿਵ ਉਸਦੇ ਮੁੱਖ ਉਪਾਅ ਅਲਕੋਹਲ ਅਤੇ ਅਫੀਮ ਸਨ. ਉਸਦੇ ਪੈਰੋਕਾਰਾਂ, ਬਰੂਨੋਨੀਅਨਜ਼, ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਆਰਥੋਡਾਕਸ ਕੁਲੇਨੀਅਨਜ਼ (ਗਲਾਸਗੋ ਵਿਖੇ ਦਵਾਈ ਦੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਵਿਲੀਅਮ ਕੁਲੇਨ ਦੇ ਪੈਰੋਕਾਰ) ਦੇ ਵਿੱਚ ਜੀਵੰਤ ਅਤੇ ਗਰਮ ਬਹਿਸ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਵਿਵਾਦ ਯੂਰਪ ਦੇ ਮੈਡੀਕਲ ਕੇਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ.

ਪੈਮਾਨੇ ਦੇ ਵਿਪਰੀਤ ਸਿਰੇ 'ਤੇ, ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਖੁਰਾਕ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਲੀਪਜ਼ਿਗ ਦਾ ਸੈਮੂਅਲ ਹੈਨੇਮੈਨ, ਹੋਮਿਓਪੈਥੀ ਦਾ ਮੋatorੀ ਸੀ, ਇਲਾਜ ਦੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਵਾਈਆਂ ਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਖੁਰਾਕਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਇਲਾਜ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਰੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਜੁਲਦੇ ਸਨ. ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਡਾਕਟਰੀ ਵਿਚਾਰਾਂ 'ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਲਾਹੁਣਯੋਗ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਿਆ ਜਦੋਂ ਨੁਸਖੇ ਲੰਬੇ ਸਨ ਅਤੇ ਖੁਰਾਕਾਂ ਬਹੁਤ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੈਰੋਕਾਰ ਸਨ.

18 ਵੀਂ ਸਦੀ ਤਕ ਲੀਡੇਨ ਵਿਖੇ ਮੈਡੀਕਲ ਸਕੂਲ ਪਦੁਆ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਵਧ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਉੱਥੇ ਆਕਰਸ਼ਤ ਹੋਏ ਸਨ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਜੌਨ ਮੋਨਰੋ, ਇਕ ਆਰਮੀ ਸਰਜਨ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਲਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੱਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਐਡਿਨਬਰਗ ਵਿਚ ਇਕ ਸਮਾਨ ਮੈਡੀਕਲ ਸਕੂਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬੇਟੇ ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਵਿਗਿਆਨ ਦਾ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਦਲੇਰਾਨਾ ਯੋਜਨਾ ਸਫਲ ਰਹੀ. ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰ ਮੋਨਰੋ ਨੇ ਯੂਰਪੀਅਨ ਦਵਾਈ ਦੀ ਕੇਂਦਰੀ ਹਸਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਲੀਨਿਕਲ ਅਧਿਆਪਕ ਹਰਮਨ ਬੋਅਰਹਾਵੇ ਦੇ ਅਧੀਨ ਲੀਡੇਨ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ. ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੋਨਰੋ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੇ 126 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਅਵਧੀ ਦੌਰਾਨ ਐਡਿਨਬਰਗ ਵਿਖੇ ਸਰੀਰ ਵਿਗਿਆਨ ਸਿਖਾਇਆ. ਮੈਡੀਕਲ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਯੂਰਪ ਦੀਆਂ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਐਡਿਨਬਰਗ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਵਿੱਚ ਦਵਾਈ ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਕਾਦਮਿਕ ਕੇਂਦਰ ਬਣ ਗਿਆ.

18 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ, ਸਕੌਟਿਸ਼ ਡਾਕਟਰ ਸਰਜਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੂਤੀ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਮੋਹਰੀ ਸਨ. ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਧਿਆਪਕ ਜੌਨ ਹੰਟਰ ਨੇ ਤੁਲਨਾਤਮਕ ਸਰੀਰ ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਖੋਜਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਸਰਜੀਕਲ ਪੈਥੋਲੋਜੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਸਰਜਰੀ ਨੂੰ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਕ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸ਼ਾਖਾ ਦੇ ਪੱਧਰ ਤੱਕ ਉਭਾਰਿਆ. ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਵਿਲੀਅਮ ਹੰਟਰ, ਸਰੀਰ ਵਿਗਿਆਨ ਦਾ ਇੱਕ ਉੱਘਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਸੂਤੀ ਵਿਗਿਆਨੀ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ. ਮਰਦ ਡਾਕਟਰ ਹੁਣ childਰਤਾਂ ਦੇ ਜਣੇਪੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪ੍ਰਸੂਤੀ ਵਿਗਿਆਨੀ ਵਿਲੀਅਮ ਸਮੈਲੀ ਸਨ. ਉਸ ਦੇ ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਦਾਈ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਬਾਰੇ ਸੰਧੀ, 1752–64 ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਖੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ, ਪ੍ਰਸੂਤੀ ਫੋਰਸੇਪਸ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵਰਤੋਂ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲੀ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਵਿਚਾਰ -ਵਟਾਂਦਰੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਣਗਿਣਤ ਜਾਨਾਂ ਬਚੀਆਂ ਹਨ. ਸਮੈਲੀ ਨੇ ਦਾਈ ਨੂੰ ਸਹੀ ਵਿਗਿਆਨਕ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੂਤੀ ਵਿਗਿਆਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਮੈਡੀਕਲ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ.

ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਗ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵੀ ਇਸ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ. ਪਡੁਆ ਦੇ ਜੀਓਵਨੀ ਬੈਟਿਸਟਾ ਮੋਰਗਗਨੀ ਨੇ 1761 ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਚਨਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੀ ਡੀ ਸੇਡੀਬਸ ਅਤੇ ਕਾਉਸਿਸ ਮੋਰਬੋਰਮ ( ਸਰੀਰ ਵਿਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਜਾਂਚੀਆਂ ਗਈਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਅਤੇ ਕਾਰਨ), ਤਕਰੀਬਨ 700 ਮਾਮਲਿਆਂ ਦੀ ਪੋਸਟਮਾਰਟਮ ਜਾਂਚ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦਾ ਵੇਰਵਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕਲੀਨਿਕਲ ਤਸਵੀਰ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ.

18 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ ਕੰਮ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ, ਬ੍ਰਿਟਨੀ ਦੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਰੇਨੇ ਲੌਨੇਕ, ਜੋ ਪੈਰਿਸ ਵਿੱਚ ਦਵਾਈ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਨੇ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਸਟੇਥੋਸਕੋਪ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ, ਜਾਂ ਸਿਲੰਡਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. 1819 ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਸੰਧੀ ਲਿਖੀ, De l’auscultation médiate ("ਮੀਡੀਏਟ usਸਕਲਟੇਸ਼ਨ ਤੇ"), ਦਿਲ ਅਤੇ ਫੇਫੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਉਤਸੁਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਧਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ. ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਵਿਯਨੀਨੀਅਨ ਡਾਕਟਰ, ਲਿਓਪੋਲਡ enਨਬਰਗਰ, ਨੇ ਛਾਤੀ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤਰੀਕਾ ਖੋਜਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਪਰਕਸ਼ਨ ਦੀ ਸੀ. ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਨੇ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਟੇਪ ਕਰਨ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਉਦੋਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਡੱਬਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਰਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਪੱਧਰ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਇਸ ਵਿਧੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਸੀ.

ਸਦੀ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਡਾਕਟਰੀ ਤਰੱਕੀ ਟੀਕਾਕਰਣ ਸੀ. ਚੇਚਕ, ਵਿਗਾੜ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਘਾਤਕ, ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਚਲਤ ਸੀ. ਟੀਕਾਕਰਣ, ਜਿਸਦਾ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ 1721-222 ਵਿੱਚ ਲੇਡੀ ਮੈਰੀ ਵੌਰਟਲੇ ਮੋਂਟੈਗੂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਪੱਤਰਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ. ਉਸਨੇ ਤੁਰਕੀ ਵਿੱਚ ਅਭਿਆਸ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਇਸਨੇ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਇੱਕ ਹਲਕਾ ਰੂਪ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਤੀਰੋਧਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹਾਲਾਂਕਿ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਖਤਰੇ ਦੇ. ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਐਡਵਰਡ ਜੇਨਰ ਦੁਆਰਾ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰੈਕਟੀਸ਼ਨਰ ਸੀ, ਜੋ ਜੌਨ ਹੰਟਰ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਰਿਹਾ ਸੀ. 1796 ਵਿੱਚ ਜੇਨਰ ਨੇ ਕਾਉਪੌਕਸ (ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਬੋਵਾਇਨ ਰੂਪ) ਤੋਂ ਸਮਗਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਟੀਕਾਕਰਣ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ. ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਵਿਸ਼ਾ ਚੇਚਕ ਨਾਲ ਲਾਇਆ, ਤਾਂ ਬਿਮਾਰੀ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ. ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ — ਟੀਕਾਕਰਣ the ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੈ.

18 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੌਰਾਨ ਜਨਤਕ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਸਫਾਈ ਵੱਲ ਵਧੇਰੇ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਜਨਸੰਖਿਆ ਦੇ ਅੰਕੜੇ ਰੱਖੇ ਜਾਣ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਕਨੂੰਨ ਸੰਬੰਧੀ ਸੁਝਾਅ ਆਏ. ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਈ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਪੈਰਿਸ ਵਿੱਚ, ਫਿਲਿਪ ਪਿਨੇਲ ਨੇ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਬਿਮਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਵਿੱਚ ਦਲੇਰਾਨਾ ਸੁਧਾਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਸ ਧਾਰਨਾ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਪਾਗਲਪਨ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ.

