ਦਿਲਚਸਪ

ਬੈਲ ਰਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ - ਤਾਰੀਖਾਂ, ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਕੌਣ ਜਿੱਤਿਆ

ਬੈਲ ਰਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ - ਤਾਰੀਖਾਂ, ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਕੌਣ ਜਿੱਤਿਆ


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

ਬੈਲ ਰਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਨਸਸ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਅਮਰੀਕੀ ਸਿਵਲ ਯੁੱਧ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਵੱਡੀ ਜ਼ਮੀਨੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਕੀਤੀ. 21 ਜੁਲਾਈ, 1861 ਨੂੰ, ਵਰਜੀਨੀਆ ਦੇ ਮਾਨਸਾਸ ਜੰਕਸ਼ਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਯੂਨੀਅਨ ਅਤੇ ਕਨਫੈਡਰੇਟ ਫ਼ੌਜਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਗਈਆਂ. ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਉਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਜਦੋਂ ਲਗਭਗ 35,000 ਯੂਨੀਅਨ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਸੰਘੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀਸੀ ਤੋਂ 20,000 ਦੀ ਇੱਕ ਸੰਘੀ ਫੋਰਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਬੁਲ ਰਨ ਨਾਲ ਮਾਰਨ ਲਈ ਮਾਰਚ ਕੀਤਾ. ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਦਿਨ ਰੱਖਿਆਤਮਕ ਲੜਾਈ ਲੜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਦਰੋਹੀਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਯੂਨੀਅਨ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਏ, ਫੈਡਰਲ ਨੂੰ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਵੱਲ ਇੱਕ ਅਰਾਜਕ ਵਾਪਸੀ ਵਿੱਚ ਭੇਜਿਆ. ਸੰਘੀ ਜਿੱਤ ਨੇ ਦੱਖਣ ਨੂੰ ਆਤਮਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਜੰਗ ਇੰਨੀ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤੀ ਜਾਏਗੀ ਜਿੰਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਸੀ.

ਬਲਦ ਰਨ (ਮਾਨਸਾਸ) ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ

ਜੁਲਾਈ 1861 ਤਕ, ਸੰਘੀ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਸਿਵਲ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਫੋਰਟ ਸਮਟਰ 'ਤੇ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਦੇ ਦੋ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਉੱਤਰੀ ਪ੍ਰੈਸ ਅਤੇ ਜਨਤਾ 20 ਜੁਲਾਈ ਨੂੰ ਕਨਫੈਡਰੇਟ ਕਾਂਗਰਸ ਦੀ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਮੀਟਿੰਗ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਿਚਮੰਡ' ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਕੇਂਦਰੀ ਫੌਜ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ. ਪੱਛਮੀ ਵਰਜੀਨੀਆ ਵਿੱਚ ਯੂਨੀਅਨ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਛੇਤੀ ਜਿੱਤਾਂ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਰਹੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਬੁਖਾਰ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਅਬਰਾਹਮ ਲਿੰਕਨ ਨੇ ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ ਜਨਰਲ ਇਰਵਿਨ ਮੈਕਡੌਵੇਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਮਲਾਵਰ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਨਿਰਣਾਇਕ hitੰਗ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਰਿਚਮੰਡ ਦਾ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹੇਗਾ। ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਕਰਨਾ. ਹਮਲੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਜਨਰਲ ਪੀਜੀਟੀ ਦੀ ਕਮਾਂਡ ਹੇਠ 20,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੰਘੀ ਫੌਜਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗੀ। ਬੇਅਰਗਾਰਡ ਨੇ ਵਰਜੀਨੀਆ ਦੇ ਮਾਨਸਾਸ ਜੰਕਸ਼ਨ (ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀਸੀ ਤੋਂ 25 ਮੀਲ) ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਨਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਡੇਰੇ ਲਾਏ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੁੱਲ ਰਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਸੰਘੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ 35,000 ਯੂਨੀਅਨ ਵਾਲੰਟੀਅਰ ਫ਼ੌਜਾਂ ਦੀ ਕਮਾਂਡ ਵਿੱਚ ਸੁਚੇਤ ਮੈਕਡੌਵਲ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਆਦਮੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਤਿਰਿਕਤ ਸਿਖਲਾਈ ਲਈ ਸਮਾਂ ਦੇਣ ਲਈ ਪੇਸ਼ਗੀ ਮੁਲਤਵੀ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਲੇਕਿਨ ਲਿੰਕਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫਿਰ ਵੀ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, (ਸਹੀ )ੰਗ ਨਾਲ) ਇਹ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਬਾਗੀ ਫੌਜ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁਕੀਨ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ. ਮੈਕਡੌਵਲ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ 16 ਜੁਲਾਈ ਨੂੰ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਸਦੀ ਹੌਲੀ ਗਤੀ ਨੇ ਬੀਅਰਗਾਰਡ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਘੀ ਜਾਸੂਸੀ ਨੈਟਵਰਕ ਦੁਆਰਾ ਉਸਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਦਾ ਅਗਾ advanceਂ ਨੋਟਿਸ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਸੀ) ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਕਨਫੈਡਰੇਟ ਜਨਰਲ ਜੋਸੇਫ ਈ. ਜੌਹਨਸਟਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ. ਜੌਨਸਟਨ, ਸ਼ੇਨੰਦੋਆਹ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਤਕਰੀਬਨ 11,000 ਵਿਦਰੋਹੀਆਂ ਦੀ ਕਮਾਂਡ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੂਨੀਅਨ ਫੋਰਸ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਨਸਾਸ ਵੱਲ ਮਾਰਚ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ.

