ਦਿਲਚਸਪ

ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ: ਉਸਦੀ ਲਿਖੀ ਵਿਰਾਸਤ

ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ: ਉਸਦੀ ਲਿਖੀ ਵਿਰਾਸਤ


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

20 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਾਗਰਿਕ-ਅਧਿਕਾਰ ਪਰਿਵਰਤਨ-ਨਿਰਮਾਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ ਨੇ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੀ ਨਸਲਵਾਦ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀਆਂ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਅਲੱਗ-ਥਲੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਦਾ ਅੰਤ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ-ਜਿਸ ਵਿੱਚ 27 ਸਾਲ ਕੈਦ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ-ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਮੰਡੇਲਾ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹੈ: ਚਿੱਠੀਆਂ, ਭਾਸ਼ਣਾਂ ਅਤੇ ਯਾਦਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਰ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ - ਇੱਕ ਕਬਾਇਲੀ ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਮਾਸੂਮੀਅਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਕਾਲੇ ਅਫਰੀਕੀ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਬਣਨ ਦੇ ਦਬਾਅ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਤੱਕ.

ਮੰਡੇਲਾ ਦਾ ਪਾਲਣ ਪੋਸ਼ਣ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਕੇਪ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਦੀਆਂ ਝੌਂਪੜੀਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ. ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਸਵੈ-ਜੀਵਨੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਿਆਪਕ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਅਨੋਖੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਅਜ਼ਾਦੀ ਲਈ ਲੰਮੀ ਪੈਦਲ ਯਾਤਰਾ.

ਇਹ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗੁਲੇਲ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟਣਾ, ਜੰਗਲੀ ਸ਼ਹਿਦ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ, ਗ cow ਦੇ ਥੱਲੇ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਗਰਮ, ਮਿੱਠਾ ਦੁੱਧ ਪੀਣਾ, ਸਾਫ ਤੈਰਨਾ ਸਿੱਖਿਆ, ਠੰ streੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਤਾਰ ਦੇ ਤਿੱਖੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮੱਛੀਆਂ ਫੜਨ ਲਈ.

ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੇਂਡੂ ਅਫਰੀਕੀ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਲੜਨਾ-ਸਿੱਖਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਿੱਖਿਆ-ਅਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਹਾਰਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ, ਧੱਕਾ-ਮੁੱਕੀ ਕੀਤੀ, ਇੱਕ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਫਿੰਟਿੰਗ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ, ਤੇਜ਼ ਪੈਰ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ.

ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਵੇਲਡ, ਖੁੱਲੇ ਸਥਾਨਾਂ, ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਸਾਧਾਰਣ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਸਾਫ਼ ਲਾਈਨ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਡੇਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ.

ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਵਕੀਲ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਮੰਡੇਲਾ ਨੇ ਅਫਰੀਕਨ ਨੈਸ਼ਨਲ ਕਾਂਗਰਸ ਯੂਥ ਲੀਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਬੰਧਿਤ ਰੰਗਭੇਦ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਮੂਹ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕ ਅਵੱਗਿਆ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ. ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ 1952 ਵਿੱਚ ਜੋਹਾਨਸਬਰਗ ਦੇ ਬਾਹਰ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਇਹ ਅੰਸ਼ ਮੰਡੇਲਾ ਨੇ 1959 ਵਿੱਚ ਨਿਆਂ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਲਿਖੇ ਇੱਕ ਪੱਤਰ ਦਾ ਹੈ:

ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਜੋਹਾਨਸਬਰਗ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਡਰਾਇਆ ਜਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਨੀਤੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪੂਰੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪਾਰਟੀ ਆਈ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਸਮਕਾਲੀ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. 1948 ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ.

ਤੁਸੀਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਪਿਛਲੇ 11 ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਆਪਣੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਅਪਣਾਏ ਗਏ ਸਾਰੇ ਉਪਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਫਲਤਾ ਬਾਰੇ ਜਾਣੂ ਨਹੀਂ ਹੋ. ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਕੈਦ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਗਠਨਾਂ ਅਤੇ ਇਕੱਠਾਂ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਉਣ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਨਾਗਰਿਕ ਆਜ਼ਾਦੀਆਂ ਦੇ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਦਮਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਵਧੇਰੇ ਦ੍ਰਿੜ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣ ਗਈ ਹੈ.

ਤੁਹਾਡੀ ਸਰਕਾਰ, ਜੋ ਕਿ ਇਸਦੇ 10,000,000 ਨਾਗਰਿਕਾਂ 'ਤੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਥੋਪੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਅਤੇ ਧਮਕੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਇੱਕ ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.

1961 ਵਿੱਚ, ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ਾਰਪਵਿਲੇ ਕਤਲੇਆਮ ਵਿੱਚ 69 ਨਿਹੱਥੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਕਾਰੀਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ, ਮੰਡੇਲਾ ਨੂੰ ਅਫਰੀਕਨ ਨੈਸ਼ਨਲ ਕਾਂਗਰਸ ਦਾ ਇੱਕ ਅੱਤਵਾਦੀ ਵਿੰਗ, ਸਪੀਅਰ ਆਫ਼ ਨੇਸ਼ਨ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਲੁਕਣ ਵੇਲੇ, ਮੰਡੇਲਾ ਨੇ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਫਰੀਕੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਪੱਤਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੇ (ਅੰਸ਼).

ਮੈਂ ਇਹ ਕੋਰਸ ਚੁਣਿਆ ਹੈ ਜੋ ਵਧੇਰੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਬੈਠਣ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਜੋਖਮ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ. ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਭੈਣਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੈਰਕਨੂੰਨੀ ਵਜੋਂ ਰਹਿਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਲੱਗ ਕਰਨਾ ਪਿਆ ਹੈ. ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਪਿਆ, ਆਪਣਾ ਪੇਸ਼ਾ ਛੱਡਣਾ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਗਰੀਬੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ .... ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਮੈਂ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ, ਇੰਚ ਇੰਚ ਅਤੇ ਮੀਲ ਮੀਲ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ.

ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਆਓਗੇ, ਜਾਂ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਾਅਵਿਆਂ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਹਿਯੋਗ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹਿਣ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ ਹੈ. ਮੈਂ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਸਮਰਪਣ ਕਰਾਂਗਾ. ਸਿਰਫ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ, ਕੁਰਬਾਨੀ ਅਤੇ ਅੱਤਵਾਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ. ਸੰਘਰਸ਼ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ. ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤਕ ਆਜ਼ਾਦੀ ਲਈ ਲੜਦਾ ਰਹਾਂਗਾ.

ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਿਨਾਂ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਛੱਡਣ ਦੇ ਲਈ 1962 ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਮੰਡੇਲਾ ਅਤੇ ਨੇਸ਼ਨ ਦੇ ਕਈ ਸਪੀਅਰਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ 1963 ਵਿੱਚ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੀ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਵਿੱਚ ਦੇਸ਼ਧ੍ਰੋਹ ਅਤੇ ਤੋੜਫੋੜ ਦਾ ਮੁਕੱਦਮਾ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੁਕੱਦਮੇ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਮੰਡੇਲਾ ਨੇ 176 ਮਿੰਟ ਦਾ ਭਾਸ਼ਣ ਦਿੱਤਾ, ਇੱਥੇ 'ਡੌਕ ਤੋਂ ਸਟੇਟਮੈਂਟ' ਜਾਂ 'ਮੈਂ ਮਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ' ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ:

ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੋੜਿਆ ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਿੰਸਾ ਦਾ ਕੋਈ ਸਹਾਰਾ ਨਾ ਬਚਿਆ; ਜਦੋਂ ਇਸ ਫਾਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲਈ ਤਾਕਤ ਦੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਹਿੰਸਾ ਦਾ ਜਵਾਬ ਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਦੇਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ....

ਮੈਂ ਇਸ ਸਿੱਟੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਿੰਸਾ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਅਹਿੰਸਾ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ਯੋਗ ਹੋਵੇਗਾ. ਇਹ ਸਿੱਟਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ. ਇਹ ਉਦੋਂ ਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਅਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀਪੂਰਨ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚੈਨਲ ਸਾਡੇ ਤੇ ਰੋਕ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੇ ਹਿੰਸਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਦਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਇਹੀ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਉਹ ਕੀਤਾ ਜੋ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਨੈਤਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ.

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਅਫਰੀਕੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਸਿਰਫ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗਰੀਬ ਹਨ ਅਤੇ ਗੋਰਿਆ ਅਮੀਰ ਹਨ, ਬਲਕਿ ਗੋਰਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਗਏ ਕਾਨੂੰਨ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ. ਗਰੀਬੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦੇ ਦੋ ਤਰੀਕੇ ਹਨ. ਪਹਿਲਾ ਰਸਮੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੁਆਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਕਰਮਚਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਹੁਨਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧੇਰੇ ਤਨਖਾਹ. ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਅਫਰੀਕਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਬੰਧ ਹੈ, ਉੱਨਤੀ ਦੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਰਸਤੇ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੁਆਰਾ ਘਟਾਏ ਗਏ ਹਨ ...

ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਏਐਨਸੀ ਲੜ ਰਹੀ ਹੈ ... ਇਹ ਜੀਣ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੈ.

ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਕਾਲ ਦੌਰਾਨ ... ਮੈਂ ਇੱਕ ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਅਤੇ ਸੁਤੰਤਰ ਸਮਾਜ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ ਦੀ ਕਦਰ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵਿਅਕਤੀ ਸਦਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਬਰਾਬਰ ਅਵਸਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ. ਇਹ ਇੱਕ ਆਦਰਸ਼ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਲਈ ਮੈਂ ਜੀਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ. ਪਰ ਜੇ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਇੱਕ ਆਦਰਸ਼ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਲਈ ਮੈਂ ਮਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ.

ਮੰਡੇਲਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਏਐਨਸੀ ਦੇ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਮਰ ਕੈਦ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਸੁਣਾਈ ਗਈ। ਉਹ 27 ਤਸੀਹੇ ਭਰੇ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਆਦਾਤਰ ਬਦਨਾਮ ਰੋਬੇਨ ਆਈਲੈਂਡ ਜੇਲ੍ਹ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ. ਉਸਨੇ ਅਯੋਗ ਭੋਜਨ, ਅਣਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਸਥਿਤੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿੱਚ ਨਿਰਾਸ਼ਾਜਨਕ ਦੁਰਵਿਹਾਰ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਅਜ਼ਾਦੀ ਲਈ ਲੰਮੀ ਪੈਦਲ ਯਾਤਰਾ.

ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖੁਰਾਕ ਪੱਖਪਾਤੀ ਹੈ.

ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਕਲੋਰਡਸ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਅਫਰੀਕੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਬਿਹਤਰ ਖੁਰਾਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ, ਪਰ ਇਹ ਬਹੁਤਾ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਖੁਰਾਕ ਮਿਲੀ ਹੈ; ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੰਤੁਲਿਤ ਸੀ - ਨਾਪਸੰਦ ਅਤੇ ਅਯੋਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ. ਭੋਜਨ ਸਾਡੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਰੋਧ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਸੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁ earlyਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਾਰਡਰ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, "ਆਹ, ਤੁਸੀਂ ਕਾਫ਼ਿਰ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਬਿਹਤਰ ਖਾ ਰਹੇ ਹੋ ਜਿੰਨਾ ਤੁਸੀਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਾਧਾ ਸੀ!"

ਨਾਸ਼ਤੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਚੀਕਣਗੇ, ਵੈਲ ਇਨ! ਵੈਲ ਇਨ!(ਅੰਦਰ ਡਿੱਗੋ! ਡਿੱਗੋ!), ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਜਾਂਚ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸੈੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਵਾਂਗੇ. ਹਰੇਕ ਕੈਦੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਖਾਕੀ ਜੈਕੇਟ ਦੇ ਤਿੰਨ ਬਟਨ ਸਹੀ ੰਗ ਨਾਲ ਲਗਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਸਨ. ਵਾਰਡਰ ਦੇ ਲੰਘਣ ਵੇਲੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਟੋਪੀਆਂ ਉਤਾਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ. ਜੇ ਸਾਡੇ ਬਟਨ ਵਾਪਸ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਸਾਡੀਆਂ ਟੋਪੀਆਂ ਅਟੱਲ ਸਨ ਜਾਂ ਸਾਡੇ ਸੈੱਲ ਖਰਾਬ ਸਨ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ 'ਤੇ ਜੇਲ੍ਹ ਕੋਡ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਕੈਦ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ.

ਨਿਰੀਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਸੀਂ ਦੁਪਹਿਰ ਤੱਕ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ. ਕੋਈ ਬਰੇਕ ਨਹੀਂ ਸਨ; ਜੇ ਅਸੀਂ ਹੌਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਵਾਰਡਰ ਸਾਡੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਚੀਕਣਗੇ. ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਖਾਣੇ ਲਈ ਘੰਟੀ ਵੱਜਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਧਾਤ ਦਾ umੋਲ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਚੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਅਫਰੀਕੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਉਬਾਲੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਅਰਥਾਤ ਮੱਕੀ ਦੇ ਮੋਟੇ ਗੁੜ. ਭਾਰਤੀ ਅਤੇ ਰੰਗੀਨ ਕੈਦੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮੂਨਾ, ਜਾਂ ਮੀਲੀ ਚੌਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੂਪ ਵਰਗੇ ਮਿਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਭੂਮੀ ਭੋਜਨ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ. ਨਮੂਨੇ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਰੋਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਕਿ ਸਾਡੇ ਖਾਣੇ ਸਿੱਧੇ ਪਰੋਸੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ.

ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੰਡੇਲਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਠੀਆਂ ਲਿਖੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੱਧਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ. ਇੱਥੇ 2 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1969 ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਵਿੰਨੀ ਨੂੰ ਲਿਖੇ ਇੱਕ ਪੱਤਰ ਦਾ ਇੱਕ ਅੰਸ਼ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈਆਂ ਕੁਝ ਫੋਟੋਆਂ 'ਤੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦਾ ਹੈ.

ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੋਰਟਰੇਟ ਨੇ ਮਿਸ਼ਰਤ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ. ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਉਦਾਸ, ਗੈਰ-ਦਿਮਾਗੀ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਪਰ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ. ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਧਿਐਨ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਧਿਐਨ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਸੁਹਜ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹੁਤਾ ਜੀਵਨ ਦੇ 10 ਤੂਫਾਨੀ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ. ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਤਸਵੀਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਕਦੇ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ. ਯਕੀਨ ਰੱਖੋ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ. ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਹੁਣ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤਸਵੀਰ ਨੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਾਰੀਆਂ ਕੋਮਲ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਦੀ ਉਦਾਸੀ ਨੂੰ ਨਰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ. ਇਸਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਮਿੱਠੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਘਰ ਲਈ ਮੇਰੀ ਲਾਲਸਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ.

ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪੱਤਰ ਭਾਵੁਕ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ womanਰਤ ਦੇ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਭਾਰੀ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਅਤੇ ਤਜ਼ਰਬੇ ਦੀ ਘਾਟ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਫਲ ਰਹੀ ਹੈ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬਲਦਾ ਰੱਖਣਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੈਦੀ ਸਾਥੀ ਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ. ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸਨੇਹ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਬਣਨ ਲਈ ਨਿਮਰ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ. ਯਾਦ ਰੱਖੋ ਕਿ ਉਮੀਦ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਥਿਆਰ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ ... ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਹਰ ਪਲ ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋ.

ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਪਣੀ ਉਦਾਸੀ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਇੱਕ ਦਰਜਨ ਸਾਲ ਉਸਦੀ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਵੀ. ਵਿਨੀ ਨੂੰ ਲਿਖੇ 26 ਅਕਤੂਬਰ 1976 ਦੇ ਪੱਤਰ ਦਾ ਇੱਕ ਸੰਖੇਪ ਅੰਸ਼ ਇੱਥੇ ਹੈ.

ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਵਿੰਨੀ,

ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਮਖੌਟਾ ਪਹਿਨਣ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਸਫਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜਿਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮੈਂ ਇਕੱਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਸੋਚਿਆ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਨਾ ਬੁਲਾਵੇ ਇਸ ਅਹੁਦੇ ਲਈ ਕਦੀ ਕਾਹਲੀ ਨਾ ਕਰੋ. ਮੈਂ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ ਹਾਲਾਂਕਿ ਕਈ ਵਾਰ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਚਿੱਠੀ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ.

ਮੰਡੇਲਾ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜੇਲ੍ਹ ਦੀ ਕੋਠੜੀ ਤੋਂ ਸੇਧ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ. 26 ਨਵੰਬਰ 1978 ਦੇ ਇੱਕ ਪੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਮੰਡੇਲਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਮਕਾਜ਼ੀਵੇ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਨਿੱਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ.

ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹਾਂਗਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਮਾੜੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਅਫਸੋਸ ਹੈ. ਅਜਿਹੀ ਵਾਰੀ aਰਤ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ. ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਕਿ ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਅਤੇ ਨੇੜਲੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਉੱਚ ਰਾਇ ਸੀ. ਉਹ ਸਕੂਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਤੁਹਾਡੇ ਆਚਰਣ, ਤੁਹਾਡੀ ਗੰਭੀਰ ਸੋਚ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕੁਦਰਤੀ ਬੁੱਧੀ ਲਈ ਆਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ. ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਪਸੰਦ ਦਾ ਪੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਕਸਤ ਕਰਨ ਦੀ ਅਪੀਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ.

ਤਲਾਕ ਇੱਕ womanਰਤ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕਿਰਦਾਰ ਨਾ ਸਿਰਫ ਬਚੇ ਹਨ ਬਲਕਿ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਵਿਅਕਤੀ ਹੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੈ, ਇਹ ਤਜਰਬਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਮੀਰ ਬਣਾ ਦੇਵੇਗਾ. ਇਹ ਚੁਣੌਤੀ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸਨੂੰ ਲਓ. ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਭਵਿੱਖ ਤੁਹਾਡੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ.

ਜਦੋਂ ਏਐਨਸੀ ਅਖੀਰ 1990 ਵਿੱਚ ਪਾਬੰਦੀਸ਼ੁਦਾ ਸੀ,ਮੰਡੇਲਾ ਨੂੰ ਜੇਲ੍ਹ ਤੋਂ ਰਿਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਨਸਲਵਾਦ ਅਤੇ ਘੱਟਗਿਣਤੀ-ਗੋਰੇ ਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ ਗਈ. ਉਸਨੂੰ 1993 ਵਿੱਚ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਐਫ ਡਬਲਯੂ ਡੀ ਕਲਰਕ ਦੇ ਨਾਲ ਨੋਬਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਮੰਡੇਲਾ ਦੇ ਨੋਬਲ ਸਵੀਕ੍ਰਿਤੀ ਭਾਸ਼ਣ ਦਾ ਇੱਕ ਅੰਸ਼ ਇੱਥੇ ਹੈ:

ਸਾਡੇ ਸਾਂਝੇ ਇਨਾਮ ਦੀ ਕੀਮਤ ਅਨੰਦਮਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੁਆਰਾ ਮਾਪੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿੱਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਂਝੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਜੋ ਕਾਲੇ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਜਾਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜਦੀ ਹੈ, ਨੇ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜੀਵਾਂਗੇ ਫਿਰਦੌਸ ਦੇ.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਜੀਵਾਂਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸਮਾਜ ਸਿਰਜਿਆ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਇਹ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਬਰਾਬਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਜੀਵਨ, ਆਜ਼ਾਦੀ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸੁਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਨਾਲ…

ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਕਦੇ ਨਾ ਕਹੀਏ ਕਿ ਉਦਾਸੀਨਤਾ, ਸਨਕੀਪੁਣਾ ਜਾਂ ਸੁਆਰਥ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਮਨੁੱਖਤਾਵਾਦ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸਨੂੰ ਨੋਬਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦਾ ਹੈ.

ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਮਾਰਟਿਨ ਲੂਥਰ ਕਿੰਗ ਜੂਨੀਅਰ ਨੂੰ ਸਹੀ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦਿਉ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਹੁਣ ਦੁਖਦਾਈ ਤੌਰ ਤੇ ਨਸਲਵਾਦ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤ੍ਰਾਸਦੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ.

ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਨੂੰ, ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰੋ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ ਸੁਪਨੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਸੱਚੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੀਰੇ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਕੀਮਤੀ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ.

ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਦਿਓ!

ਉਸਨੇ ਅੱਗੇ ਵੀ ਨਸਲਵਾਦ ਦੇ ਪਤਨ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਤ ਕੀਤਾ ਅਜ਼ਾਦੀ ਲਈ ਲੰਮੀ ਪੈਦਲ ਯਾਤਰਾ.

ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦਾ ਕਿ ਇਹ ਮਹਾਨ ਤਬਦੀਲੀ ਆਵੇਗੀ. ਨਾ ਸਿਰਫ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਨਾਇਕਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਵਾਲਾ ਦੇ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਬਲਕਿ ਮੇਰੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਆਮ ਮਰਦਾਂ ਅਤੇ womenਰਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹਸ ਦੇ ਕਾਰਨ. ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਹਰ ਮਨੁੱਖੀ ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਉਦਾਰਤਾ ਹੈ.

ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਦੂਸਰੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਦੇ ਰੰਗ, ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਪਿਛੋਕੜ, ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਧਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ. ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਨੀ ਸਿੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਨਾ ਸਿੱਖ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਆਰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਉਲਟ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ.

ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਜੇਲ੍ਹ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾਡੀ ਹੱਦਾਂ ਵਿੱਚ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਗਾਰਡ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਇਦ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਇੱਕ ਝਲਕ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਪਰ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦੇਣ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਸੀ. ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਨੇਕੀ ਇੱਕ ਲਾਟ ਹੈ ਜੋ ਛੁਪੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਪਰ ਬੁਝਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ.

1994 ਵਿੱਚ, ਕਾਲੇ ਅਫਰੀਕੀ ਵੋਟਰਾਂ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਪਹਿਲੀ ਚੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਡੇਲਾ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦਾ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਨਾਂ ਉਸਦੇ ਉਦਘਾਟਨੀ ਭਾਸ਼ਣ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤਾ ਅੰਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ.

ਜ਼ਖਮਾਂ ਦੇ ਚੰਗਾ ਹੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੰਡੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵੰਡਦੇ ਹਨ. ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹੈ.

ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ. ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗਰੀਬੀ, ਵਾਂਝਿਆਂ, ਦੁੱਖਾਂ, ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਦਭਾਵ ਦੇ ਲਗਾਤਾਰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ.

ਅਸੀਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਖਰੀ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋਏ. ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੰਪੂਰਨ, ਨਿਆਂਪੂਰਨ ਅਤੇ ਸਥਾਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਲਈ ਵਚਨਬੱਧ ਕਰਦੇ ਹਾਂ.

ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਮੀਦ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ. ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਇਕਰਾਰਨਾਮਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਸਮਾਜ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਕਰਾਂਗੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕੀ, ਕਾਲੇ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਦੋਵੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ, ਲੰਬੇ ਪੈਦਲ ਚੱਲਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਣਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਣ ਦੇ ਅਟੱਲ ਅਧਿਕਾਰ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਦਿਵਾਇਆ - ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਤਰੰਗੀ ਕੌਮ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਨਾਲ.

ਹੋਰ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ: ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ, ਅਜ਼ਾਦੀ ਲਈ ਲੰਮੀ ਪੈਦਲ ਯਾਤਰਾ; ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ; ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ: ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ; ਨੈਲਸਨ, ਮੰਡੇਲਾ, ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਨੋਟਸ: ਬੁੱਧ ਦੇ ਸ਼ਬਦ; ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ ਦੇ ਜੇਲ੍ਹ ਪੱਤਰ; nelsonmandela.org


ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ: ਉਸਦੀ ਆਰਥਿਕ ਵਿਰਾਸਤ

ਨਸਲਵਾਦ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਤਰੰਗੀ ਕੌਮ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ. ਇਹ ਬਹੁਤ ਆਸ਼ਾਵਾਦ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ.

ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਬਾਕੀ ਸੀ, ਪਰ ਇੱਕ ਭਾਵਨਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਨਸਲਵਾਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਸਾਕਾਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ.

ਆਰਥਿਕ ਪੱਖੋਂ ਉਸ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਬਹੁਤਾ ਹਿੱਸਾ ਫਰੀਡਮ ਚਾਰਟਰ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਸੀ - ਉਹ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਜਿਸ' ਤੇ 1955 ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੀ ਮੰਡੇਲਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਨਸਲਵਾਦ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਸਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਕੰਮ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ#x27 ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕੁਦਰਤੀ ਸਰੋਤਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ.

ਜਦੋਂ ਤਕ ਨਸਲਵਾਦ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੀ ਆਰਥਿਕਤਾ ਨੇ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਨਾਲ ਜੂਝਦੇ ਹੋਏ ਸਾਲਾਂ ਬਿਤਾਇਆ ਸੀ. ਬੁਨਿਆਦੀ Africaਾਂਚਾ ਅਫਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਿਕਸਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਰਥਿਕ ਅਲੱਗ-ਥਲੱਗ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਲਿਆ.

ਕੁਝ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਮੰਡੇਲਾ ਅਤੇ ਅਫਰੀਕਨ ਨੈਸ਼ਨਲ ਕਾਂਗਰਸ (ਏਐਨਸੀ) ਨੂੰ ਵਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਰਥ ਵਿਵਸਥਾ ਮਿਲੀ ਹੈ ਜੋ ਦੀਵਾਲੀਆਪਨ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ.

ਇਸ ਲਈ, ਨਸਲਵਾਦ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਏ ਸੂਰ ਦੇ ਕੰਨ ਤੋਂ ਅਰਥ ਵਿਵਸਥਾ ਦਾ ਰੇਸ਼ਮ ਵਾਲਾ ਪਰਸ ਬਣਾਉਣਾ ਇੱਕ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਸਾਬਤ ਕਰਨਾ ਸੀ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਕ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨਵੇਂ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਚਾਰਟਰ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਤਰੱਕੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ.

ਕੁਸ਼ਲ ਸਮੂਹ ਦੇ ਮੁੱਖ ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਡਾਵੀ ਰੂਡਟ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: & quot; ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ, ਬਿਜਲੀ, ਆਦਿ ਦੀ ਸਹੂਲਤ ਮਿਲੀ.

ਪਰ ਬੁਨਿਆਦੀ infrastructureਾਂਚੇ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਰਾਜ ਦੀ ਅਯੋਗਤਾ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਗੰਭੀਰ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ. & quot


ਸ਼ਾਂਤੀ

"ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਿਰਫ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਨਸਲ, ਰੰਗ, ਨਸਲ, ਧਰਮ, ਲਿੰਗ, ਵਰਗ, ਜਾਤ, ਜਾਂ ਅੰਤਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਮਾਜਿਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ"

- ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ, ਗਲੋਬਲ ਕਨਵੈਨਸ਼ਨ ਆਨ ਪੀਸ ਐਂਡ ਅਹਿੰਸਾ, ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ, ਭਾਰਤ (31 ਜਨਵਰੀ 2004)

ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ 1945 ਵਿੱਚ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਇੱਕ ਮੁ missionਲੇ ਮਿਸ਼ਨ: ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਸੰਭਾਲ. ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਧਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਹੋਣ ਦੇ ਲਈ ਹਾਲਾਤ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਲਈ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ.

ਮਾਲੀ ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਬਹੁ -ਆਯਾਮੀ ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ ਸਥਿਰਤਾ ਮਿਸ਼ਨ (MINUSMA) ਦੇ ਰਵਾਂਡਾ ਦੇ ਪੁਲਿਸ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦਾ ਗਾਓ, ਮਾਲੀ ਵਿੱਚ ਗਸ਼ਤ ਦੌਰਾਨ womenਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਫੋਟੋ/ਮਾਰਕੋ ਡੋਰਮੀਨੋ (15 ਮਈ 2014)

ਸ਼ਾਂਤੀ ਰੱਖਣਾ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸਾਧਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜੋ ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਟਕਰਾਅ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਰਸਤੇ ਤੇ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ. 1948 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, 120 ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ 10 ਲੱਖ ਤੋਂ ਵੱਧ womenਰਤਾਂ ਅਤੇ ਮਰਦਾਂ ਨੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਰੱਖਿਅਕਾਂ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ. ਹਰ ਦਿਨ, ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਅੰਤਰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ.

ਪੀਸ ਬਿਲਡਿੰਗ ਐਂਡ ਸਸਟੇਨਿੰਗ ਪੀਸ ਬਾਰੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸੱਕਤਰ-ਜਨਰਲ ਦੀ 2020 ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਕੰਮ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਲਗਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਕੂਟਨੀਤੀ, ਗੱਲਬਾਤ ਅਤੇ ਵਿਚੋਲਗੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ.

ਬੁਰੂੰਡੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਸਹੂਲਤਦਾਤਾ, ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ ਨੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕੌਂਸਲ ਨੂੰ ਬੁਰੂੰਡੀ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣ ਲਈ ਨਿ Newਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦਫਤਰ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ। ਕੌਂਸਲ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼੍ਰੀ ਮੰਡੇਲਾ (ਕੇਂਦਰ) ਕੌਂਸਲ ਚੈਂਬਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪ੍ਰੈਸ ਸਟੇਕਆਉਟ ਤੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਫੋਟੋ/ਐਸਕਿੰਦਰ ਦੇਬੇਬੇ (29 ਸਤੰਬਰ 2000)

ਕੀ ਤੁਸੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋ?

24 ਸਤੰਬਰ 2018 ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਵ ਨੇਤਾ ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੰਮੇਲਨ ਲਈ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦਫਤਰ ਨਿ Newਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ. ਸੰਮੇਲਨ ਵਿੱਚ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਲਗਭਗ 100 ਮੁਖੀਆਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ, ਮੈਂਬਰ ਰਾਜਾਂ ਅਤੇ ਸਿਵਲ ਸੁਸਾਇਟੀ ਦੇ ਭਾਗੀਦਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿਆਂਪੂਰਨ, ਸ਼ਾਂਤੀਪੂਰਨ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ, ਸਮਾਵੇਸ਼ੀ ਅਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁਗਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵਚਨਬੱਧ ਇੱਕ ਰਾਜਨੀਤਕ ਘੋਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਦਿੱਤੀ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਮਰਹੂਮ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ. 2019 ਤੋਂ 2028 ਤੱਕ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਾਨਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਘੋਸ਼ਣਾ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀ ਮੰਡੇਲਾ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਮਰਤਾ, ਮਾਫ਼ੀ ਅਤੇ ਹਮਦਰਦੀ ਲਈ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ, ਨਾਲ ਹੀ ਲੋਕਤੰਤਰ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਭਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਗਦਾਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। .


ਵਿਰਾਸਤ

ਮਥਥਾ ਦੀ ਭੁੰਗਾ ਇਮਾਰਤ ਇੱਕ ਇਤਿਹਾਸਕ ਇਮਾਰਤ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੈ. 1930 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਇਸਨੇ ਉਪਨਿਵੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਟ੍ਰਾਂਸਕੇਈ ਸੰਸਦ ਤੱਕ ਲਗਾਤਾਰ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸੰਗਠਨਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਅਤੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਨਸਲੀ ਵਿਤਕਰੇ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਉੱਥੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਵਿਅੰਗਾਤਮਕ ਤੌਰ ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ ਦੇ ਚਚੇਰੇ ਭਰਾ, ਚੀਫ ਕੈਜ਼ਰ ਮਾਤਾਨਜ਼ੀਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਵਿੱਚ. ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਿਰਫ tingੁਕਵਾਂ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਹੁਣ ਨਾ ਸਿਰਫ ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਭੌਤਿਕ ਕਲਾਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਸਿੱਖਣ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਜੋਂ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਜਿੱਥੇ ਨੇਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.

1990 ਵਿੱਚ ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ ਦੀ ਜੇਲ੍ਹ ਤੋਂ ਰਿਹਾਈ ਅਤੇ 1994 ਵਿੱਚ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਜਮਹੂਰੀ electedੰਗ ਨਾਲ ਚੁਣੇ ਗਏ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੂੰ ਲੋਕਾਂ, ਸਰਕਾਰਾਂ, ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤੋਹਫ਼ੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਛਾਪ ਛੱਡ ਗਏ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਗਦਾਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ.

ਉਸਨੇ ਤੋਹਫ਼ੇ ਨੂੰ ਇਸ ਸ਼ਰਤ ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗ੍ਰਹਿ ਪਿੰਡ ਕੁੰਨੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ. ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਨਵੀਂ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਮਵੇਜ਼ੋ, ਕੂਨੂ ਅਤੇ ਮਥਥਾ ਵਿਖੇ ਬਹੁ-ਪੱਖੀ ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ ਅਜਾਇਬ ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ.

11 ਫਰਵਰੀ 1990 ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਰਿਹਾਈ ਦੇ ਦਸ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ ਅਜਾਇਬ ਘਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ. ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਥਿਰ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਦਰਾਂ -ਕੀਮਤਾਂ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਇੱਕ ਜੀਵਤ ਯਾਦਗਾਰ ਹੈ. ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਅਤੇ ਅਮੀਰ ਬਣਾਉਣਾ ਸੀ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਇੱਕ ਉਤਪ੍ਰੇਰਕ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਵਿਰਾਸਤ ਅਤੇ ਸਰੋਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.

'ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਕਾਲ ਦੌਰਾਨ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਫਰੀਕੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਸ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਚਿੱਟੇ ਹਕੂਮਤ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਿਆ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਕਾਲੇ ਰਾਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਿਆ ਹਾਂ. ਮੈਂ ਇੱਕ ਜਮਹੂਰੀ ਅਤੇ ਸੁਤੰਤਰ ਸਮਾਜ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵਿਅਕਤੀ ਸਦਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਬਰਾਬਰ ਅਵਸਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। '' 7

ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਲਈ ਲੰਮੀ ਪੈਦਲ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਬਤੂੰ, ਅਖੰਡਤਾ, ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਅਤੇ ਸਿੱਖਣ ਦੀਆਂ ਕਦਰਾਂ ਕੀਮਤਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ. ਇੱਥੇ, ਉਸਦੇ ਅਤੀਤ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਉਸਦੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਅਤੀਤ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰੇਗੀ.

'ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਪਹਿਲੇ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਇੱਕ ਅਫਰੀਕੀ ਦੇਸ਼ ਭਗਤ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਹੈ. ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਮੈਂ ਉਮਤਾਟਾ ਵਿੱਚ, ਚਾਲੀ-ਛੇ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ. ਮੇਰਾ ਸਰਪ੍ਰਸਤ ਮੇਰਾ ਚਚੇਰੇ ਭਰਾ ਸੀ, ਜੋ ਟੈਂਬੂਲੈਂਡ ਦਾ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਸਰਵਉੱਚ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਟੈਂਬੂਲੈਂਡ ਦੇ ਮੌਜੂਦਾ ਸਰਬੋਤਮ ਮੁੱਖੀ, ਸਬਾਤਾ ਦਲਿੰਦਯੇਬੋ ਅਤੇ ਟ੍ਰਾਂਸਕੇਈ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਕੈਜ਼ਰ ਮਾਤਨਜ਼ੀਮਾ ਨਾਲ ਹੈ.

ਅੱਜ ਮੈਂ ਇੱਕ ਜਮਾਤ ਰਹਿਤ ਸਮਾਜ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਦੁਆਰਾ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਇੱਕ ਆਕਰਸ਼ਣ ਜੋ ਕਿ ਮਾਰਕਸਵਾਦੀ ਪੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ, ਇਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੁ Africanਲੇ ਅਫਰੀਕੀ ਸਮਾਜਾਂ ਦੇ structureਾਂਚੇ ਅਤੇ ਸੰਗਠਨ ਦੀ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਤੋਂ ਉੱਭਰਦਾ ਹੈ. ਜ਼ਮੀਨ, ਫਿਰ ਉਤਪਾਦਨ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸਾਧਨ, ਕਬੀਲੇ ਦੀ ਸੀ. ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਅਮੀਰ ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਸੀ. '' 8

ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਰਹੇ. ਉਸਦੀ ਲੜਾਈ ਸ਼ਾਇਦ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਮੋਰਚਿਆਂ ਤੇ ਚਲੀ ਗਈ - ਉਹ ਹੁਣ ਐਚਆਈਵੀ/ਏਡਜ਼ ਵਿਰੁੱਧ ਸੰਘਰਸ਼ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ 'ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਤ ਹੈ - ਪਰ ਨੈਤਿਕ ਤਰੀਕੇ ਪ੍ਰਤੀ ਉਸਦੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਅਟੱਲ ਹੈ.

ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ ਮਿ Museumਜ਼ੀਅਮ, ਇਹਨਾਂ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਉਸਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ​​ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ.

7. ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ, ਜੂਨ 1964 ਨੂੰ ਰਿਵੋਨੀਆ ਟਰਾਇਲ ਵਿੱਚ ਤੋੜ -ਫੋੜ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ਧ੍ਰੋਹ ਦੇ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਏ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ।

8. ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ ਦਾ 1964 ਦੇ ਮੁਕੱਦਮੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਬਚਾਅ ਦੇ ਉਦਘਾਟਨ ਵੇਲੇ ਡੌਕ ਤੋਂ ਬਿਆਨ.


ਸੱਤ ਤਰੀਕੇ ਨੇਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਅੱਜ ਵੀ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ

2018 ਮੰਡੇਲਾ ਦਾ ਸਾਲ ਹੈ - ਜਿਸ ਸਾਲ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਦੇ ਨੇਤਾ 100 ਸਾਲ ਦੇ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣਗੇ. ਲੇਕਿਨ ਹਾਲਾਂਕਿ ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ ਦੀ 2013 ਵਿੱਚ 95 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਜੀਵਨ ਅਜੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਮਾਣ ਵਜੋਂ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ.

ਨਸਲਵਾਦ, ਸਰੀਰਕ ਕੈਦ ਅਤੇ ਸ਼ੱਕ ਦੀਆਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਦਾ ਸਾਮ੍ਹਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੰਡੇਲਾ ਨੇ ਫਿਰ ਵੀ ਇੱਕ ਕਾਰਕੁਨ, ਵਿਦਵਾਨ, ਨੇਤਾ, ਅਤੇ, ਆਖਰਕਾਰ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਥੀ ਦੇਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ofਰਤਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਅਟੁੱਟ ਭਾਵਨਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ। ਕਦੇ ਮਨੁੱਖਤਾਵਾਦੀ.