ਮਲਾਹਾਂ ਅਤੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਹਾਲਾਤ ਸੁਧਰ ਗਏ. ਐਡਿਨਬਰਗ ਦੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੇ ਸਰਜਨ ਜੇਮਜ਼ ਲਿੰਡ ਨੇ 16 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਡੱਚਾਂ ਦੁਆਰਾ ਖੋਜੇ ਗਏ ਉਪਾਅ, ਸਕਰਵੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਤਾਜ਼ੇ ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਖੱਟੇ ਰਸਾਂ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ. ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਜਲ ਸੈਨਾ ਨੇ ਲਿੰਡ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ - ਦਹਾਕਿਆਂ ਬਾਅਦ - ਇਸ ਘਾਟ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ. 1752 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਕੌਟਸਮੈਨ, ਜੌਨ ਪ੍ਰਿੰਗਲ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕਲਾਸਿਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤਾ ਫੌਜ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ 'ਤੇ ਨਿਰੀਖਣ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਫਾਰਸ਼ਾਂ ਸਨ. ਆਸਟ੍ਰੀਆ ਦੇ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰ ਦੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੇ 1743 ਵਿੱਚ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਫੌਜੀ ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਨਾਹਗਾਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਇਸ ਯੋਜਨਾ ਦੇ ਫਲਸਰੂਪ 1864 ਵਿੱਚ ਰੈਡ ਕਰਾਸ ਸੰਗਠਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਈ.

ਦਵਾਈ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਦੋ ਸੂਡੋ -ਵਿਗਿਆਨਕ ਸਿਧਾਂਤ ਸਦੀ ਦੇ ਅਖੀਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਿਯੇਨ੍ਨਾ ਤੋਂ ਉੱਭਰ ਕੇ ਆਏ ਅਤੇ ਵਿਆਪਕ ਬਦਨਾਮੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ. ਮੇਸਮੇਰਿਜ਼ਮ, ਫ੍ਰਾਂਜ਼ ਐਂਟੋਨ ਮੇਸਮੇਰ ਦੁਆਰਾ ਸਪਾਂਸਰ ਕੀਤੇ "ਪਸ਼ੂ ਚੁੰਬਕਵਾਦ" ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਸੰਭਵ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਉਪਚਾਰਕ ਮੁੱਲ ਦਾ ਬਕਾਇਆ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਸੁਝਾਅ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮਰੀਜ਼ ਹਿਪਨੋਸਿਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸੀ. ਫ੍ਰੈਨਜ਼ ਜੋਸੇਫ ਗੈਲ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸਤਾਵਿਤ ਫਰੇਨੋਲੋਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਖੋਪੜੀ ਦੇ ਰੂਪ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕ ਯੋਗਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਚਰਿੱਤਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਲਈ ਮਾਰਗ ਦਰਸ਼ਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਿਧਾਂਤ 19 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੌਰਾਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਹਾ.

ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਠੋਸ ਵਿਗਿਆਨਕ ਸੋਚ ਨਿਰੰਤਰ ਤਰੱਕੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨ, ਰਸਾਇਣ ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਜੀਵ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਤਰੱਕੀ ਕਲੀਨਿਕਲ ਦਵਾਈ ਦੀ ਹਰ ਸ਼ਾਖਾ ਲਈ ਇੱਕ ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਵਿਗਿਆਨਕ ਅਧਾਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ. ਨਵੇਂ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਡਾਕਟਰੀ ਉੱਤਮਤਾ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ.


ਮੈਡੀਕਲ

ਅੰਤਰਰਾਜੀ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਵਾਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਪਾਰਕ ਡਰਾਈਵਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁੱਲ ਵਜ਼ਨ ਰੇਟਿੰਗ 10,000 ਪੌਂਡ (4,536 ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ) ਹੈ, ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੈਧ ਮੈਡੀਕਲ ਪ੍ਰੀਖਿਅਕ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ (ਐਮਈ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ) ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸਾਂਭ -ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸੀਡੀਐਲ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਵਾਲੇ ਵਾਹਨ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵਾਧੂ ਲੋੜਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ. . 30 ਜਨਵਰੀ 2014 ਨੂੰ ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਾਰੇ ਸੀਡੀਐਲ ਧਾਰਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਾਜ ਡਰਾਈਵਰ ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਏਜੰਸੀ (ਐਸਡੀਐਲਏ) ਨੂੰ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੀਡੀਐਲ ਦੇ ਨਾਲ 4 ਵਿੱਚੋਂ 1 ਸੰਭਾਵਤ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਵਪਾਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਸੰਚਾਲਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਸਵੈ-ਪ੍ਰਮਾਣੀਕਰਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਸਵੈ-ਪ੍ਰਮਾਣੀਕਰਣ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਬਾਰੇ ਵਧੇਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਈ ਸਵੈ-ਪ੍ਰਮਾਣੀਕਰਣ ਬਾਰੇ ਅਕਸਰ ਪੁੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਵੇਖੋ.

ਸੀਡੀਐਲ ਧਾਰਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਐਸਡੀਐਲਏ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਐਮਈ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਦੀ ਇੱਕ ਕਾਪੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ. ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸਿਰਫ ਸੀਡੀਐਲ ਧਾਰਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਡਰਾਈਵਿੰਗ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ. ਗੈਰ-ਸੀਡੀਐਲ ਧਾਰਕਾਂ ਨੂੰ ਸਵੈ-ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਕਰਨ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਐਮਈ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਦੀ ਇੱਕ ਕਾਪੀ ਆਪਣੇ ਐਸਡੀਐਲਏ ਨੂੰ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਸੀਡੀਐਲ ਧਾਰਕ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿੱਚ ਡਰਾਈਵਿੰਗ ਕਰਦੇ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਸਵੈ-ਪ੍ਰਮਾਣਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਪਾਰਕ ਡਰਾਈਵਿੰਗ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁਅੱਤਲ ਜਾਂ ਰੱਦ ਕਰਨ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ. ਸੀਡੀਐਲ ਡਰਾਈਵਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਐਮਈ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਦੀ ਮਿਆਦ ਪੁੱਗਣ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਅਪਡੇਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਪਾਰਕ ਡਰਾਈਵਿੰਗ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਘਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਵਪਾਰਕ ਮੋਟਰ ਵਾਹਨ ਚਲਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ ਜਿਸ ਲਈ ਸੀਡੀਐਲ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ.

ਇਸ ਬਾਰੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਜ ਤੁਹਾਡੀ ME ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਜਾਣਕਾਰੀ ਕਿਵੇਂ ਇਕੱਤਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ:

ਫੈਡਰਲ ਮੋਟਰ ਕੈਰੀਅਰ ਸੇਫਟੀ ਐਡਮਿਨਿਸਟ੍ਰੇਸ਼ਨ (ਐਫਐਮਸੀਐਸਏ) ਨੇ ਮੈਡੀਕਲ ਸਰਟੀਫਿਕੇਸ਼ਨ (ਮੈਡ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ) ਦੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ ਹਰੇਕ ਰਾਜ ਦੇ ਵਪਾਰਕ ਡਰਾਈਵਰ ਲਾਇਸੈਂਸ ਮੋਟਰ ਵਾਹਨ ਰਿਕਾਰਡ (ਸੀਡੀਐਲਆਈਐਸ ਐਮਵੀਆਰ) ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ. 30 ਜਨਵਰੀ 2015 ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਐਫਐਮਸੀਐਸਏ ਨੇ ਤਸਦੀਕ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਰਾਜ ਮੁ basicਲੀ, ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਮੈਡੀਕਲ ਪ੍ਰਮਾਣੀਕਰਣ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪੋਸਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਮੋਟਰ ਵਾਹਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੇ ਕੋਈ ਡਰਾਈਵਰ ਡਾਕਟਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਯੋਗ ਹੈ. ਮੁ informationਲੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਡਰਾਈਵਰ ਦੀ ਮੈਡੀਕਲ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਮੈਡੀਕਲ ਪ੍ਰੀਖਿਅਕ ਦੇ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਦੀ ਮਿਆਦ ਪੁੱਗਣ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ. ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਰਾਜ ਡਾਕਟਰੀ ਪ੍ਰਮਾਣੀਕਰਣ ਦੀ ਸੰਪੂਰਨ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪੋਸਟ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ. ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਸਾਰੇ ਲੋੜੀਂਦੇ MedCert ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਪੂਰਨ CDLIS MVR ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ. ਅੰਤਰਿਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਐਫਐਮਸੀਐਸਏ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਟਾਫ ਅਤੇ ਸੜਕ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੋਵਾਂ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੀਡੀਐਲਆਈਐਸ ਐਮਵੀਆਰ 'ਤੇ ਡਰਾਈਵਰ ਦੀ ਮੈਡੀਕਲ ਪ੍ਰਮਾਣੀਕਰਣ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਮਿਆਦ ਪੁੱਗਣ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਦੇ ਸਬੂਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਮੁ basicਲੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਡਰਾਈਵਰ ਡਾਕਟਰੀ ਤੌਰ' ਤੇ ਯੋਗ ਹੈ.

ਸਵੈ ਪ੍ਰਮਾਣੀਕਰਣ ਬਾਰੇ ਅਕਸਰ ਪੁੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ

ਕੀ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਹੈ?

ਸਟੇਟ ਡਰਾਈਵਰ ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਏਜੰਸੀਆਂ (SDLAs) ਤੁਹਾਡੀ ਮੈਡੀਕਲ ਸਵੈ-ਪ੍ਰਮਾਣੀਕਰਣ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮੈਡੀਕਲ ਪ੍ਰੀਖਿਅਕ ਦੇ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਪਾਰਕ ਡਰਾਈਵਰਜ਼ ਲਾਇਸੈਂਸ ਪ੍ਰਣਾਲੀ (ਸੀਡੀਐਲਆਈਐਸ) ਦੇ ਰਿਕਾਰਡ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨਗੀਆਂ.