ਬੈਲ ਰਨ ਤੇ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ

ਮੈਕਡੋਵੈਲ ਦੀ ਯੂਨੀਅਨ ਫੋਰਸ ਨੇ 21 ਜੁਲਾਈ ਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਬੱਲ ਰਨ ਦੇ ਪਾਰ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਕੀਤੀ ਜਦੋਂ ਕਿ ਵਧੇਰੇ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਸੰਘੀ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੁਡਲੇ ਫੋਰਡ ਵਿਖੇ ਨਦੀ ਪਾਰ ਕੀਤੀ. ਦੋ ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ, 10,000 ਫੈਡਰਲਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ 4,500 ਵਿਦਰੋਹੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰਿੰਗਟਨ ਟਰਨਪਾਈਕ ਅਤੇ ਹੈਨਰੀ ਹਾ Houseਸ ਹਿੱਲ ਉੱਤੇ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ. ਰਿਪੋਰਟਰ, ਕਾਂਗਰਸੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਰਸ਼ਕ ਜੋ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਤੋਂ ਆਏ ਸਨ ਅਤੇ ਨੇੜਲੇ ਪੇਂਡੂ ਇਲਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਲੜਾਈ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਨੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਯੂਨੀਅਨ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਇਆ, ਪਰ ਜੌਹਨਸਟਨ ਅਤੇ ਬੇਅਰਗਾਰਡ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਫ਼ੌਜਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਛੇਤੀ ਹੀ ਸੰਘੀ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਰੈਲੀ ਲਈ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ. ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਦੋਵਾਂ ਧਿਰਾਂ ਨੇ ਹੈਨਰੀ ਹਾ Houseਸ ਹਿੱਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹਮਲਿਆਂ ਅਤੇ ਜਵਾਬੀ ਹਮਲਿਆਂ ਦਾ ਵਪਾਰ ਕੀਤਾ. ਜੌਹਨਸਟਨ ਅਤੇ ਬੀਉਰਗਾਰਡ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ਾਂ 'ਤੇ, ਵਧੇਰੇ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਸੰਘੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪਹੁੰਚੀਆਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸੰਘੀਆਂ ਨੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਰੈਜੀਮੈਂਟਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਮਲਿਆਂ ਦੇ ਤਾਲਮੇਲ ਨਾਲ ਸੰਘਰਸ਼ ਕੀਤਾ.