ਇਸ ਸਾਲ, ਗਲੋਬਲ ਸਿਟੀਜ਼ਨ ਮੰਡੇਲਾ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਸੰਸਥਾਵਾਂ, ਨੇਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਰਿਹਾ ਹੈ. ਅਸੀਂ ਗਲੋਬਲ ਸਿਟੀਜ਼ਨ ਫੈਸਟੀਵਲ ਮੰਡੇਲਾ 100 ਲਈ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਮੋਟਸੇਪ ਫਾ Foundationਂਡੇਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਗੌਰਵਪੂਰਨ ਸਾਂਝੇਦਾਰੀ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਵ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਤਿ ਦੀ ਗਰੀਬੀ ਦੇ ਵੱਖ -ਵੱਖ ਕਾਰਨਾਂ ਅਤੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਵਚਨਬੱਧ ਹੋਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਦੇਣ ਲਈ.

ਮੰਡੇਲਾ ਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਸਲਵਾਦੀ ਨਸਲਵਾਦ ਦੀ ਪਕੜ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਵਾਇਆ, ਬਲਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅਖੀਰ ਤੱਕ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਲੜਾਈ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ.

ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ ਨੇ ਉਹੀ ਕਦਰਾਂ ਕੀਮਤਾਂ ਲਈ ਲੜਨ ਦੇ ਸੱਤ ਤਰੀਕੇ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੋਬਲ ਸਿਟੀਜ਼ਨਜ਼ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ’sਰਤਾਂ ਦੇ ਸਸ਼ਕਤੀਕਰਨ, ਮਿਆਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਅਤੇ ਐਚਆਈਵੀ/ਏਡਜ਼ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਾਈ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ.

1. ਉਸਨੇ ਸੈਂਕੜੇ womenਰਤਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ

ਹਾਲਾਂਕਿ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਵਿੱਚ againstਰਤਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਅਤੇ ensureਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੈਸਾ ਕਮਾਉਣ ਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਮੰਡੇਲਾ ਨੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕਰੀਅਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਹੀ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੋਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ.

1994 ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਭਾਸ਼ਣ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਮੰਡੇਲਾ ਨੇ ofਰਤਾਂ ਦੀ "ਮੁਕਤੀ" ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨਤਾ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ.

ਮੰਡੇਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ structuresਾਂਚਿਆਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਕਿ ਆਜ਼ਾਦੀ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ womenਰਤਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜ਼ੁਲਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ।"

ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, “ਪੁਨਰ ਨਿਰਮਾਣ ਅਤੇ ਵਿਕਾਸ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਤੱਖ ਅਤੇ ਵਿਹਾਰਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਾ ਵੇਖੀਏ ਕਿ ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ofਰਤਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਬਿਹਤਰ icallyੰਗ ਨਾਲ ਬਦਲ ਗਈ ਹੈ। "ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਜ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮੈਂਬਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਹਿਲੂਆਂ ਵਿੱਚ ਦਖਲ ਦੇਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ."

ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੀ ਸੰਸਦ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ womenਰਤਾਂ ਦੀ ਵਧਦੀ ਗਿਣਤੀ ਮੰਡੇਲਾ ਦੇ ਲਿੰਗ ਸਮਾਨਤਾ ਦੇ ਮਿਸ਼ਨ ਵੱਲ ਪ੍ਰਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ.

ਜਦੋਂ ਮੰਡੇਲਾ ਨੂੰ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੀ ਸੰਸਦ ਵਿੱਚ womenਰਤਾਂ ਸਿਰਫ 2.7% ਸੀਟਾਂ ਰੱਖਦੀਆਂ ਸਨ. ਪਰ 2013 ਤਕ, ਦੋ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਘੱਟ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, womenਰਤਾਂ ਨੇ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਦਾ 44% ਹਿੱਸਾ ਬਣਾਇਆ.

2. ਉਹ ਐਚਆਈਵੀ/ਏਡਜ਼ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਇਆ

ਐਚਆਈਵੀ/ਏਡਜ਼ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮੰਡੇਲਾ ਦਾ ਰਿਕਾਰਡ ਸੰਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਾਹਰਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਬਣਨ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਮੰਡੇਲਾ ਐਚਆਈਵੀ/ਏਡਜ਼ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਲਈ ਇੱਕ ਉਤਸ਼ਾਹਜਨਕ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਬਣ ਗਏ.

ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਮੰਡੇਲਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਕੁਝ ਮੈਂਬਰ ਏਡਜ਼ ਸੰਕਟ ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਲਈ ਅੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ 2000 ਤੱਕ ਚਾਰ 15- ਤੋਂ 49 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਚਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕਰਦੇ ਸਨ-ਅਤੇ ਮੰਡੇਲਾ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚੁਣੇ ਗਏ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ, ਥਬੋ ਮਬੇਕੀ, ਏਡਜ਼ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ.

ਪਰ 2000 ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੰਕਟ ਦਾ ਦਾਇਰਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੰਡੇਲਾ ਨੇ ਕਾਰਕੁੰਨਾਂ ਦੇ ਕੋਰਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਅਵਾਜ਼ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਦੇਣ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਕਾਰਵਾਈ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।

ਮੰਡੇਲਾ ਨੇ ਉਸ ਸਾਲ ਵਿਸ਼ਵ ਏਡਜ਼ ਦਿਵਸ ਮੌਕੇ ਕਿਹਾ, “ਸਾਡਾ ਦੇਸ਼ ਐਚਆਈਵੀ/ਏਡਜ਼ ਤੋਂ ਅਸੀਮ ਅਨੁਪਾਤ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। “ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਅਦਿੱਖ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਦੇ ਤਾਣੇ -ਬਾਣੇ ਨੂੰ ਧਮਕਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।”

2003 ਵਿੱਚ, ਮੰਡੇਲਾ ਦੀ ਫਾ foundationਂਡੇਸ਼ਨ ਨੇ 46664 ਪਹਿਲਕਦਮੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ - ਇੱਕ ਸਮਾਰੋਹ ਲੜੀ ਜਿਸਨੇ ਏਡਜ਼ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਮੋਹਰੀ ਸਥਾਨ ਤੇ ਲਿਆਂਦਾ ਜੋ 2 ਮਿਲੀਅਨ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਤੱਕ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਸੰਗੀਤ ਸਮਾਰੋਹ ਨੇ ਏਡਜ਼ ਖੋਜ ਅਤੇ ਵਕਾਲਤ ਲਈ ਪੈਸਾ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ. ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਮੰਡੇਲਾ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੇਟੇ ਦੀ ਮੌਤ ਏਡਜ਼ ਨਾਲ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਮਾਰੀ ਆਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ.

ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਏਡਜ਼ ਏਜੰਸੀ ਯੂਐਨਏਡਜ਼ ਦੇ ਮੁਖੀ ਮਿਸ਼ੇਲ ਸਿਡੀਬੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਡੇਲਾ ਦੀ ਮੁਹਿੰਮ ਨੇ “[ਆਧੁਨਿਕ ਏਡਜ਼ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਰਿਆ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖੀ] ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੇ ਅਫਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ।”

3. ਉਸਨੇ ਪੇਂਡੂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ

ਮੰਡੇਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਿੱਖਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਥਿਆਰ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਲਈ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ.

ਅਤੇ ਮੰਡੇਲਾ ਲਈ, ਅਸਲ ਵਿਦਿਅਕ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆਉਣਾ ਦੇਸੀ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ.

2007 ਵਿੱਚ, ਮੰਡੇਲਾ ਨੇ ਪੇਂਡੂ ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ ਇੰਸਟੀਚਿਟ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਜੋ ਪੇਂਡੂ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਾਲੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਲਾਈ ਅਤੇ ਭੇਜਿਆ ਜਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਸਕੂਲਾਂ ਨੂੰ ਆਧੁਨਿਕ ਸਹੂਲਤਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ.

ਹਾਲਾਂਕਿ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ - ਕਾਲੇ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ - ਹੁਣ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਆਮਦਨੀ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਅਸਮਾਨਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਗਲਤ ਸਹੂਲਤਾਂ ਨੇ ਪੇਂਡੂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸਲਵਾਦ ਦੌਰਾਨ ਉਭਰੇ ਨਸਲੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਪਾੜੇ ਨੂੰ ਭਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਹੈ.

ਮੰਡੇਲਾ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਿਹਾ, “ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਬਹੁਤ ਦੂਰ [ਪੇਂਡੂ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ] ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਪਾਠਕ ਅਤੇ ਲੇਖਕ ਨਹੀਂ ਬਣਦੇ। “ਦਰਅਸਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਚਨਾਤਮਕਤਾ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਦਲੇਰੀ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ.”

ਇੰਸਟੀਚਿ forਟ ਫਾਰ ਰੂਰਲ ਡਿਵੈਲਪਮੈਂਟ ਐਂਡ ਐਜੂਕੇਸ਼ਨ, ਜੋ ਕਿ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਪੇਂਡੂ ਪੂਰਬੀ ਕੇਪ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿਸ਼ਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨੌਜਵਾਨ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਿ ਦੇ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਸਥਾਈ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨਾ ਹੈ.

4. ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਲੜਦਾ ਸੀ

ਮੰਡੇਲਾ ਨੇ 1997 ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਸੀ, "ਸਮਾਜ ਦਾ ਅਸਲ ਚਰਿੱਤਰ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ."

ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਮੰਡੇਲਾ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸਥਿਰ ਚੈਂਪੀਅਨ ਵਜੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ. ਅੱਜ, ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ ਚਿਲਡਰਨਜ਼ ਫੰਡ "ਅਧਿਕਾਰ-ਅਧਾਰਤ ਅੰਦੋਲਨ ਬਣਾ ਕੇ ਅਫਰੀਕੀ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣ" ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਉਸਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ.

ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕਾਰਜਕਾਲ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਮੰਡੇਲਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਨਖਾਹ ਦਾ ਇੱਕ ਤਿਹਾਈ ਹਿੱਸਾ ਸੰਗਠਨ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਸਨੇ ਅਤਿ ਦੀ ਗਰੀਬੀ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਲੱਛਣਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖ, ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਬੇਘਰੀਆਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਇਆ।

2009 ਵਿੱਚ, ਮੰਡੇਲਾ ਨੂੰ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਦੇ ਮੱਦੇਨਜ਼ਰ ਵਿਸ਼ਵ ਬਾਲ ਪੁਰਸਕਾਰ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਬਾਲ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦਾ ਹੀਰੋ ਪੁਰਸਕਾਰ ਮਿਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ 1993 ਵਿੱਚ ਨੋਬਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਜਿੱਤਿਆ, ਮੰਡੇਲਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇਨਾਮੀ ਰਾਸ਼ੀ ਦਾ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਗਲੀ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋੜਵੰਦ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਦਾਨ ਕੀਤਾ.

5. ਉਸਨੇ ਵਿਗਿਆਨਕ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕੀਤਾ

ਮੰਡੇਲਾ ਨੇ ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਖੋਜ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਇੰਨੀ ਕਦਰ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਨਾਈਜੀਰੀਆ, ਤਨਜ਼ਾਨੀਆ ਅਤੇ ਬੁਰਕੀਨਾ ਫਾਸੋ ਦੀਆਂ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ.

ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੰਸਥਾ ਵੀ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਰੱਖਦੀ ਹੈ. ਇਹ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵਿਕਾਸ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਲਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਸੀ.

ਨਸਲਵਾਦ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਕਾਲੇ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਐਸਟੀਈਐਮ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕਰੀਅਰ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਪਰ ਇਹ ਉਦੋਂ ਬਦਲ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਮੰਡੇਲਾ ਨੂੰ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ.

1996 ਵਿੱਚ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੀ ਅਕੈਡਮੀ ਆਫ਼ ਸਾਇੰਸ ਦੇ ਉਦਘਾਟਨ ਮੌਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, “ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਨੂੰ ਇਸਦੇ ਵਿਗਿਆਨਕ ਅਤੇ ਤਕਨੀਕੀ ਹੁਨਰਾਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਸਥਾਰ ਦੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਲੋੜ ਹੈ।” ਵਿਗਿਆਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਣ ਦੀ ਚੁਣੌਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਮੋersਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਵਿਗਿਆਨ, ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਅਤੇ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰੋ. ”

ਪਰ ਮੰਡੇਲਾ ਦੀ ਤਕਨੀਕੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਪ੍ਰਤੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਕੁਦਰਤੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਕੀਮਤ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਆਈ. ਉਹ ਇੱਕ ਪੱਕਾ ਵਾਤਾਵਰਣਵਾਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਸਰੋਤਾਂ ਦੀ ਸਾਬਕਾ ਉਪਨਿਵੇਸ਼ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਗਿਰਾਵਟ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਸੀ.

ਮੰਡੇਲਾ ਨੇ ਇਹ ਸੁਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਹੋ ਸਕੇ - ਇੱਕ ਮਿਸ਼ਨ ਜੋ ਅੱਜ ਵੀ ਜਾਰੀ ਹੈ.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਿਹਾ ਸੀ, "ਕੁਦਰਤੀ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੀ ਗਰੀਬੀ ਵਿੱਚ, ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਿਹਾ ਸੀ। “ਸਾਡੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੀਣ ਯੋਗ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਣ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਤਰੱਕੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੋਕਤੰਤਰ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹਾਂ।”

6. ਉਸਨੇ ਸਾਰੇ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੋਟ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਕੀਤਾ

ਨਸਲਵਾਦ ਵਿਰੋਧੀ ਕਾਰਕੁਨ ਵਜੋਂ ਨੈਲਸਨ ਮੰਡੇਲਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਇੰਟਰਵਿ interview ਵਿੱਚ, 1961 ਵਿੱਚ, ਨੇਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਮੰਗ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕੀਤੀ। ਰਿਪੋਰਟਰ ਬ੍ਰਾਇਨ ਵਿਡਲੇਕ ਦੁਆਰਾ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਕਿ ਕਾਲੇ ਅਫਰੀਕੀ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੰਡੇਲਾ ਦਾ ਜਵਾਬ ਸਪਸ਼ਟ ਸੀ:

“ਅਫਰੀਕੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਨ ਮੈਨ ਵਨ ਵੋਟ ਦਾ ਅਧਾਰ, ਫਰੈਂਚਾਇਜ਼ੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ - ਉਹ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਆਜ਼ਾਦੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਉਸ ਇੰਟਰਵਿ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਇਹ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕਾਲੇ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੋਟ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਪੱਧਰ ਜਾਂ ਨਸਲ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤਰ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ.

ਮੰਡੇਲਾ ਬਹੁ -ਜਾਤੀ ਵੋਟਿੰਗ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਉਦੋਂ ਤਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਜਦੋਂ ਤਕ ਨਸਲਵਾਦ ਦੇ ਪਤਨ ਅਤੇ 1994 ਵਿੱਚ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਚੋਣ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ।

ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ 10 ਵਿੱਚੋਂ ਲਗਭਗ 9 ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਚੋਣ ਵਿੱਚ ਵੋਟ ਪਾਈ ਸੀ, ਪਰ 2014 ਤੋਂ 60% ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਜਿਸਟਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਮਤਦਾਤਾ ਘੱਟ ਗਿਆ ਹੈ.

7. ਉਸਨੇ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਲਈ ਲੜਾਈ ਲੜੀ

Mandela was the leading figure in the fight against South Africa’s racist apartheid system, but his activism didn’t stop at his home country’s borders. After retiring as president, Mandela worked to educate people about the HIV/AIDS crisis in Africa. He also helped broker peace in the Democratic Republic of the Congo and Burundi.

Decades before the end of Apartheid, Mandela also served as an inspiration for civil rights movements around the world, including in the US.

“We who were involved in the civil rights movement back then were acutely aware of the parallels of the [African National Congress] struggle with our own struggles,” said civil rights leader Jesse Jackson in 2013. “So you see, we knew what was going on in South Africa, those bridges and links were always there, those parallels just as I saw in Nelson Mandela with our own Dr. King.”

When the World Cup came to South Africa in 2010, Mandela attended the closing ceremony as the guest of honor, and his appearance, despite his poor health, made one of world’s greatest events even more special.

That’s because the hero who emerged from a tiny prison cell to help topple Apartheid, deliver rights to millions of oppressed South Africans, and heal a wounded nation had long before earned his status as an international icon of peace and justice.

The Global Citizen Festival: Mandela 100 is presented and hosted by The Motsepe Foundation, with major partners House of Mandela, Johnson & Johnson, Cisco, Nedbank, Vodacom, Coca Cola Africa, Big Concerts, BMGF Goalkeepers, Eldridge Industries, and associate partners HP and Microsoft.


Nelson Mandela and the Politics of Legacy

When Nelson Mandela walked to freedom on 11 February 1990, the world celebrated. The man who had led the fight to end a barbaric system from behind prison walls for twenty-seven years was now, at long last, free. The celebrations across South Africa were met with applause and goodwill from around the world.

Last night, Nelson Mandela sadly passed away aged 95. In the next days, weeks, and possibly months, we will once again be introduced to Mandela, and his tireless struggle against Apartheid, this time through the lens of history. His story will undoubtedly be found on every channel and in every newspaper. And it is truly a remarkable story. A man from humble beginnings who rose through the ranks of the African National Congress, who campaigned throughout his life for the rights of black South Africans, and who sacrificed decades in prison, refusing early release if it meant leaving politics behind, to become the first black President of South Africa.

But what version of this story will be told? How will Mandela’s life be reconstructed, and by whom? His death is a reminder that legacy and memory are often powerful tools, and in South Africa, this is certainly the case. Only a few months ago, in July, infighting among Mandela’s relatives became public knowledge, and the debates over Mandela’s legacy began. Each faction of his family sought to claim the legitimacy of his heritage. It was an ugly fight, with legal proceedings bringing to light the contentious issue of legacy.

And it began with gravestones. Mandla Mandela, a grandson of the late President, moved the bodies of three of Nelson Mandela’s children from the family graveyard in Qunu, Mandela’s childhood home, to Mvezo, the village where Mandla lived. He did so against Mandela’s wishes, and members of the extended family went to court to force Mandla to move them back. By moving the gravesite, they argued, Mandla was attempting to usurp his right to Nelson Mandela himself, who had stated that he wished to be buried alongside his children.

Physical possession of Mandela’s final resting place would turn into a possession of his memory, and the inheritance of his legacy as a national and global leader. It would imbue the ‘owner’ with the power to determine how Mandela was remembered, and to draw on this memory to their own benefit. Should it go to his family? Their infighting has already started. Or perhaps the government of South Africa? He was, after all, the first black President. In ending Apartheid, and campaigning to reunite a divided society, his contributions went far beyond his family. But even here there may be issues. Since his election in 1994, the ANC has held power in South Africa. Would South Africa be the inheritors of his legacy, or would the Party? The politicisation of Mandela’s memory has the potential to divide South Africa once again.

In truth, there is no simple answer to this problem. And South Africa is not alone in dealing with this issue.

Kwame Nkrumah, the first post-colonial leader of Ghana, was first buried in his hometown of Nkroful, only to be moved (apparently against the wishes of his family) to a massive mausoleum in the capital city, Accra. His legacy was thus moved as well, from his family to the nation. What had been private, family, personal, now became a symbol of Ghana, memorialised in marble and granite for the entire nation to pay tribute. This was, the government of Ghana argued, a more fitting tribute to a man who had done so much for the country. The state could now claim to be the inheritor of Nkrumah’s work.

It is too early to know how the battle for Mandela’s legacy will play out. It may be quick, though given the stature of the man this seems unlikely. Or it may be ugly and personal. But amidst the potential for fighting, we must of course remember Nelson Mandela for the work he did, and the contribution he made to South Africa and to the world.