ਇਹ ਤਬਦੀਲੀ ਕਦੋਂ ਹੋਈ?

ਇਹ ਤਬਦੀਲੀ 30 ਜਨਵਰੀ, 2012 ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਪਾਲਣਾ ਦੇ ਨਾਲ 30 ਜਨਵਰੀ, 2012 ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਹੋ ਗਈ।

ਕੀ ਨਹੀਂ ਬਦਲ ਰਿਹਾ?

ਡਰਾਈਵਰ ਦੀ ਸਰੀਰਕ ਯੋਗਤਾ ਲੋੜਾਂ ਦੇ ਸੰਘੀ ਮਾਪਦੰਡ ਨਹੀਂ ਬਦਲ ਰਹੇ ਹਨ.

ਸੀਡੀਐਲ ਧਾਰਕਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ?

ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਅੰਤਰਰਾਜੀ ਜਾਂ ਅੰਤਰਰਾਜੀ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਸੰਘੀ ਜਾਂ ਰਾਜ ਦੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਂ ਗੈਰ-ਅਪਵਾਦਤ ਹਨ. ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ SDLA ਨੂੰ ਤਸਦੀਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੇਠਾਂ ਸੂਚੀਬੱਧ ਚਾਰ ਕਾਰਜ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹੋ:

  • ਅੰਤਰਰਾਜੀ ਗੈਰ-ਅਪਵਾਦਿਤ: ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਅੰਤਰਰਾਜੀ ਗੈਰ-ਅਪਵਾਦ ਡਰਾਈਵਰ ਹੋ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫੈਡਰਲ ਡੀਓਟੀ ਮੈਡੀਕਲ ਕਾਰਡ ਦੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ (ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ-ਤੁਸੀਂ "ਅਪਵਾਦਤ ਨਹੀਂ" ਹੋ).
  • ਅੰਤਰਰਾਜੀ ਅਪਵਾਦ: ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਅੰਤਰਰਾਜੀ ਅਪਵਾਦ ਡਰਾਈਵਰ ਹੋ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫੈਡਰਲ ਡੀਓਟੀ ਮੈਡੀਕਲ ਕਾਰਡ ਦੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ.
  • ਅੰਤਰ-ਰਾਜ ਗੈਰ-ਅਪਵਾਦਿਤ: ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਅੰਤਰ-ਰਾਜ ਗੈਰ-ਅਪਵਾਦ ਡਰਾਈਵਰ ਹੋ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਰਾਜ ਲਈ ਡਾਕਟਰੀ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ.
  • ਅੰਤਰ -ਰਾਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ: ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਪਵਾਦ ਡਰਾਈਵਰ ਹੋ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਲਈ ਡਾਕਟਰੀ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ.

ਅੰਤਰਰਾਜੀ ਅਤੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਲਈ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਅਕਸਰ ਪੁੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਵੇਖੋ.

ਜੇ ਤੁਸੀਂ USDOT ਮੈਡੀਕਲ ਪ੍ਰੀਖਿਅਕ ਪ੍ਰਮਾਣੀਕਰਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੌਜੂਦਾ ਮੈਡੀਕਲ ਪ੍ਰੀਖਿਅਕ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ SDLA ਨੂੰ ਹਰੇਕ ਨਵੇਂ USDOT ਮੈਡੀਕਲ ਪ੍ਰੀਖਿਅਕ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਦੀ ਇੱਕ ਕਾਪੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰੋ. ਮੈਡੀਕਲ ਜਾਂਚਕਰਤਾ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਤੁਹਾਡੇ "ਮੈਡੀਕਲ ਕਾਰਡ" ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਸਰੀਰਕ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ

ਸਰੀਰਕ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਵਾਲੇ ਡਰਾਈਵਰ, ਜੋ ਸੀਐਮਵੀ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ operateੰਗ ਨਾਲ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਵਪਾਰਕ driveੰਗ ਨਾਲ ਵਾਹਨ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲਈ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ "ਵਿਭਿੰਨਤਾ" ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ. ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਵਪਾਰਕ ਡਰਾਈਵਰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਵਪਾਰਕ ਮੋਟਰ ਵਾਹਨ ਚਲਾ ਰਹੇ ਹੋਣ. ਇੱਕ ਹੁਨਰ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਮੁਲਾਂਕਣ (ਐਸਪੀਈ) ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਿਸਮ ਦਾ "ਵਿਭਿੰਨਤਾ" ਹੈ ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਂ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਹੱਥ ਜਾਂ ਉਂਗਲੀ, ਇੱਕ ਬਾਂਹ, ਪੈਰ ਜਾਂ ਲੱਤ) ਵਾਲੇ ਡਰਾਈਵਰਾਂ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ. ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਡਰਾਈਵਰ, ਜੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ SPE ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਵਪਾਰਕ ਡਰਾਈਵਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹਰ ਸਮੇਂ ਐਸਪੀਈ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.

ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਪਕਰਣ ਦੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਡਰਾਈਵਰ ਦੁਆਰਾ ਪਹਿਨੀਆਂ ਜਾਂ ਵਪਾਰਕ ਵਾਹਨ ਦੇ ਕੋਲ ਹੋਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਡਰਾਈਵਰ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ. ਵਧੇਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਈ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੇ ਲਿੰਕ ਤੇ ਕਲਿਕ ਕਰੋ.


ਵੈਟਰਨਰੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀਆਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਕੁਝ ਸਦੀਆਂ

1760 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਕਲਾਉਡ ਬੌਰਗੇਲਾਟ ਨੇ ਫਰਾਂਸ ਦੇ ਲਿਓਨ ਵਿੱਚ ਵੈਟਰਨਰੀ ਦਵਾਈ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸਕੂਲ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ. ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਆਧੁਨਿਕ ਵਿਚਾਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪਸ਼ੂ ਚਿਕਿਤਸਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਸੀ, ਕੁਝ ਪੱਧਰ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਚਿਕਿਤਸਾ ਦੇ 9000 ਬੀਸੀ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ. ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ ਸਕੂਲ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੈਟਰਨਰੀ ਦਵਾਈ ਦੇ ਵਿਗਿਆਨਕ ਅਧਿਐਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰਤ ਤੌਰ ਤੇ ਜਨਮ ਹੋਇਆ.

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਦਵਾਈ ਪਿਛਲੀਆਂ ਕੁਝ ਸਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧਦੀ ਅਤੇ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਟਰਨਰੀ ਦਵਾਈ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤਾ. 1700 ਅਤੇ 1800 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਹੈਜ਼ਾ, ਟਾਈਫਾਈਡ ਬੁਖਾਰ ਅਤੇ ਟੀਬੀ ਦੇ ਇਲਾਜਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ. ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਲਾਜਾਂ ਨੂੰ ਖੇਤਾਂ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਾਨਲੇਵਾ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਲਾਗੂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ. ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਵਿੱਚ, ਵੈਟਰਨਰੀ ਦਵਾਈ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਓਡੀਹੈਮ ਐਗਰੀਕਲਚਰਲ ਸੁਸਾਇਟੀ ਵਿੱਚ ਸਨ. ਸੁਸਾਇਟੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਵਿਗਿਆਨਕ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਦੀ ਸੀ. ਉੱਥੋਂ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੰਸਥਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਲੰਡਨ ਵੈਟਰਨਰੀ ਕਾਲਜ, 1791 ਵਿੱਚ.

1863 ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ, ਅਮੈਰੀਕਨ ਵੈਟਰਨਰੀ ਮੈਡੀਕਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨ ਦੇ ਇੱਕ asੰਗ ਵਜੋਂ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਈ. ਇਸਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਵੈਟਰਨਰੀ ਦਵਾਈ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਪ੍ਰੈਕਟੀਸ਼ਨਰਾਂ ਦੀ ਉੱਨਤੀ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਨਾ ਸੀ. ਫੂਡ ਐਂਡ ਡਰੱਗ ਐਡਮਨਿਸਟ੍ਰੇਸ਼ਨ (ਐਫ ਡੀ ਏ) ਨੇ ਵੈਟਰਨਰੀ ਫਾਰਮਾਸਿceuticalਟੀਕਲਸ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਲਈ 1965 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੈਟਰਨਰੀ ਮੈਡੀਕਲ ਸ਼ਾਖਾ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੀ. ਇਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵੈਟਰਨਰੀ ਮੈਡੀਸਨ (ਸੀਵੀਐਮ) ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣ ਗਿਆ. ਸੀਵੀਐਮ ਦਾ ਕੰਮ ਅਜੇ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਜਾਨਵਰਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ, ਦਵਾਈ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈ.


ਮਸਾਜ ਥੈਰੇਪੀ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ

ਛੂਹ ਨੂੰ ਇਲਾਜ ਦੇ asੰਗ ਵਜੋਂ ਵਰਤਣ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਤਕਨੀਕਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਦੀਆਂ ਸਭਿਅਤਾਵਾਂ ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਕੁਦਰਤੀ ਇਲਾਜ ਅਤੇ ਮਸਾਜ ਸੱਟਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਦਰਦ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਹੋਰ ਕੀ ਹੈ, ਇਸ ਨੇ ਤਣਾਅ ਘਟਾਉਣ ਅਤੇ ਡੂੰਘੀ ਆਰਾਮ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ.