ਬੱਲ ਰਨ (ਮਾਨਸਾਸ) ਵਿਖੇ "ਬਾਗੀ ਯੈਲ"

ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਚਾਰ ਵਜੇ ਤਕ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਧਿਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੇ ਪੁਰਸ਼ ਸਨ (ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਲਗਭਗ 18,000 ਬਲਦ ਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ), ਅਤੇ ਬੀਅਰਗਾਰਡ ਨੇ ਪੂਰੀ ਲਾਈਨ ਦੇ ਨਾਲ ਜਵਾਬੀ ਹਮਲੇ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਚੀਕਣਾ ("ਵਿਦਰੋਹੀ ਚੀਕਣਾ" ਜੋ ਕਿ ਯੂਨੀਅਨ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਨਾਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ) ਕਨਫੈਡਰੇਟਸ ਯੂਨੀਅਨ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਏ. ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਕਡੌਵੇਲ ਦੇ ਫੈਡਰਲਸ ਬੁਲ ਰਨ ਦੇ ਪਾਰ ਅਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਏ ਜੋ ਨਦੀ ਦੇ ਪੂਰਬ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਕਨਿਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੜਾਈ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ.

ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਮਾਨਸਾਸ ਵਿਖੇ ਲੜਿਆ ਸੀ, ਐਮਬਰੋਜ਼ ਈ. ਬਰਨਸਾਈਡ ਅਤੇ ਵਿਲੀਅਮ ਟੀ. ਸ਼ਰਮਨ (ਯੂਨੀਅਨ ਲਈ) ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਸਟੂਅਰਟ, ਵੇਡ ਹੈਮਪਟਨ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਥਾਮਸ ਜੇ. ਜੈਕਸਨ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਥਾਈ ਉਪਨਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ , "ਸਟੋਨਵਾਲ" ਜੈਕਸਨ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ. ਜੈਕਸਨ, ਵਰਜੀਨੀਆ ਮਿਲਟਰੀ ਇੰਸਟੀਚਿ atਟ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ, ਨੇ ਵਰਜੀਨੀਆ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਸ਼ੇਨੰਦੋਆਹ ਘਾਟੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਸਮੇਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਨਫੈਡਰੇਟਸ ਨੂੰ ਹੈਨਰੀ ਹਾ Houseਸ ਹਿੱਲ ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਉੱਚ ਪੱਧਰੀ ਸਥਿਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਮਿਲੀ. ਜਨਰਲ ਬਰਨਾਰਡ ਬੀ (ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਦਿਲ ਧਾਰਨ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਜੈਕਸਨ ਨੂੰ "ਪੱਥਰ ਦੀ ਕੰਧ ਵਾਂਗ" ਉੱਥੇ ਖੜ੍ਹੇ ਵੇਖਣ.

ਬੈਲ ਰਨ (ਮਾਨਸਾਸ) ਦੀ ਲੜਾਈ ਕੌਣ ਜਿੱਤੀ?

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕਨਫੈਡਰੇਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਵਾਲੇ ਯੈਂਕੀਜ਼ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅਸੰਗਠਿਤ ਸਨ, ਜੋ 22 ਜੁਲਾਈ ਤੱਕ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਪਹੁੰਚੀਆਂ ਸਨ। ਬੁੱਲ ਰਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ (ਜਿਸਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਫਸਟ ਮਾਨਸਾਸ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਦੀ ਕੀਮਤ 1,750 ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਗਭਗ 3,000 ਯੂਨੀਅਨ ਦੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਸੰਘਾਂ ਲਈ. ਇਸਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਨੇ ਉੱਤਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤੇਜ਼, ਨਿਰਣਾਇਕ ਜਿੱਤ ਦੀ ਉਮੀਦ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਝੂਠੀ ਉਮੀਦ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਦਰਅਸਲ, ਦੋਵਾਂ ਧਿਰਾਂ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਹੀ ਇੱਕ ਲੰਮੀ, ਭਿਆਨਕ ਟਕਰਾਅ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਏਗਾ ਜੋ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਲਪਨਾਯੋਗ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਏਗਾ.