It would be foolish to suggest that there is only one correct version of Nelson Mandela’s life, or one way to remember him. From family members to international dignitaries, his life affected so many people. Yet if his legacy is disputed, his actions are not. Mandela is perhaps unique in African historical studies, as he transcends both academic and popular history. A figure that at times appears to dwarf his historical contemporaries, Mandela brought African history and politics to the world’s attention in a way that others like Kwame Nkrumah never have. And whilst academics continue to assess his role in South African history, the world shall remember him as a symbol of hope, perseverance and justice.

Katie Crone-Barber is currently completing a PhD at the University of Sheffield researching intellectual links between West Africans and African Americans in the 1950s and 1960s.


A Reflection on Nelson Mandela: Honouring A Legacy

Two years ago, I was offered a few teaching positions at different schools after having a number of interviews within my board. One of these was at Nelson Mandela Park PS, an inner city school in Regent Park in downtown Toronto. After a little debate and reflection, I knew in my heart, I wanted to be part of a school whose namesake was one of the greatest political leaders of our time, a man whom I regarded as one of my personal heroes. It was also a homecoming for me as I did my student teaching and also volunteered in the Regent Park community. I knew choosing to teach at a school named after Nelson Mandela was an honour, and that my teaching practice would have to reflect the values of this great man.

We knew by late spring this year that Mandela was not in good health, but his passing on December 5th still shook up the staff at my school. As one might expect, his death is striking me hard. He embodied many of the values that I value: fairness, equity, and justice. He led peacefully in the time of apartheid despite calls for a more militant approach to change. Mandela faced unbelievable obstacles including 27 years of imprisonment, yet through his leadership, integrity and diplomacy, he fought the oppressiveness of apartheid evidence to all, that it is possible for someone to make systemic change. He led in the dismantling of the apartheid machine. No, it was not easy. And no, it did not happen immediately. But yes, it was possible. And yes, despite the odds, change did happen.

Mandela did not stand idly by while white supremacy was the rule of law. He engaged and mobilized people, he protested, he rallied, he negotiated, and he did a simple thing that we, as Canadians, take for granted and do not do enough of: he got his people out to vote. Knowing that the blacks in South Africa could not vote for decades, Mandela did not take for granted the first opportunity in 1994, and he got people who had never voted before out to polling stations.

In our world right now, it’s difficult to not be cynical of our politicians particularly when scandal, questionable integrity and corruption seems so rampant. With the death of Nelson Mandela, I also worry that currently there is not a figure of such stature that is a positive role model that students can look up to, and a living example in which teachers can reference when talking to their respective classes about someone who fought against systemic oppression.

Mandela’s famous quote: “Education is the most powerful weapon which you can use to change the world” is a testament to not only the wisdom of the man, but also of his ability to see the power of teachers and of literacy. I’ve heard many say that Mandela’s legacy and spirit must live on within all of us. What does that mean to educators? Do I teach students that I should be kind and caring as Mandela was? Does this change the world? Yes, of course it does. Many teach of his legacy being about fighting for fairness and justice. Indeed, it does for it’s something that students need to think about. However, more importantly, I must move my students from not just “feeling” and “thinking”, but also move them toward DOING. I would argue that to honour Mandela’s legacy and spirit, coursing through us should be the belief that we are all agents of change! I cannot lose sight of this by just talking to my students about “feelings” I must ignite that fire within them, to act on and root out injustice in our world.

In future blog entries, I’m hoping to share ideas and strategies to engage students in thinking about fairness and social justice, but can also be used to inspire students to take action.

If you plan on honouring Nelson Mandela by teaching about him and his legacy in your classroom, check this out:

How do you plan to honour the life and legacy of Nelson Rolihlahla Mandela? Feel free to share with us by commenting below!

Written by Ariel Vente

Ariel is a teacher at Nelson Mandela Park PS with the TDSB, and a graduate of York University Faculty of Education (Regent Park site). He has diverse teaching experiences ranging from Gr. 1-8 including Special Education and teaching Gifted classes. Equity, social justice, culturally responsive and relevant pedagogy are central to Ariel’s teaching and integrated into all aspects of his teaching. He is a firm believer in teaching the whole child and helping to foster and develop students who will become our future leaders. His goal is to harness the power of youth to be change agents, and to think critically of the world around them. Ultimately, Ariel hopes to create an army of students who will become "Equity storm troopers.”


Mandela has become a symbol of what one can achieve with true dedication to a cause.

When Nelson Rolihlahla Mandela was born in 1918, South Africa was a country entirely different from what it is today. Since colonial times, people of color in South Africa were seen as second-class citizens despite the clear non-white majority.

In 1948, when the National Party (NP) was elected, it institutionalized racial segregation with a policy of “apartheid.” Public services, resources and even living areas were allocated based upon race. Anyone not classified as white had to deal with being treated as inferior.

Like no other, Mandela’s life had always been closely connected to the history of South Africa and the struggle for racial equality. Already before the NP came to power, Mandela had joined the African National Congress (ANC) which fought for the rights of South Africa’s non-white population. He quickly climbed the ladder of the party’s hierarchy and when apartheid was implemented, Mandela opposed it.

The more resistance against unequal treatment grew, the more the apartheid government tightened their grip. Mandela and some other leading ANC members were arrested multiple times. He was eventually sentenced to a lifetime in prison in the Rivonia Trial of 1964 and sent to the infamous Robben Island, where he would spend the next 20 years.

However, Mandela continued his struggle to end apartheid from within his cell and became a symbol of the fight for racial equality. He was seen as one of the world’s most famous prisoners, with people worldwide supporting his release.

The impression Mandela made on the world was not only due to the cause he was fighting for, but also because of the way he handled the consequences that came with the struggle. Even during his overall 27 years in prison, he maintained his poise and did not turn bitter. He was offered conditional release multiple times, but stayed true to his beliefs.

When he was finally released under internal and international pressure in 1990, the end of apartheid subsequently followed. And even after Mandela was elected as president of South Africa in 1994, he maintained a course that fostered reconciliation between different ethnic groups in the country rather than promoting revenge for all the years of oppression. He retired after one term in office, but remained politically active and engaged in the fight against HIV and Aids.

At the age of 95, Mandela passed away at his house in Johannesburg, South Africa on December 5, 2013.

Why is Nelson Mandela Relevant?

Over the years, the ANC may have lost some support amongst South Africans but “the father of the nation” never did. In all the years since he left office, Mandela remained one of the most well-known and beloved public figures in South Africa and beyond.

When news of his death reached the public, it spread like wildfire. The world collectively mourned and heads of states across the globe condoled. Meanwhile, South Africans gathered in front of Mandela’s house to express their grief over the loss of the country’s “greatest son,” as incumbent President Jacob Zuma had called him.

It now becomes clear that Mandela was more to South Africa and the world than just a former president. He has become a symbol of what one can achieve with true dedication to a cause, and a moral authority whose name inevitably stands tall alongside other freedom fighters, including Mahatma Gandhi and Martin Luther King Jr.

Without Mandela, South Africa will surely be a different country. However, his role in shaping the nation and the impression he made on the world will never be forgotten.


Nelson Mandela's Less Attractive Legacy

Soon after I moved to South Africa in 2009, I rode through Soweto, the historic black township south of Johannesburg, with a young black journalist and p.r. guru named Brian Mahlangu. The editor of a new design magazine, Mahlangu wanted to show me the township’s nascent sexy side. But the more we drove around, the more agitated he became. Soweto has some glorious houses, but where the lawns end and the sidewalks begin sit drifts of bleached-out Coke bottles, cheese-curl packets, empty KFC containers, chicken bones. South Africans litter profusely Soweto’s parks are landscaped with garbage. Mahlangu told me he thought this was because young blacks still lack a “sense of ownership” of South Africa’s common spaces and of the country itself. Then he said something startling: “I blame Mandela.” He gestured out our taxi window at a median strip dusted in a snow of Styrofoam. “This trash is his fault.”

Make no mistake: The achievements of Nelson Rolihlahla Mandela, South Africa’s first democratically elected president, put him up there with George Washington and Abraham Lincoln in the pantheon of rare men who guided transitioning nations with an otherworldly vision. Imprisoned 27 years by the country’s white Afrikaner minority, Mandela emerged in 1990 ready to forgive his oppressors and use his power not to pursue revenge but to create a new country founded on racial reconciliation. With his cheerfully colored Madiba shirts, his beatific smile, and his beautiful speeches, he became a kind of totem for the new South Africa, not only initiating but continually ensuring the peace. In 1993, a year before the end of white rule, the assassination of the black-liberation leader Chris Hani by a white right-winger threatened an outbreak of crippling violence. Then Mandela went on television and movingly deracialized the incident:

Tonight I am reaching out to every single South African, black and white, from the very depths of my being. A white man, full of prejudice and hate . committed a deed so foul that our whole nation now teeters on the brink of disaster. A white woman, of Afrikaner origin, risked her life so that we may know, and bring to justice, this assassin. . Now is the time for all South Africans to stand together against those who, from any quarter, wish to destroy what Chris Hani gave his life for—the freedom of all of us.

But there is also this reality: Many South Africans under 40 feel little connection to the father of their nation. Articles about Mandela’s many health scares late in life (at press time, the former president had been in a hospital on life support for more than a month, battling a lung infection) often feature laudatory quotes from two kinds of South Africans—whites and older blacks—while leaving out the voices of young blacks, who have a more ambivalent relationship with their founder-saint. Some even resent him.

Last year, I went to a new township called Diepsloot to speak to a group of young people about the change that had occurred in their country since 1994. Diepsloot is an unintended creation of South African freedom: a massive squatter camp sprung up on a swath of nearly uninhabitable marshland outside Johannesburg. It is populated by aspirants from South Africa’s deep rural regions. Apartheid had trapped blacks in the countryside with intricate restrictions on their movements. Once it began to crumble, a belated and swift process of urbanization began, in which rural blacks flocked to the cities to flee the joblessness in their native regions. The problem is, they haven’t found nearly enough jobs in the cities, either.