ਮਸਾਜ ਥੈਰੇਪੀ ਕੁਦਰਤੀ ਇਲਾਜ ਦੀ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਜੋਂ ਅਰੰਭ ਹੋਈ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਵਿਆਪਕ ਸਮੇਂ ਲਈ ਭੋਗਣ ਦਾ ਇੱਕ ਅਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੋੜਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਸਾਜ ਨੇ ਆਧੁਨਿਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪੁਨਰ ਉਥਾਨ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਹੈ. ਅੱਜ, ਮਸਾਜ ਥੈਰੇਪੀ ਵਿਸ਼ਵ ਭਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚਲਤ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਤਿਕਾਰਤ ਸੰਪੂਰਨ ਇਲਾਜ ਵਿਧੀ ਵਜੋਂ ਖੜ੍ਹੀ ਹੈ. ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਸਾਜ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਅਤੇ ਉਪਚਾਰਕ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਵਿਕਸਤ ਹੋਇਆ ਹੈ ਇਹ ਅੱਜ ਹੈ:

ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਮਸਾਜ ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪ ਉੱਭਰਦਾ ਹੈ

ਲਗਭਗ 3,000 BCE*ਵਿੱਚ ਸੰਭਵ ਤੌਰ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਸਾਜ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ

ਬ੍ਰਹਮ ਮੂਲ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਰ ਪੀੜ੍ਹੀ ਜ਼ੁਬਾਨੀ ਤੌਰ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਯੁਰਵੈਦ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਰਵਾਇਤੀ ਸਮੁੱਚੀ ਡਾਕਟਰੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਹੈ. ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਸਦੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਐਨਾਂ, ਪ੍ਰਯੋਗਾਂ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਇਸ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤਾ.

ਆਯੁਰਵੈਦਿਕ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਠ 1500 ਤੋਂ 500 ਈਸਵੀ ਪੂਰਵ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲਿਖੇ ਗਏ ਸਨ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ, ਆਯੁਰਵੈਦ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਦੱਖਣ -ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਪਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ.

ਆਯੁਰਵੇਦ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਹਨ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ. ਆਪਣੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਲਈ, ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਦਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਕੁਦਰਤੀ ਮਾਨਸਿਕ ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਸੰਤੁਲਨ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਚੰਗਾ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ.

ਮਰੀਜ਼ ਦੀ ਸਿਹਤ ਦੇ ਅਸੰਤੁਲਨ, ਸੰਵਿਧਾਨ ਅਤੇ ਸਾਲ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ, ਆਯੁਰਵੈਦ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੰਤੁਲਨ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਵਾਤਾਵਰਣ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਲਈ ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ. ਆਯੁਰਵੇਦ ਦੇ ਇਲਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਰਾਕ ਅਤੇ ਜੜੀ -ਬੂਟੀਆਂ, ਅਰੋਮਾਥੈਰੇਪੀ, ਰੰਗ ਥੈਰੇਪੀ, ਸਾ soundਂਡ ਥੈਰੇਪੀ ਅਤੇ ਟੱਚ ਥੈਰੇਪੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ.

ਮਸਾਜ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਮਿਸਰ ਅਤੇ ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ

3000 ਅਤੇ 2500 ਬੀਸੀਈ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮਸਾਜ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ

ਮਸਾਜ ਥੈਰੇਪੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਲਿਖਤੀ ਰਿਕਾਰਡ ਮਿਸਰ ਅਤੇ ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਲੱਭੇ ਗਏ ਸਨ. ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਮਕਬਰੇ ਦੀਆਂ ਪੇਂਟਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦੂਜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਗੋਡੇ ਟੇਕਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ. ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮਿਸਰੀ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਲਗਭਗ 2500 ਈਸਵੀ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਵਿਗਿਆਨ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਸਿਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਇਸ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰੈਕਟੀਸ਼ਨਰ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਖਾਸ ਬਿੰਦੂਆਂ ਜਾਂ ਰਿਫਲੈਕਸ ਜ਼ੋਨਾਂ ਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ. ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਸਰੀਰ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਖੇਤਰਾਂ ਤੇ ਲਾਭਕਾਰੀ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਜ਼ੋਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਦੇ ਹਨ.

ਚੀਨ ਵਿੱਚ, ਮਸਾਜ ਥੈਰੇਪੀ ਦੇ ਡਾਕਟਰੀ ਲਾਭਾਂ ਦੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਪਾਠ ਲਗਭਗ 2700 ਬੀਸੀਈ ਦੇ ਹਨ. ਮਸਾਜ ਥੈਰੇਪੀ ਦੀ ਚੀਨੀ ਪਰੰਪਰਾ ਰਵਾਇਤੀ ਚੀਨੀ ਦਵਾਈ ਦੇ ਡਾਕਟਰਾਂ, ਮਾਰਸ਼ਲ ਆਰਟਸ ਦੇ ਅਭਿਆਸੀਆਂ, ਬੋਧੀ ਅਤੇ ਤਾਓਵਾਦੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਛੋਹ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਧਿਆਤਮਕ ਯੋਗਾ ਸਿਖਲਾਈ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਮਝਿਆ, ਅਤੇ ਅਰਾਮ ਲਈ ਮਸਾਜ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਮੁਹਾਰਤ ਅਤੇ ਵਿਧੀਆਂ ਤੋਂ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ.

ਚੀਨੀ ਮਸਾਜ ਦੇ methodsੰਗ ਇਸ ਸਿਧਾਂਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ ਕਿ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਸਰੀਰਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਖਾਸ ਮਾਰਗਾਂ ਜਾਂ ਮੈਰੀਡੀਅਨਜ਼ ਵਿੱਚ energyਰਜਾ ਦੀ ਘਾਟ ਜਾਂ ਅਸੰਤੁਲਨ ਕਾਰਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ. ਮਸਾਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਰੀਰਕ ਕਾਰਜਾਂ ਦੁਆਰਾ, pathਰਜਾ ਇਹਨਾਂ ਮਾਰਗਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵਧੇਰੇ ਇਕਸੁਰਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਵਾਹ ਕਰੇਗੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਚੰਗਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ.

ਕੁਝ ਤਕਨੀਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਈ ਨਾ, ਅਮਨੋ, ਐਕਿਉਪੰਕਚਰ ਅਤੇ ਐਕਿਉਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ. ਪ੍ਰੈਕਟੀਸ਼ਨਰ ਜੜੀ ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਉਪਚਾਰਾਂ, ਖੁਰਾਕ ਦੀ ਥੈਰੇਪੀ ਅਤੇ ਕਸਰਤ ਦੀਆਂ ਸਿਫਾਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਸਾਜ ਦੇ ਇਲਾਜਾਂ ਦੇ ਪੂਰਕ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ.

ਭਿਕਸ਼ੂ ਜਪਾਨ ਵਿੱਚ ਮਸਾਜ ਥੈਰੇਪੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ

ਲਗਭਗ 1000 ਬੀਸੀਈ ਵਿੱਚ ਮਸਾਜ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਅਰੰਭ ਕੀਤਾ

ਲਗਭਗ 1000 ਈਸਵੀ ਪੂਰਵ ਤੋਂ, ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਾਪਾਨੀ ਭਿਕਸ਼ੂਆਂ ਨੇ ਮਸਾਜ ਥੈਰੇਪੀ ਸਮੇਤ ਰਵਾਇਤੀ ਚੀਨੀ ਦਵਾਈ ਦੇ ਇਲਾਜ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ. ਜਾਪਾਨ ਨੇ ਛੇਤੀ ਹੀ ਚੀਨੀ ਮਸਾਜ ਤਕਨੀਕਾਂ ਨੂੰ ਆਯਾਤ ਅਤੇ ਅਨੁਕੂਲਿਤ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਵਾਇਤੀ ਜਾਪਾਨੀ ਮਸਾਜ ਜਾਂ ਅੰਮਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਸ਼ਿਆਤਸੂ ਬਣ ਗਿਆ.

ਸ਼ਿਆਤਸੂ ਦਾ ਮੁ goalਲਾ ਟੀਚਾ ਮਰੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਰਜਾ ਦੇ ਪੱਧਰ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣਾ ਹੈ. ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ energyਰਜਾ ਪੱਧਰ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਕੰਮਕਾਜ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਕੁਦਰਤੀ ਪ੍ਰਤੀਰੋਧ ਨੂੰ ਉਤੇਜਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ.

ਮਸਾਜ ਪ੍ਰੈਕਟੀਸ਼ਨਰ ਮਰੀਜ਼ ਦੀ energyਰਜਾ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦਬਾਅ ਦੇ ਬਿੰਦੂਆਂ ਨੂੰ ਉਤੇਜਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਗੂਠੇ, ਉਂਗਲਾਂ ਅਤੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬਿਨਾਂ ਸੂਈਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਯੰਤਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਇਲਾਜ ਦੁਆਰਾ, ਮਰੀਜ਼ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਕ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਲਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ.

ਅਥਲੀਟ ਅਤੇ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਗ੍ਰੀਸ ਵਿੱਚ ਮਸਾਜ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ

800 ਅਤੇ 700 ਬੀਸੀਈ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮਸਾਜ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਅਰੰਭ ਕੀਤਾ

ਪੂਰਬੀ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ, ਮਸਾਜ ਲਗਭਗ ਅੱਠਵੀਂ ਸਦੀ ਈਸਵੀ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਪੱਛਮੀ ਸਭਿਅਤਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ.

ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਗ੍ਰੀਸ ਦੇ ਅਥਲੀਟਾਂ ਨੇ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਲਈ ਮਸਾਜ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ. ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਡਾਕਟਰੀ ਸਥਿਤੀਆਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਮਸਾਜ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੜੀ -ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਤੇਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ. ਯੂਨਾਨੀ womenਰਤਾਂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਤੇਲਾਂ ਦੇ ਲਾਭਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਮੜੀ 'ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਉਪਚਾਰ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ.

ਪੰਜਵੀਂ ਸਦੀ ਈਸਵੀ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ, ਹਿਪੋਕ੍ਰੇਟਸ ਨੇ ਸਰੀਰਕ ਸੱਟਾਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ "ਰਗੜ" ਤਜਵੀਜ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਡਾਕਟਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਰਗੜਣ ਦੇ ਲਾਭਾਂ ਬਾਰੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ ਤਾਂ ਜੋ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇ. ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਸਨੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਿਹਤਮੰਦ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਮਸਾਜ, ਸਹੀ ਖੁਰਾਕ, ਕਸਰਤ, ਆਰਾਮ, ਤਾਜ਼ੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਸੁਮੇਲ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕੀਤਾ.