ਸੰਘ ਦੇ ਪੱਖ ਤੋਂ, ਜੌਹਨਸਟਨ, ਬੀਉਰਗਾਰਡ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਜੈਫਰਸਨ ਡੇਵਿਸ ਦੇ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ ਲੱਗ ਗਏ ਕਿ ਲੜਾਈ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲਤਾ ਲਈ ਕਿਸ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਠਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਯੂਨੀਅਨ ਦੇ ਲਈ, ਲਿੰਕਨ ਨੇ ਮੈਕਡੋਵੇਲ ਨੂੰ ਕਮਾਂਡ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਰਜ ਬੀ. ਮੈਕਲੇਲਨ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦਾ ਬਚਾਅ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਯੂਨੀਅਨ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਨੁਸ਼ਾਸਤ ਲੜਾਈ ਫੋਰਸ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਸਿਖਲਾਈ ਅਤੇ ਪੁਨਰਗਠਨ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੋਟੋਮੈਕ ਦੀ ਫੌਜ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.


ਬੈਲ ਰਨ ਦੀ ਲੜਾਈ: ਯੂਨੀਅਨ ਆਰਮੀ ਲਈ 1861 ਦੀ ਗਰਮੀ ਦੀ ਗਰਮੀ

ਲਿਸਟ ਸੰਗ੍ਰਹਿ / ਵਿਰਾਸਤ ਚਿੱਤਰ / ਗੈਟਟੀ ਚਿੱਤਰ

  • ਫੌਜੀ ਇਤਿਹਾਸ
    • ਸਿਵਲ ਯੁੱਧ
    • ਲੜਾਈਆਂ ਅਤੇ ਯੁੱਧ
    • ਮੁੱਖ ਅੰਕੜੇ
    • ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ
    • ਜਲ ਸੈਨਾ ਲੜਾਈਆਂ ਅਤੇ ਜੰਗੀ ਬੇੜੇ
    • ਹਵਾਈ ਲੜਾਈਆਂ ਅਤੇ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼
    • ਫ੍ਰੈਂਚ ਕ੍ਰਾਂਤੀ
    • ਵੀਅਤਨਾਮ ਯੁੱਧ
    • ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ I
    • ਦੂਜਾ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ

    ਬੈਲ ਰਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਅਮਰੀਕੀ ਘਰੇਲੂ ਯੁੱਧ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ 1861 ਦੀਆਂ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰੀ, ਜਦੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਇਦ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਨਿਰਣਾਇਕ ਲੜਾਈ ਹੋਵੇਗੀ.

    ਇਹ ਲੜਾਈ, ਜੋ ਕਿ ਵਰਜੀਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜੁਲਾਈ ਦੇ ਦਿਨ ਦੀ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਲੜੀ ਗਈ ਸੀ, ਨੂੰ ਯੂਨੀਅਨ ਅਤੇ ਕਨਫੈਡਰੇਟ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਜਰਨੈਲਾਂ ਦੁਆਰਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਅਨੁਭਵੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਲੜਾਈ ਦੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਦਿਨ ਅਰਾਜਕ ਹੋ ਗਿਆ.

    ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਨਫੈਡਰੇਟਸ ਲੜਾਈ ਹਾਰ ਜਾਣ, ਕੇਂਦਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਜਵਾਬੀ ਹਮਲੇ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਹਾਰ ਮਿਲੀ. ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਯੂਨੀਅਨ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀਸੀ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਯੂਨੀਅਨ ਲਈ ਇੱਕ ਆਫ਼ਤ ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ.