“The children of the people who participated in the 1976 uprising”—a famous black protest action under apartheid—“are destitute,” complained Masie Malemela Malomela, a soft-spoken 35-year-old in a black trench coat who spoke with me in a sleepy, dusty street outside a row of corrugated-aluminum shacks. We met at 1:30 p.m. on a Tuesday, but the street, he explained, was just waking up, having no reason to rouse itself earlier. Depending on which statistics you trust, South African unemployment today sits between 25 percent and 40 percent, with the situation most dire among young people: Some 71 percent of South Africans between ages 15 and 34 do not participate in the formal economy. Despite having finished high school, Malomela himself has been unable to find work. Searching for an explanation for what seemed to him to be an abrogation of the basic promises of freedom, he, like Brian Mahlangu, had settled on Mandela: The only way to account for such a disappointment was to conclude that the hero himself had made some kind of mistake. The devil had been hidden in the details of the much-touted Mandela-led reconciliation. “There was a decision to share” power with whites in 1994, Malomela explained. But “that sharing was not fair. The blacks said, ‘We’ll take the political power.’ And the Afrikaners took the economy.”

It’s true that white South Africans have fared remarkably well financially post-apartheid. Only 9 percent of the shares of the top 100 companies listed on the Johannesburg Stock Exchange have moved into black hands, and whites still comprise 70 percent of senior management. Meanwhile, the truly eye-catching black economic advancement has been relatively confined to a high-flying class of black-liberation-movement veterans or their friends, the so-called “black diamonds” who now sit on the boards of formerly white-run corporations and drive tricked-out BMWs.

A 30-year-old friend of Malomela’s, Mothakge Makwela, recounted how his perception of the black political leadership had shifted over the course of his youth. As a small child, Makwela loved Mandela. He also didn’t yet see himself as destitute. “But you start noticing economic disparities [between yourself and the black diamonds] when you pass matric,” the high school graduation exam. “When you get [to college], you start to notice you cannot pay. You start to notice you are very poor.” His ultimate conclusion, he said, was that “Mandela sold us out.” In the democratic transition, the black-liberation leaders “were representing themselves. . Look at the Mandelas—the whole family is making a killing.” Mandela personally has never particularly flaunted his wealth, but his house is in Johannesburg’s version of Westchester—a leafy estate of soaring mansions and stately tree-shaded avenues—and his foundation is known for fiercely protecting the copyright on his iconic smiling visage, so that the wealth it produces redounds only to the family. His grandson led a heavily capitalized mining company that was later prosecuted for defrauding its workers. His granddaughters cashed in with a reality TV show.

How much truth is there to the perception that the terms worked out by Mandela and his fellow negotiators during South Africa’s democratic transition enriched a few blacks at the expense of the masses? I asked Pierre de Vos, a University of Cape Town–based constitutional scholar. “If you look at the final constitution, the African National Congress”—the ANC, Mandela’s party—“got about eighty percent of what they wanted,” de Vos told me over the phone. “I think the ANC out-negotiated the [Afrikaner] National Party completely.” However, there was also “a deal that was made outside” the constitutional negotiations, de Vos added, a “gentleman’s agreement” between Mandela and “the commanding heights of the economy.”

Prior to Mandela’s liberation from prison in 1990, the ANC had long advocated radical economic change, projects like the nationalization of mining and more equitable sharing of agricultural work and profits. When Mandela was released, he began to make the rounds at Western economic summits, where he was quickly persuaded that such dramatic moves would be folly. “The arguments were that . there would be a flight of capital and the economy would collapse,” said de Vos. An understanding emerged: The ANC wouldn’t touch big business if big business agreed not to leave the country and to incorporate blacks into top management. Unfortunately, this deal also resulted in a lack of entry- and mid-level job creation and the further entrenchment of an apartheid economy designed only to employ an insufficient number of low-level workers in fields like mining with little room for personal creativity or advancement.

The past year has seen an increasing number of strikes and protests over poor blacks’ lack of economic advancement. “There will be radical change,” Malomela predicts. “You see what happened in Egypt.” If a consensus builds on the South African street around the idea that most blacks didn’t profit substantially from their liberation—if the belief hardens that the country is due for a belated revolution—then the national understanding of Nelson Mandela’s era may shift.

The legacies of major leaders are always evolving. Oliver Cromwell was given a king’s funeral at Westminster Abbey, only to become the object of such general British revulsion several years later that his body was disinterred and posthumously hung and the head then impaled on a stake. Centuries later, as Cromwell’s record was revised upward, a grand statue of him was unveiled near where his pierced skull had sat. It amazes me that there are so few substantial biographies of Mandela. So much about his full record is yet to be assessed. There will be many obituaries for him, but today the story of how we will remember him is only beginning to be written.

Eve Fairbanks, a writer living in Johannesburg, is working on a book about post-apartheid South Africa.


Lessons From Nelson Mandela's Life and Legacy

I knew, like so many of us, that Nelson Mandela's days were coming to a close. And still, when I heard on yesterday that he had passed away in his home in Johannesburg, South Africa, sadness of a particular kind and magnitude washed over me.

I reflected on what he meant to me, to South Africans, to those fighting for peace and justice around the world, on the role he played in transforming his country and the minds and hearts of millions, and on the legacy he leaves. I am in awe, I recognize, for what one human being did in the course of a lifetime, for his unwavering compassion in the face of brutality, and for his courage and commitment.

Compassion

No one is born hating another person because of the colour of his skin, or his background, or his religion. People must learn to hate, and if they can learn to hate, they can be taught to love, for love comes more naturally to the human heart than its opposite. -- Nelson Mandela

On the evening of his passing, my ten-year-old son and I sat close together on the couch and looked at images and video of Mandela on the Internet. As the tears streamed down my face, I tried to explain what it was about this man that evoked such emotion in me. "It was his kindness," I said. I told him the story of when Mandela was in prison (for 27 years!) the white guards had to be constantly replaced because Mandela quickly gained their respect and they became ineffective at upholding the regime. Mandela was unwavering in his compassion for human beings -- even those perpetuating cruelty. And he was unwavering in his commitment to create a more just society.

Courage

This kind of courage is rare, I told my son, but we can all learn from it and emulate it. I have been thinking a lot lately about what's going on in our education system, about what feels like the increasingly hostile and intense attack on public education, teachers, and on efforts to offer a holistic, meaningful education to all children. I see myself in this equation. I can see the glimmers of my complicity, the moments when I haven't stood up forcefully enough and said, "No. I won't do that. I won't participate in that because what you're asking me to do conflicts with my core values."

Mandela's life reminds me of the choices that I can make, of a moral mandate to hold tight to my core values and to refuse to act in violation of them. My core values are justice, compassion and community -- I can see instances where my compassion wavers or when I've been asked to act in a way that dehumanizes another person. I could say no I can, and I will. In a context that was far more dangerous, Mandela took risks and held tight to his values for years and years.

Commitment

I have walked that long road to freedom. I have tried not to falter I have made missteps along the way. But I have discovered the secret that after climbing a great hill, one only finds that there are many more hills to climb. I have taken a moment here to rest, to steal a view of the glorious vista that surrounds me, to look back on the distance I have come. But I can rest only for a moment, for with freedom comes responsibilities, and I dare not linger, for my long walk is not yet ended. -- Nelson Mandela

The lessons we can draw from this quote are many and it offers an entry into rich and meaningful conversations with young people. My son and I talked about the need to rest and appreciate the view. Resting is essential on this journey, I've discovered. We also discussed Mandela's suggestion that we "look back on the distance." As a historian by training and nature, I know that with the study of history, reflecting on the past is essential. That's how we see our successes and failures, how we make course adjustments and corrections, how we acknowledge our hard work.

And finally, we talked about Mandela's injunction to go on, to continue the long walk to freedom, and about what this means for all of us who have a degree of freedom and power. In our own communities and country, for whom do we need to be advocating for? Whose rights and freedom are vulnerable here, in our own cities? What responsibilities do we have? What does that mean we have to do? These are questions to pose to students of all ages.

Lessons and Legacies

If I were in the classroom, I'd buck my lesson plans for next week and teach a mini-unit on Mandela, leadership, and compassion. I say this knowing full well what's at stake for teachers around the country right now, of the potential consequences of "bucking the lesson plans." I know that there are pacing guides and curriculum to cover, I know that teachers are under pressure to cram more into our weeks than ever before, I know that some administrators can be scary and even mean.

But inspired by Nelson Mandela's courage and commitment, I hope I'd make the decision to teach what feels like an invaluable lesson on a rare and phenomenal human being, to honor his life, and memory, to teach our children about courage and commitment and the kind of leadership that transforms. This is far more than a "teachable moment" for our children: it's also one for us, as educators it's a moment when we can reflect on our core values and the struggles for justice and equality within our own field of work.

Teaching Resources

Nelson Mandela Digital Archive Project. It is a very compressive bank of archival materials related to Nelson Mandela with some fantastic resources.

Music from South Africa and about Nelson Mandela that communicates in a way that words and images can't sometimes.

Read aloud all of or parts of a powerful obituary from the New York Times.

Videos of Mandela for discussion, and a beautiful book with stunning art. Also consider Mandela's autobiography, appropriate for high school students.



ਟਿੱਪਣੀਆਂ:

  1. Cuetzpalli

    It agree, it is the amusing information

  2. Bink

    ਮੈਂ ਆਈਸੀਕਿ Q ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲਿੰਕ ਦੇਵਾਂਗਾ :)

  3. Edwyn

    ਲਾਭਦਾਇਕ ਜਾਣਕਾਰੀ

  4. Vipponah

    I apologize, it doesn't come close to me. Are there other variants?

  5. Kildaire

    Please take off please

  6. Jethro

    ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਵਾਕ ਹੈ

  7. Hesutu

    ਮੈਂ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਲਈ ਮੁਆਫੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ ... ਮੇਰੀ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ. ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰੇ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ. ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖੋ.

  8. Maolmuire

    That goes without saying.



ਇੱਕ ਸੁਨੇਹਾ ਲਿਖੋ