“ ਰੋਮੀਆਂ ਵਾਂਗ ਕਰੋ ” - ਮਸਾਜ ਰੋਮ ਤੱਕ ਫੈਲਦੀ ਹੈ

200 ਅਤੇ 100 ਬੀਸੀਈ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਸਾਜ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਅਰੰਭ ਕੀਤਾ

ਰੋਮ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੀ ਸਦੀ ਈਸਵੀ ਪੂਰਵ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਗੈਲਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਮਰਾਟਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਵੈਦ, ਨੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਸਰੀਰਕ ਸੱਟਾਂ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਮਸਾਜ ਥੈਰੇਪੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ. ਹਿਪੋਕ੍ਰੇਟਸ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗੈਲਨ ਇੱਕ ਸਿਹਤਮੰਦ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਕਸਰਤ, ਸਿਹਤਮੰਦ ਖੁਰਾਕ, ਆਰਾਮ ਅਤੇ ਮਸਾਜ ਦੇ ਅਟੁੱਟ ਅੰਗ ਵਜੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਸਨ.

ਜਦੋਂ ਅਮੀਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿੱਜੀ ਡਾਕਟਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮਸਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੋਮੀਆਂ ਦਾ ਜਨਤਕ ਇਸ਼ਨਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਲਾਜ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਟ੍ਰੇਨਰਾਂ ਅਤੇ ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਮਾਲਸ਼ਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ. ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸੰਚਾਰ ਨੂੰ ਉਤੇਜਿਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ nਿੱਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਸਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਮਸਾਜ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਲਾਭ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਤੇਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ.

ਰੋਮਨ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਜਨਤਕ ਇਸ਼ਨਾਨਾਂ ਨੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਹੋਣ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਾਮਣਾ ਖੱਟਿਆ, ਨਾ ਕਿ ਇਲਾਜ ਦੇ ਰਾਹ ਵਜੋਂ. ਚੌਥੀ ਸਦੀ ਸੀਈ ** ਵਿੱਚ, ਰੋਮਨ ਸਮਰਾਟ ਕਾਂਸਟੈਂਟੀਨ ਨੇ ਰੋਮਨ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਦੇ ਦੁਰਉਪਯੋਗ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਜਨਤਕ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ.

ਯੂਰਪ ਮਸਾਜ ਅਤੇ#8217 ਦੇ ਇਲਾਜ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ

17 ਵੀਂ ਤੋਂ 19 ਵੀਂ ਸਦੀ ਈਸਵੀ **

ਮਸਾਜ ਥੈਰੇਪੀ ਲਗਭਗ 1600 ਈਸਵੀ ਤੱਕ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਗਿਰਾਵਟ ਆਈ. ਮੈਡੀਕਲ ਟੈਕਨਾਲੌਜੀ ਅਤੇ ਫਾਰਮਾਕੌਲੋਜੀ ਵਿੱਚ ਵਿਗਿਆਨਕ ਸਫਲਤਾਵਾਂ ਆਧੁਨਿਕ ਦਵਾਈ ਦੀ ਨੀਂਹ ਨੂੰ ਬਦਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ. ਇਲਾਜ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਤਰੀਕੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਏ.

1600 ਅਤੇ 1800 ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਡਾਕਟਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਮਸਾਜ ਦੇ ਲਾਭਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਕੀਤਾ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਪੱਛਮੀ ਤਕਨੀਕਾਂ ਨੇ 19 ਵੀਂ ਸਦੀ ਤੱਕ ਕੁਝ ਤਰੱਕੀ ਕੀਤੀ.

1800 ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਸਵੀਡਿਸ਼ ਡਾਕਟਰ ਪ੍ਰਤੀ ਹੈਨਰੀਕ ਲਿੰਗ ਨੇ ਸਵੀਡਿਸ਼ ਜਿਮਨਾਸਟਿਕ ਮੂਵਮੈਂਟ ਸਿਸਟਮ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤਾ. ਇਸ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੇ ਮੈਡੀਕਲ ਜਿਮਨਾਸਟਿਕਸ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਸਾਜ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ. ਤਕਨੀਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਟਰੋਕ ਕਰਨਾ, ਦਬਾਉਣਾ ਅਤੇ ਨਿਚੋੜਨਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਮੁੱਦਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਲਈ ਮਾਰਨਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ.

ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ, ਮਸਾਜ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਬੂਮ

20 ਵੀਂ ਸਦੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੱਜ ਤੱਕ

20 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਨਵੀਂ ਅਤੇ ਮੁੜ ਖੋਜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਮਸਾਜ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦੀ ਵਧਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਖ਼ਾਸਕਰ, ਮਸਾਜ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਜੋ ਨਸਾਂ ਦੀ ਸੱਟ ਜਾਂ ਸ਼ੈੱਲ ਸਦਮੇ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਸਨ.

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮਸਾਜ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਇਲਾਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਧਾਰਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਿਹਾ. ਇਸ ਨੂੰ ਅਮੀਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਰਾਖਵੀਂ ਲਗਜ਼ਰੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਮਸਾਜ ਪਾਰਲਰਾਂ ਦੇ ਆਗਮਨ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋਰ ਨਾਜ਼ੁਕ ਅਵਧੀ ਨੂੰ ਸਹਿਿਆ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਅਭਿਆਸ ਲਿੰਗ ਵਪਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ.

20 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ, ਕੁਦਰਤੀ ਇਲਾਜ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਰਹੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨੇ ਮਸਾਜ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੁਰਜੀਤ ਕੀਤਾ. ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰਾਜਾਂ ਨੇ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਲਾਇਸੈਂਸ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਉਦਯੋਗ ਦੇ ਮਿਆਰ ਉਭਰੇ. ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਮਸਾਜ ਨੇ ਵਿਕਲਪਕ ਅਤੇ ਪੂਰਕ ਦਵਾਈ ਦੇ ਇੱਕ ਜਾਇਜ਼ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਇੱਕ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਜ ਦੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦੇ ਬੂਮ ਵਿੱਚ ਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ - ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਦੁਆਰਾ ਬਿਮਾਰੀ ਦੀ ਰੋਕਥਾਮ 'ਤੇ ਧਿਆਨ.

ਅੱਜ ਦੇ ਮਸਾਜ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਪੁਰਾਣੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਸਦੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਟੀਚੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ-ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਰੀਰਕ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਗੁਣਵੱਤਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਲਈ.

*ਬੀਸੀਈ ਨੂੰ "ਆਮ ਯੁੱਗ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ" ਜਾਂ "ਮੌਜੂਦਾ ਯੁੱਗ" ਵਜੋਂ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
** ਸੀਈ "ਆਮ ਯੁੱਗ ਜਾਂ ਵਰਤਮਾਨ ਯੁੱਗ" ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ.


ਹਾਸੇ ਦੀ ਥੈਰੇਪੀ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ: ਕੌਣ, ਕੀ, ਕਦੋਂ

ਇਹ ਲੇਖ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਹਾਸੇ ਦੇ ਇਲਾਜ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ. ਹਾਸੇ ਦੀ ਥੈਰੇਪੀ ਵਿੱਚ ਜਨਤਕ ਦਿਲਚਸਪੀ 1960 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਵਧਦੀ ਗਈ. ਇਹ ਉਹ ਸਮਾਂ ਵੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਹਾਸੇ ਦੇ ਮੁੱਖ ਸਾਧਨ ਵਜੋਂ ਹਾਸੇ ਦੇ ਦਬਦਬੇ ਨੂੰ ਵਧਦੀ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ.

ਚਿੰਤਕਾਂ

ਡਾ: ਵਿਲੀਅਮ ਐਫ, ਸਟੈਨਫੋਰਡ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ, 1964 ਵਿੱਚ ਸੁਝਾਅ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪਹਿਲੇ ਵਿਗਿਆਨੀ ਸਨ ਕਿ ਹਾਸਾ ਅਧਿਐਨ ਦਾ ਇੱਕ fieldੁਕਵਾਂ ਖੇਤਰ ਸੀ ਅਤੇ ਜਨਤਕ ਫੰਡਿੰਗ ਲਈ ਅਰਜ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ (ਵੇਖੋ http://lou.pm/wfry.) ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਵੀਅਤਨਾਮ ਯੁੱਧ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਖੋਜ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰ ਬਜਟ ਸੰਬੰਧੀ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ ਸਮਝੇ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਗੈਰ ਰਸਮੀ, ਨਿਰਵਿਘਨ ਅਧਾਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹਾਸੇ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਰੀਰਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਅਧਿਐਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੇ. ਉਹ ਯੂਨਾਨੀ ਮੂਲ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਸਵੈ-ਘੋਸ਼ਿਤ ਗੇਲੋਟੌਲੋਜਿਸਟ (ਹਾਸੇ ਦੇ ਵਿਗਿਆਨ ਦਾ ਮਾਹਰ) ਬਣ ਗਿਆ ਜੈਲੋਸ, ਹੱਸਣ ਲਈ.)

ਨੌਰਮਨ ਚਚੇਰੇ ਭਰਾ (1915-1990), ਦੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੰਪਾਦਕ ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਸਮੀਖਿਆ, ਗਲੋਬਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਿਰਮਾਤਾ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮੈਡਲ ਅਤੇ ਤਕਰੀਬਨ 50 ਆਨਰੇਰੀ ਡਾਕਟਰੇਟ ਡਿਗਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸੈਂਕੜੇ ਪੁਰਸਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, 1964 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਘਾਤਕ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਉਸਦੀ ਚਮਤਕਾਰੀ "ਹਾਸੇ ਦੀ ਰਿਕਵਰੀ" ਦੇ ਬਾਅਦ, ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜਨਤਕ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ. ਸਪੌਂਡਲਾਈਟਿਸ (ਡੀਜਨਰੇਟਿਵ ਆਰਥਰਾਈਟਸ ਦਾ ਇੱਕ ਦੁਰਲੱਭ ਰੂਪ). ਉਸਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ 10 ਮਿੰਟ ਦੇ lyਿੱਡ ਵਿੱਚ ਹੱਸਣ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਦੋ ਘੰਟਿਆਂ ਦੀ ਦਰਦ ਰਹਿਤ ਨੀਂਦ ਮਿਲੇਗੀ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਮੋਰਫਿਨ ਵੀ ਉਸਦੀ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ. ਉਸਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨੇ ਵਿਗਿਆਨਕ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਖੋਜ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ. ਉਸਦੀ 1979 ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਇੱਕ ਬਿਮਾਰੀ ਦੀ ਸਰੀਰ ਵਿਗਿਆਨ ਇੱਕ ਕਲਾਸਿਕ ਹੈ.