    ਅਤੇ ਸੰਘੀ ਫੌਜ ਦੀ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਨਿਰਣਾਇਕ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲਤਾ ਨੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੇ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਅਮਰੀਕੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਘਰੇਲੂ ਯੁੱਧ ਛੋਟਾ ਅਤੇ ਸਧਾਰਨ ਮਾਮਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਸੀ.


    ਬਲਦ ਦੌੜ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ ਦੇ ਆਗੂ ਕੌਣ ਸਨ?

    ਹੋਰ ਵੇਰਵੇ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਕਲਿਕ ਕਰੋ. ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਬਲਦ ਦੌੜ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਲੜੇ?

    ਬੈਲ ਰਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ

    ਬਲਦਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ ਮਾਨਸਾਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ
    ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਨੇਤਾ: ਅਬਰਾਹਮ ਲਿੰਕਨ ਮਿਲਟਰੀ ਕਮਾਂਡਰ: ਵਿਨਫੀਲਡ ਸਕੌਟ ਇਰਵਿਨ ਮੈਕਡੌਬਲ ਰੌਬਰਟ ਪੈਟਰਸਨ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਨੇਤਾ: ਜੈਫਰਸਨ ਡੇਵਿਸ ਮਿਲਟਰੀ ਕਮਾਂਡਰ: ਪੀਜੀਟੀ ਬੀਅਰਗਾਰਡ ਥਾਮਸ "ਸਟੋਨਵਾਲ" ਜੈਕਸਨ (ਡਬਲਯੂਆਈਏ) ਜੋਸਫ ਈ. ਜੌਹਨਸਟਨ
    ਇਕਾਈਆਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ

    ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬਲਦਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ ਕਿੱਥੇ ਚੱਲੀ ਸੀ? ਵਰਜੀਨੀਆ ਫੇਅਰਫੈਕਸ ਕਾਉਂਟੀ ਪ੍ਰਿੰਸ ਵਿਲੀਅਮ ਕਾਉਂਟੀ

    ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਬਲਦ ਦੌੜ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ ਕਿਸ ਧਿਰ ਨੇ ਜਿੱਤੀ?

    ਸੰਘ ਦੇ ਕੋਲ ਸੀ ਪਹਿਲਾ ਜਿੱਤਿਆ ਮੁੱਖ ਲੜਾਈ ਸਿਵਲ ਦਾ ਯੁੱਧ. ਸੰਘ ਜਿੱਤਿਆ ਦਾ ਲੜਾਈ, ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਜਾਨੀ ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ.

    ਬੁੱਲ ਰਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਸੀ?

    ਦੀ ਪ੍ਰਸਤਾਵਨਾ ਬੈਲ ਰਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ (ਮਾਨਸਾਸਜੁਲਾਈ 1861 ਤਕ, ਸੰਘੀ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਸਿਵਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਫੋਰਟ ਸਮਟਰ 'ਤੇ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਦੇ ਦੋ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਯੁੱਧ, ਉੱਤਰੀ ਪ੍ਰੈਸ ਅਤੇ ਜਨਤਾ 20 ਜੁਲਾਈ ਨੂੰ ਉਥੇ ਸੰਘੀ ਕਾਂਗਰਸ ਦੀ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਮੀਟਿੰਗ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਿਚਮੰਡ 'ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਕੇਂਦਰੀ ਫੌਜ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ.


    ਸਮਗਰੀ

    ਫੌਜੀ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸਥਿਤੀ ਸੰਪਾਦਨ

    ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਅਬਰਾਹਮ ਲਿੰਕਨ ਨੇ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਭੜਕਾਏ ਬਗੈਰ ਫੌਜੀ ਸਥਾਪਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋਏ. [13] [14] 15 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1861 ਨੂੰ, ਦੱਖਣੀ ਕੈਰੋਲੀਨਾ ਦੀਆਂ ਫੌਜੀ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਚਾਰਲਸਟਨ ਹਾਰਬਰ ਵਿੱਚ ਫੋਰਟ ਸਮਟਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਦੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਅਬਰਾਹਮ ਲਿੰਕਨ ਨੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬਗਾਵਤ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦਿਆਂ ਇੱਕ ਘੋਸ਼ਣਾ ਜਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੱਖਣੀ ਕੈਰੋਲੀਨਾ ਅਤੇ ਸੱਤ ਹੋਰ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜਾਂ ਨੇ ਯੂਨੀਅਨ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਹੋਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਸੰਘੀ ਰਾਜਾਂ ਦਾ ਗਠਨ ਕੀਤਾ ਸੀ.

    ਸੰਘ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਘੀ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕਰਨ ਲਈ, ਲਿੰਕਨ ਨੇ ਮੌਜੂਦਾ ਯੂਐਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲਗਭਗ 15,000 ਦੀ ਸੰਖਿਆ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਨੱਬੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਭਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ 75,000 ਵਲੰਟੀਅਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ. [15] ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਧੂ 40,000 ਵਾਲੰਟੀਅਰਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਯੂਐਸ ਆਰਮੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਲਗਭਗ 200,000 ਤੱਕ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ. ਲਿੰਕਨ ਦੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਕਾਰਨ ਵਰਜੀਨੀਆ ਸਮੇਤ ਚਾਰ ਹੋਰ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਸੰਘ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ 1 ਜੂਨ ਤੱਕ, ਸੰਘੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਮੋਂਟਗੁਮਰੀ, ਅਲਾਬਾਮਾ ਤੋਂ ਰਿਚਮੰਡ, ਵਰਜੀਨੀਆ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਹੋ ਗਈ.

    ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀਸੀ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਲੰਟੀਅਰ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਭੱਜ ਗਏ, ਜਨਰਲ ਇਨ ਚੀਫ ਲੈਫਟੀਨੈਂਟ ਜਨਰਲ ਵਿਨਫੀਲਡ ਸਕੌਟ ਨੇ ਸੰਘੀ ਰਾਜਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰਨ ਦੀ ਰਣਨੀਤੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ. ਉਸਨੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮਿਸੀਸਿਪੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਨਿ Or ਓਰਲੀਨਜ਼ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਲਈ 80,000 ਆਦਮੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ. ਜਦੋਂ ਫੌਜ ਨੇ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਸੰਘ ਦਾ "ਗਲਾ ਘੁੱਟ ਦਿੱਤਾ", ਯੂਐਸ ਨੇਵੀ ਪੂਰਬੀ ਅਤੇ ਖਾੜੀ ਤੱਟਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੱਖਣੀ ਬੰਦਰਗਾਹਾਂ ਦੀ ਨਾਕਾਬੰਦੀ ਕਰੇਗੀ. ਪ੍ਰੈਸ ਨੇ ਮਖੌਲ ਉਡਾਇਆ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਕਾਟ ਦੀ "ਐਨਾਕਾਂਡਾ ਯੋਜਨਾ" ਕਿਹਾ ਸੀ. ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਤੋਂ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਸੌ ਮੀਲ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਰਿਚਮੰਡ ਵਿਖੇ ਸੰਘੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਜਲਦੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ. [16] ਜੁਲਾਈ 1861 ਤੱਕ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਲੰਟੀਅਰਾਂ ਨੇ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਡੇਰਾ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਜਨਰਲ ਸਕੌਟ ਪੰਝੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਇਸ ਫੋਰਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਸੀ, ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ suitableੁਕਵੇਂ ਫੀਲਡ ਕਮਾਂਡਰ ਦੀ ਭਾਲ ਕੀਤੀ. [17]