AATH, ISHS. ਹਾਸੇ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਰਸਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਿਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ 1976 ਤੋਂ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕਾਨਫਰੰਸਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ' ਤੇ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ. ਅਮਰੀਕਨ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਫਾਰ ਥੈਰੇਪਿicਟਿਕ ਹਿorਮਰ (www.aath.org) ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ 1987 ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੰਟਰਨੈਸ਼ਨਲ ਸੋਸਾਇਟੀ ਫਾਰ ਹਿorਮਰ ਸਟੱਡੀਜ਼ (http: // www. .humorstudies.org/ Europe ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਅਧਾਰਤ) ਦੇ ਬਾਅਦ 1988 ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਕਈ ਸੌ ਪੇਸ਼ੇਵਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕਜੁਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਕਿ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਚਾਰਕ intoੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਸੇ ਨੂੰ ਜੋੜਨ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਹਾਸੇ ਦੇ ਸਿਹਤ ਲਾਭਾਂ ਬਾਰੇ ਸੈਂਕੜੇ ਲੇਖ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਕਈ ਕਾਨਫਰੰਸਾਂ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀਆਂ ਹਨ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਜਨਤਕ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਕੰਮ ਅਸਧਾਰਨ ਹੈ.

ਖੋਜ ਵਿਗਿਆਨੀ

ਡਾ ਲੀ ਐਸ ਬਰਕ, ਲੋਮਾ ਲਿੰਡਾ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਸਕੂਲ ਆਫ਼ ਅਲਾਇਡ ਹੈਲਥ ਐਂਡ ਮੈਡੀਸਨ ਦੇ ਇੱਕ ਇਮਯੂਨੋਲੋਜਿਸਟ, ਨੇ 1980 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਹਾਰਮੋਨਸ ਦੇ ਨਿਯੰਤ੍ਰਣ ਤੇ ਅਨੰਦਮਈ ਹਾਸੇ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਹੈ. ਬਰਕ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਹਾਸਾ ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਤਣਾਅ ਦੇ ਹਾਰਮੋਨ ਕੋਰਟੀਸੋਲ ਅਤੇ ਐਪੀਨੇਫ੍ਰਾਈਨ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਐਂਟੀ-ਬਾਡੀਜ਼ ਅਤੇ ਐਂਡੋਰਫਿਨਸ ਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਸੰਬੰਧ ਦੀ ਖੋਜ ਵੀ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਦਰਦ ਨਿਵਾਰਕ ਹਨ. ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਇਹ ਉਮੀਦ ਵੀ ਕਿ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ, ਡਾ. ਬਰਕ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ.

ਡਾ. ਮਿਕੇਲ ਮਿਲਰ, ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਆਫ ਮੈਰੀਲੈਂਡ ਮੈਡੀਕਲ ਸੈਂਟਰ ਦੇ ਸੈਂਟਰ ਫਾਰ ਪ੍ਰੀਵੈਂਟਿਵ ਕਾਰਡੀਓਲੋਜੀ ਦੇ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਹਾਸਾ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਨਾੜੀਆਂ ਦੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਕਾਰਜਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ. ਉਸਦੇ ਅਧਿਐਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਹਾਸਾ ਖੂਨ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਨਾੜੀਆਂ (ਐਂਡੋਥੈਲਿਅਮ) ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਪਰਤ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਟਿਸ਼ੂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਤਣਾਅ ਦਾ ਉਲਟ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਨਾੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਕੁਚਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਖੂਨ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ. ਹੋਰ ਪੜ੍ਹੋ.

ਡਾ. ਰੇਮਨ ਮੋਰਾ-ਰਿਪੋਲ (ਐਮਡੀ, ਪੀਐਚਡੀ), ਸਪੇਨ ਦੇ ਇੱਕ ਜਨਤਕ ਸਿਹਤ ਮਾਹਰ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਿਹਤ, ਮੂਡ ਅਤੇ ਰਵੱਈਏ' ਤੇ ਹਾਸੇ ਦੇ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਹਾਸੇ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ. ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹਾਸੇ ਦੀ ਦਵਾਈ/ਥੈਰੇਪੀ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬਚਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਉਪਚਾਰਕ ਹਾਸੇ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਰਨਲ ਲੇਖ ਲਿਖੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਕਲੀ ਹਾਸਾ, ਉਸਦੀ ਮੌਜੂਦਾ ਦਿਲਚਸਪੀ ਅਤੇ ਖੋਜ ਦਾ ਖੇਤਰ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ. ਹੋਰ ਪੜ੍ਹੋ.

ਜੈਨੇਟਿਕਸਿਸਟ ਕਾਜੂਓ ਮੁਰਕਾਮੀ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਹਾਸੇ ਦੀ ਥੈਰੇਪੀ ਇੱਕ ਕੁਸ਼ਲ, ਘੱਟ ਲਾਗਤ ਵਾਲਾ ਡਾਕਟਰੀ ਇਲਾਜ ਹੈ ਜੋ ਸਿਹਤ ਸੰਭਾਲ ਦੇ ਖਰਚਿਆਂ ਨੂੰ 23%ਤੱਕ ਘਟਾ ਸਕਦੀ ਹੈ. ਹੋਰ ਪੜ੍ਹੋ.

ਹਾਸੇ ਦੇ ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕਲੀਨਿਕਲ ਅਧਿਐਨਾਂ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਪੜ੍ਹੋ.

ਨਵੀਨਤਾਕਾਰੀ

ਡਾ ਐਨੇਟ ਗੁਡਹਾਰਟ (1935-2011), ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਦੇ ਸੈਂਟਾ ਬਾਰਬਰਾ ਦੇ ਇੱਕ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ, 1960 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ ਹਾਸੇ ਦੀ ਥੈਰੇਪੀ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਸਨ ਅਤੇ ਸਵੈਇੱਛਤ ਨਕਲੀ ਹਾਸੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸਿਧਾਂਤਕ frameਾਂਚਾ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਹਿਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਸਨ. ਉਸਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਜਾਂ ਦਮਨਕਾਰੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ (ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਹਤ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ) ਲਈ ਹਾਸੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਸਮੂਹ ਬਣਾਇਆ. ਉਸਦੀ ਕਿਤਾਬ "ਲਾਫਟਰ ਥੈਰੇਪੀ" ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੀ ਹੈ. Http://lou.pm/lt ਵੇਖੋ. ਅਸੀਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ.

ਓਸ਼ੋ (1931-1990) ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਰਹੱਸਵਾਦੀ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਅਧਿਆਪਕ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਪੱਛਮੀ ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਨਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੇ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਿਆ. 1988 ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਮਿਸਟਿਕ ਰੋਜ਼ ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ (ਵੇਖੋ http://lou.pm/mr), ਤਿੰਨ ਹਫਤਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਵੈ-ਇੱਛਤ ਨਕਲੀ ਹਾਸਾ, ਹੰਝੂ ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ. ਪਹਿਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਤਿੰਨ ਘੰਟੇ ਹੱਸਣਾ, ਬਿਨਾਂ ਰੁਕੇ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੇ, ਯਾਹੂ ਨਾਲ ਅਰੰਭ ਕਰਨਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ! ਦੂਜਾ ਹਫ਼ਤਾ ਰੋਣ ਲਈ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਘੰਟਿਆਂ ਲਈ ਨਾ ਰੁਕੇ ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਹਫ਼ਤਾ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਚੁੱਪ ਲਈ ਹੈ. ਅਗਲੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੇ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ.

ਮੈਰੀ ਕਰੂਜ਼ ਗਾਰਸੀਆ 1980 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਸੁਤੰਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ "ਚੇਤਨਾ ਹਾਸੇ" ਦੀ ਆਪਣੀ ਧਾਰਨਾ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੀ, ਆਪਣਾ ਹਾਸੇ ਦਾ ਸਕੂਲ ਬਣਾਇਆ, 1990 ਵਿੱਚ ਹਾਸੇ ਦੇ ਚਿਕਿਤਸਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ. ਉਹ ਸਪੇਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਸਪੈਨਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੀ ਹੈ. Http://maricruzgarcia.com ਵੇਖੋ.

ਅਨੰਦ ਅਤੇ ਖੇਡ ਦੇ ਵਕੀਲ

ਵਿਓਲਾ ਸਪੋਲਿਨ (1906-1994) 20 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕੀ ਥੀਏਟਰ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਖੋਜਕਾਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਅਕਸਰ ਸੁਧਾਰਕ ਥੀਏਟਰ ਦੀ ਮਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗੇਮਾਂ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਚਨਾਤਮਕਤਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ, ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਰਚਨਾਤਮਕ ਸਵੈ-ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ... ਅਤੇ ਭਾਗੀਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹਾਸਾ ਲਿਆਇਆ. ਉਸ ਨੇ belਿੱਡ ਦੇ ਹਾਸੇ ਦੀ ਨਿਯਮਤ ਖੁਰਾਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਮੇਡੀ ਕਲੱਬਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕੀਤਾ.