    ਇਰਵਿਨ ਮੈਕਡੌਵਲ ਸੰਪਾਦਨ

    ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੈਲਮਨ ਪੀ. ਚੇਜ਼ ਦੇ ਸਕੱਤਰ ਨੇ ਓਹੀਓਨ ਦੇ 42 ਸਾਲਾ ਮੇਜਰ ਇਰਵਿਨ ਮੈਕਡੋਵੇਲ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਕਡੌਵਲ ਵੈਸਟ ਪੁਆਇੰਟ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਕਮਾਂਡ ਦਾ ਤਜਰਬਾ ਸੀਮਤ ਸੀ. ਦਰਅਸਲ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰੀਅਰ ਦਾ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਮਾਂ ਐਡਜੁਟੈਂਟ ਜਨਰਲ ਦੇ ਦਫਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖ -ਵੱਖ ਸਟਾਫ ਦੀਆਂ ਡਿ dutiesਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਇਆ ਸੀ. ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਵਿੱਚ ਤਾਇਨਾਤ ਹੋਣ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਓਹੀਓ ਦੇ ਇੱਕ ਸਾਬਕਾ ਗਵਰਨਰ ਅਤੇ ਸੈਨੇਟਰ ਚੇਜ਼ ਨਾਲ ਜਾਣੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ. ਹੁਣ, ਚੇਜ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੁਆਰਾ, ਮੈਕਡੌਵੇਲ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ ਜਨਰਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਗ੍ਰੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਤਰੱਕੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਅਤੇ 27 ਮਈ ਨੂੰ ਉੱਤਰ -ਪੂਰਬੀ ਵਰਜੀਨੀਆ ਵਿਭਾਗ ਦੀ ਕਮਾਂਡ (ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਅਬਰਾਹਮ ਲਿੰਕਨ ਦੁਆਰਾ) ਸੌਂਪੀ ਗਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਫੌਜੀ ਬਲ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ (ਫੌਜ ਉੱਤਰ -ਪੂਰਬੀ ਵਰਜੀਨੀਆ). [17] ਮੈਕਡੌਵੇਲ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉੱਤਰੀ -ਪੂਰਬੀ ਵਰਜੀਨੀਆ ਦੀ ਫੌਜ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸੰਸਥਾ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, 35,000 ਆਦਮੀਆਂ ਨੇ ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ. ਹਮਲਾਵਰ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦੇ ਜਨਤਕ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਦਬਾਅ ਹੇਠ, ਮੈਕਡੌਵੇਲ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸਮਾਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਯੂਨਿਟਾਂ ਨੂੰ ਰੈਜੀਮੈਂਟਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਜਾਂ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਜਾਂ ਕੋਈ ਸਿਖਲਾਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ. ਉਸਨੂੰ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਲਿੰਕਨ ਦੁਆਰਾ ਭਰੋਸਾ ਦਿਵਾਇਆ ਗਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਹਰੇ ਹੋ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਹਰੇ ਵੀ ਹਨ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਸਾਰੇ ਹਰੇ ਹੋ." [18] ਉਸਦੇ ਬਿਹਤਰ ਫੈਸਲੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਮੈਕਡੌਵਲ ਨੇ ਚੋਣ ਪ੍ਰਚਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ.

    ਬੁੱਧੀ ਸੰਪਾਦਨ

    ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਯੂਐਸ ਆਰਮੀ ਦੇ ਕਪਤਾਨ ਥਾਮਸ ਜੌਰਡਨ ਨੇ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੱਖਣੀ ਪੱਖੀ ਜਾਸੂਸੀ ਨੈਟਵਰਕ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰੋਜ਼ ਓ'ਨੀਲ ਗ੍ਰੀਨਹੋ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੰਪਰਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਮਾਜਕ ਹੈ. [19] ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਕੋਡ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ. [20] ਸੰਘੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਭਰਤੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੈਟਵਰਕ ਦਾ ਨਿਯੰਤਰਣ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ. [19] 9 ਅਤੇ 16 ਜੁਲਾਈ ਨੂੰ, ਗ੍ਰੀਨਹੋ ਨੇ ਕਨਫੈਡਰੇਟ ਜਨਰਲ ਪੀਜੀਟੀ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜੇ। ਬੇਅਰਗਾਰਡ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਫੌਜੀ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਸੰਬੰਧੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੱਲ ਰਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ ਕੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਯੂਨੀਅਨ ਜਨਰਲ ਮੈਕਡੋਵੈਲ ਦੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ. [20] [21]