"ਨਵੀਆਂ ਖੇਡਾਂ" ਲਹਿਰ (http://lou.pm/newgames) 1960 ਵਿਆਂ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਉਭਰਿਆ ਅਤੇ ਵਿਓਲਾ ਸਪੋਲਿਨ ਦੇ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਅਧਾਰਤ ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਵੀਂ ਸ਼ੈਲੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਜੋ ਏਕਤਾ, ਗੈਰ-ਹਮਲਾਵਰਤਾ, ਗੈਰ-ਮੁਕਾਬਲੇਬਾਜ਼ੀ ਅਤੇ ਖੇਡਣ ਦੇ ਅਨੰਦ 'ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹੈ. ਇਸ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਸਹਿਯੋਗ ਦੇ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿਣਾ ਬਿਹਤਰ ਸਿੱਖਦੇ ਹਾਂ. ਖੇਡਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਵੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸਨ. ਨਵੀਂ ਗੱਲ ਉਹ ਆਤਮਾ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਖੇਡੇ ਗਏ ਸਨ - ਇੱਕ ਆਤਮਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਨਾਲੋਂ ਮਨੋਰੰਜਨ ਵਧੇਰੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਖਿਡਾਰੀ ਖੇਡ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹਨ. ਇਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਰਵਾਇਤੀ ਖੇਡਾਂ, ਸਰੀਰਕ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਨਵੀਂ ਦਿਸ਼ਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ.

ਡਾ ਹੰਟਰ (ਪੈਚ) ਐਡਮਜ਼ (www.patchadams.org) ਨੇ 1970 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਮੈਡੀਕਲ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਹਸਪਤਾਲ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਨੋਰੰਜਨ ਅਤੇ ਹਾਸੇ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ "ਇਲਾਜ ਇੱਕ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਮਨੁੱਖੀ ਆਦਾਨ -ਪ੍ਰਦਾਨ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਵਪਾਰਕ ਲੈਣ -ਦੇਣ ਨਹੀਂ. ” ਗੈਰ ਸੰਬੰਧਤ ਪਰ ਲਗਭਗ ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਗੈਰ-ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਵਾਲੇ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਜੋਕਰ ਵੱਡਾ ਐਪਲ ਸਰਕਸ ਹਸਪਤਾਲ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ. They slowly developed a strong training program for therapeutic hospital clowns and made it officially public in 1986 (http://lou.pm/bac). Their message and techniques spread worldwide over the following years. In 1998 the Hollywood feature film on Patch Adams starring Robin Williams gave the world of therapeutic hospital clowns an unprecedented level of exposure and public recognition.

A new generation

Dr. Madan Kataria is an Indian family physician who created Laughter Yoga in 1995 with the help of his wife. Together they simplified the various laughter techniques that existed at that time into their bare essence: fake it until you make it. It actually worked. See www.laughteryoga.org.

Steve Wilson is a psychologist from Ohio, USA, who developed a passion for laughter and humor starting in the 1970s and brought the concept of Laughter Clubs to the USA in the late 1990s. He is the founder of World Laughter Tour and has trained thousands of Certified Laughter Leaders in North America and beyond into a very thorough program that incorporate laughter exercises, non-competitive games, music, movement, creative arts, positive activity interventions, and neuro-sciences. See www.worldlaughtertour.com.

Corinne Cosseron is a French journalist who fell in love with the world of laughter in the early 2000 and in-time created the Rigologie method. She played a major role in spreading awareness about Laughter Therapy in French speaking countries. See www.rigologie.com.

Sebastien Gendry is a laughterpreneur who was an early adopter of Laughter Yoga, a technique he helped to introduce in North America, Russia, Palestine and other countries. He is the creator of the Laughter Wellness method, a new mind-body modality that incorporates a range of strategies and techniques to help create and sustain positive energies to benefit the body, mind and spirit, promoting multiple aspects of wellbeing. See www.laughterwellness.org.

Many more people have, too, imagined their own laughter methods. All these fall in the loosely defined category of laughter therapy, or therapeutic laughter. While all use similar techniques, why and how they use them is very different. The question is not to know which is better, but which is better for you and what you want to achieve.


Medical Certificates

To protect your identity and the release of the correct records, you are required to submit a completed Medical Records Request Form (PDF ) authorizing the release of your medical records.

  1. A separate authorization request is required for each record released to any third party (physician, insurance company, employer, etc.) and to yourself.
  2. Please type or print legibly and remember to sign and date the request.
  3. To authorize an electronic copy of your record be released to a third party please include their email address and daytime phone number.
  4. To help ensure delivery of your confidential record to the correct office, verify the mailing address with someone in that office addresses found online may be incomplete or no longer current.
  5. Hard copy records are mailed regular post via the United States Postal Service. You may choose to pay for expedited mail service through FedEx by providing your FedEx account number.

FAX your completed Request for Airman Medical Records Form to (405) 954-9326.


19th century doctors in the U.S.

During the late 1800s, many advances in medical knowledge and technology resulted in dramatic changes to many areas of the profession. The two major advances were the acceptance of the germ theory of disease and the use of anesthesia during surgery. These two discoveries, in combination with continued research of the human body and the development of specialized tools, led to major transformations in our concepts of illness, methods of treatment, and hygienic practices at the turn of the 20th century.

Medical practice during most of the 19th century was carried out in private homes or occasionally in a private doctor’s office. During the Industrial Revolution, hospitals in large cities had a reputation for being dirty. Many people contracted diseases from staying in the hospital because doctors did not know how disease spread. Therefore, those that could afford it called a doctor to their homes. Doctors usually worked in a wide geographic area, and were expected to treat everything from toothaches to stomach aches, fevers, and sick livestock. As the century progressed, knowledge of specific parts of the body increased, specialized tools and procedures were developed, and gradually, doctors became specialized in broad areas of medicine.

In the 1800s, most doctors traveled by foot or horseback to patients’ homes. In this practice, a physician was limited in the number of tools and drugs he could use to those items that could fit in a hand-held case or saddlebags. It is understandable that the quality of care might be poor due to the combination of limited tools and the expectation of the doctor to treat a wide variety of aliments. Examinations and treatment were also done in a patient’s home. Examinations could include general observation of the patient’s body, the use of a stethoscope to the chest, lungs, and digestive track, or the analysis of blood or urine. A popular treatment was bleeding. There were many ways to bleed a patient and it was often done repeatedly over a short period of time. A single blood-letting could consist of 12 ounces, which is about 6% of an adults total volume of blood. (See a video about bleed tools here.) Other principle treatments included specific diet instructions, rest, baths, massage, blistering specific areas of the body, sweating, enemas, purging through use of diuretics and emetics like ipecac, and prescriptions such as anti-inflammation creams or herbal pills.

blood-letting device

Surgery could also be carried out in a patient’s home. Anesthesia was not widely used until the end of the century, so most surgeries were limited to surface areas of the body and a patient’s tolerance of pain. Early anesthesia consisted ether or chloroform, and carried some risk of asphyxiation. An additional risk in this type of surgical setting is infection. In the United States, anti-septic was not common until the turn of the century, so the risk of infection from any surgery was high.

Like today, 19th century doctors usually charged their patients per procedure. They may have charged more for emergency evening visits or charged less for the treatment of a child. One major difference from doctors of today is that 19th century doctors were not often paid with cash, but rather “in kind” with whatever produce, services, or goods were available to the patient. This was especially true for rural or frontier doctors.

Find out about 20th century doctors, dentists, and surgeons by clicking on the “Doctors and Dentists Offices” link under the Exhibits tab.


Development of American Medical Education

Sadie Tristam is a third year sociology major at Grinnell College. She is passionate about education and medicine fascinates her.

Changes in education usually corresponded with changes in the time. We see this in our primary education system, and it is no different for medical education. Many scholars who study the development of medical education agree that the schools and education have to develop with the medicine of the time. There is an added importance because medicine directly serves the community it is in. Quality medical schools frequently have quality medical facilities, and those communities greatly benefit. Medicine has also seen some dramatic changes, developing “from a relatively weak, traditional profession of minor economic significance, medicine has become a sprawling system of hospitals, clinics, health plans, insurance companies, and myriad other organizations employing a vast labor force,” and that labor force needs an education. [1] I argue that medical schools and the corresponding curriculum develop closely with changes throughout history. Looking between 1860 and 1950 specifically, I will discuss how some aspects of medical education have developed, standards have changed, and what changes we see in the near future.

One of the fundamental pedagogical issues concerning medical education is how to balance the need to teach students the basic concepts of medical science with the need to train them in the practical skills needed to practice medicine. [2] The two focuses include a practical medical education and a theoretically oriented one. Practical medical educations focus on aspects of medicine relevant to the illness in a direct community, meaning there is more sociology and psychology in the doctor-patient relationship. The theoretically oriented education is more focused on the basic medical sciences, laboratory skills, and usually the doctor-patient relationship is devoid of consideration on the personal situation. Many scholars and educational leaders argued for a more practical medical education because it “instead emphasizes the need for focusing on practical and professional skills that allow for the maturation of reasoning and the development of professional values and compassion” in students who would be the doctors. [3]

Between 1860 and 1900, medical education was in its infancy. The classical higher education curriculum was not complimenting medicine because they failed to recognize the development of the sciences and social sciences. Admissions standards were incredibly low, and for many medical schools, there wasn’t even a need for a high school diploma. Many medical schools had less preliminary education requirements than theology or law schools, and this was typically because students could not usually afford an undergraduate degree, and then attend medical school. [4] The American Medical Association started influencing the medical education in the 1880s with the introduction of state licensing laws, and it “formed a Committee on Medical Education (CME) as one of its first actions.” [5] It was also in the 1880s that we see a formal entrance requirement, which included written and oral exams for the clinical skills and the classical skills.

Medicine in this time period was still struggling to develop: many hospitals were unsuitable for treating patients, while dispensaries were more popular forms of medical treatment. This influenced how clinical teaching happened in medical schools. Frequently, medical schools preferred to take students to dispensaries because more patients were available. Also dispensaries could and would cater more to the student’s needs. Well-funded medical schools were few and far between, but students at those facilities had many opportunities to travel to Europe and learn from the specialty hospitals there. This mirrored the fact that many “leaders in medicine advocated for medical education standards that more closely reproduced the rigor of the study of medicine at the major European universities,” since medicine in Europe was more developed than in the United States at this time. [6]

Many changes we see in education and medicine happen at the turn of the century. Between 1900 and 1950, the development is rapid, and most of this is because of the Flexner Report . Early on, doctors are still not very accessible for much of the population because they preferred to be in cities and urban areas. However, medicine in this time period changed because of the government’s focus on public health. Death rates were declining because the standard of living was rising due to public health measures. Periodic health examinations comparable to the common yearly physical became an accepted part of medical care. Doctors started to be a little more invested in patients because they “assumed a new responsibility for maintaining longitudinal medical records on his patients so that he could recognize changes in their state of health,” and this connection allowed for more personalized care. [7] Part of this change transferred into the medical education. Much of this influence was from the Flexner Report of 1910.

Photo Credit Unknown
ਸਰੋਤ: ਵਿਕੀਪੀਡੀਆ

The Flexner Report was developed as a study from the Johns Hopkins University Medical School and the purpose was to look at the quality of facilities, entrance requirements,and number of qualified faculty members at medical schools. The study did locate and expose many poor quality medical schools, but the real legacy is that it “transformed medical school education to strictly adhere to protocols of mainstream science teaching (basic sciences, research, and clinical care).” [8] The Report did heavily emphasize the importance of an academic education and research than the skills learned from professional training.

This was not reflected in the medical education, however. With the advent of surgery and the degree of specialization needed for such a new medical practice, there was created an internship and residency program. The AMA developed educational standards for such apprenticeships in 1919, and this helped to monitor the progress of such a program. The purpose of an internship/residency was to provide hands-on experience for the aspiring doctors, and it has become an integral part of the medical education.

Within this time period, the quality of hospitals has turned around significantly. Coupled with the closing of most dispensaries and many wealthy public medical schools opening their own hospitals, standards changed for the better. Schools in the Northeastern corner of the United States opened hospitals adjacent to their schools because it gave a certain amount of control on how the hospital was run, and to provide their students with hands-on experience. This growth also allowed for successful internship/residency programs at these schools and the development of clinical specialties, including the cardiac, neo-natal, and orthopedic wings we take for granted today. [9] In turn, the specialization of education is evident as interns and residents usually pick a specialty to focus on before their training is complete. Also, as the medical field expands, we also see a specialization in what kind of medicine people can practice. Now, for example, there are pathologists, anesthesiologist, and audiologists, all of whom may go to medical school or may not, but are critical to the medical field.

Massachusetts Medical College circa 1824 (Author: J.R. Penniman) Source: Harvard University, Francis A. Countway

The importance of this discussion is becoming more pertinent today. Many politicians and academics claim our medical system is in crisis, and one way people are looking to change it is through the medical education. The argument is being made that the four years students spend in medical school are integral to changing perceptions that student has made in their first 20 years of previous experience, and “the first two years of medical school (biochemistry, molecular biology, neuroscience, psyciology) are unnecessary for the second two years,” because it does not teach the importance of patient care and professional values. [10] Instead, it teaches the value of research and clinical skills unrelated to the practice of being a doctor. Some medical programs, for example Harvard Medical School , see the early application of clinical rotations pertinent to changing this trend. The argument is that clinical rotations in the first two years of medical school can help establish to the hopeful doctor that patient care is the primary goal, while still learning the important and necessary skills. [11]

The value of a solid education cannot be contested. Whether the goal is to be a lawyer, run a successful business, or be a doctor, the need for a solid foundation before practicing is crucial. Some argue that because doctors are influencing the lives of humans, that their solid foundation needs to be long, hard, and top-notch. We can see through TV shows like Grey’s Anatomy that surgical internship/residency programs after the four years of medical school are seven seasons, or about seven years, long. Despite the fact that it seems their personal lives are more difficult than the surgical program, the show does not paint a breezy picture of the time commitment, rigor, and stress put on the doctors. The development of such an education comes from many decades of trial and error on the part of academics, faculty, and students. A study of the medical schools mid-century agreed that “the better his grasp of the basic sciences, the broader his factual knowledge, and the more intelligently he organizes this knowledge, the more scientific he will be as a doctor. If, in addition, he has sympathy for and a broad understanding of people, he will be an excellent physician.” [12] That “if” is becoming a must, as the medical education is trying to find a balance between being the best scientifically and providing the best quality care.

[1] Paul, Starr. The Social Transformation of American Medicine: The rise of a sovereign profession and the making of a vast industry. Basic Books, 1982, pg. 4.

[2] William Rothstein. American Medical Schools and the Practice of Medicine: A ਇਤਿਹਾਸ. Oxford University Press, 1987.

[3] Alberto Armendi and Edmund Marek. “Pedagogical Shifts in Medical HealthEducation.” Creative Education 4 no. 6A (2013), pg. 20.

[5] Susan E. Skochelak (2010) Commentary: A Century of Progress in Medical Education: What About the Next 10 Years?. Academic Medicine 85, 197.

[8] Armendi and Marek, pg. 20.

[9] William Rothstein. American Medical Schools and the Practice of Medicine: A ਇਤਿਹਾਸ. Oxford University Press, 1987.

[10] Vinay Prasad. “Persistent Reservations Against the Premedical and Medical Curriculum.” Perspectives on Medical Education 2 no. 5 (2013), pg. 1.

[11] Armendi and Marek pg. 20.

[12] Robert Berson and John Deitrick. Medical Schools in the United States at Mid-ਸਦੀ. McGraw-Hill, 1953. pg. 6.

Further Reading:

Ludmerer, Kenneth M. Time to Heal: American medical education from the turn of the century to the era of managed care. New York: Oxford University Press, 2005.

Ludmerer, Kenneth M. Learning to Heal: The Development of American Medical ਸਿੱਖਿਆ. New York: Basic Books, 1985.

Quintero, Gustavo. “Medical Education and the Healthcare System—Why Does the Curriculum Need to be Reformed?” BMC Medicine 12 no. 213 (2014).


A History of Holistic Health

Holistic health practitioners have many ways of healing, but they share a common basic approach. They believe in the ancient idea that healing is most effective when you consider the whole person, rather than focusing on specific illnesses, body parts or symptoms. As Socrates said in the 4th century B.C., “the part can never be well unless the whole is well.”

Holistic health is a state of balance, not simply an absence of illness. A holistic health education teaches the interconnection of mind, body, spirit and environment—just as it has for thousands of years.

Ancient Roots of Holistic Health

Long before penicillin or X-rays, healers recognized the importance of emotional and spiritual well being in achieving physical health. Two of the most well documented ancient holistic health traditions are Traditional Chinese Medicine (TCM) and Ayurveda.

TCM originated almost 5,000 years ago and has continued to evolve into a complex system of diagnostic and treatment methods that are still practiced today. From the very beginning, TCM viewed the human body as a small universe of interconnected systems, including physical elements as well as subtle energies, such as “qi,” or life force, and “shen,” or spirit.

There are three ancient medical traditions in holistic health:

  • Ayurveda – Ayurveda is the ancient medical tradition of India. Ayurveda traces its origins to a text written by Sushruta, the “father of Surgery,” in the 6th century B.C. The healing practice incorporates beliefs in the five great elements of the universe, the seven primary constituent elements of the body, and the three “doshas,” or biological energies, that each represent. Using a system of eight treatment disciplines, Ayurvedic holistic health practitioners guide their patients to balance and moderation.
  • Herbal medicine – Herbal medicine emphasizes holistic balance and is the oldest form of health care known to mankind. Indigenous people all over the world and throughout history have drawn on the medicinal properties of plants. Herbalism is a critical element of TCM and Ayurveda.
  • Western herbalism – Western herbalism originated in ancient Greece and Rome, then spread throughout the rest of Europe and eventually to North and South America, focusing on the medicinal attributes of plants and herbs.

Holistic Health and Modern Medicine

Hippocrates, the father of medicine, who lived in the 4th century B.C., stressed the healing power of nature. He believed in encouraging the self-healing efforts of the body. Other early physicians were more interested in actively stepping in to correct illness. These two approaches—support versus intervention—were debated for centuries until the scientific revolution of the 19th century.

With the discovery of germs as a disease-causing agent, Western medicine became thoroughly focused on intervention. Diseases were treated as invaders to be destroyed with medicines such as penicillin. Physicians paid less attention to healthy lifestyle choices, environmental factors, and emotional health. The emphasis was on symptoms and syndromes. Patients were discouraged from participating in their own health care and began to believe that medicine should simply “fix” them.

It took almost a century for the limitations of this approach to become clear. Some scientific medical cures proved more harmful than the diseases they sought to treat. Other diseases and chronic conditions failed to respond to scientific treatment.

Eventually people began to seek alternative forms of medicine. This led to a renewal of interest in holistic health education in the West. The first National Conference on Holistic Health was conducted in California in 1975. The American Holistic Health Association (AHHA) and the Holistic Medical Association were formed soon after.

Holistic Health Today

We live in a time of great imbalance. There are more pollutants and chemicals in our food and environment than ever before. We face epidemic rates of obesity and chronic disease. Most people have poor diet and exercise habits. Almost everyone in our fast-paced society struggles to manage daily stress, and many are afflicted with chronic depression and anxiety.

Because of all this, consumers are concerned for their health. There has never been a greater need for the holistic health approach, and people are demanding medical alternatives and actively seeking better options for their personal wellness. This has resulted in constant research and development in the wellness industry.

Even so, very few medical doctors practice holistic health care, so professionals trained in holistic health schools are in high demand. These holistic health practitioners offer healing alternatives such as massage therapy, nutrition, chiropractic medicine, acupuncture, meditation, and homeopathic medicine. While no holistic health practitioner or wellness professional can be an expert in every form of health restoration, each offers a unique toolbox of skills and knowledge to help patients achieve whole body health and balance.

Source: Share International, American Holistic Health Association


ਵੀਡੀਓ ਦੇਖੋ: Сертификация ISO 9001 (ਅਗਸਤ 2022).