    ਮੈਕਡੌਵਲ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਅਤੇ ਮਾਨਸਾਸ ਮੁਹਿੰਮ ਸੰਪਾਦਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ

    16 ਜੁਲਾਈ ਨੂੰ, ਮੈਕਡੌਵਲ ਉੱਤਰੀ ਅਮਰੀਕੀ ਮਹਾਂਦੀਪ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਫੀਲਡ ਆਰਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਤੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਲਗਭਗ 35,000 ਆਦਮੀ (28,452 ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ). [6] ਮੈਕਡੌਵੇਲ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਤਿੰਨ ਕਾਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਦੋ ਕਾਲਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੁੱਲ ਰਨ ਵਿਖੇ ਕਨਫੈਡਰੇਟ ਲਾਈਨ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਡਾਇਵਰਸਨਰੀ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਤੀਜਾ ਕਾਲਮ ਕਨਫੇਡਰੇਟਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਰੇਲਮਾਰਗ ਨੂੰ ਰਿਚਮੰਡ ਤੱਕ ਕੱਟਦਾ ਅਤੇ ਧਮਕਾਉਂਦਾ ਸੀ ਸੰਘੀ ਫੌਜ ਦਾ ਪਿਛਲਾ ਹਿੱਸਾ. ਉਸਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਕਨਫੈਡਰੇਟਸ ਮਾਨਸਾਸ ਜੰਕਸ਼ਨ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਅਤੇ ਵਰਪੀਨੀਆ ਦੀ ਅਗਲੀ ਰੱਖਿਆਤਮਕ ਲਾਈਨ, ਰਾਪਾਹਾਨੌਕ ਨਦੀ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋਣਗੇ, ਜੋ ਯੂਐਸ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ 'ਤੇ ਕੁਝ ਦਬਾਅ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ. [22] ਮੈਕਡੌਵੇਲ ਨੇ 17 ਜੁਲਾਈ ਤੱਕ ਸੈਂਟਰਵਿਲੇ ਵਿਖੇ ਆਪਣੀ ਫ਼ੌਜ ਰੱਖਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਮਾਰਚ ਕਰਨ ਦੀ ਆਦਤ ਤੋਂ ਸੱਖਣੀ ਫ਼ੌਜਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਰੁਕ ਗਈਆਂ। ਰਸਤੇ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਸਿਪਾਹੀ ਅਕਸਰ ਸੇਬ ਜਾਂ ਬਲੈਕਬੇਰੀ ਲੈਣ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਲਈ ਭਟਕਣ ਲਈ ਰੈਂਕਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਸਨ, ਚਾਹੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਰੈਂਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ. [23]

    ਬੀਓਰਗਾਰਡ ਦੇ ਅਧੀਨ ਪੋਟੋਮੈਕ (21,883 ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ) [24] ਦੀ ਸੰਘੀ ਫੌਜ ਮਾਨਸਾਸ ਜੰਕਸ਼ਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਡੇਰਾ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਬਲ ਰਨ ਨਦੀ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰ alongੇ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਰੱਖਿਆਤਮਕ ਸਥਿਤੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਪੁਲ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ, ਲਗਭਗ 25 ਮੀਲ (40 ਕਿਲੋਮੀਟਰ) ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਤੋਂ. [25] ਮੈਕਡੌਵੇਲ ਨੇ ਇਸ ਸੰਖਿਆਤਮਕ ਤੌਰ ਤੇ ਘਟੀਆ ਦੁਸ਼ਮਣ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਸੀ. ਯੂਨੀਅਨ ਮੇਜਰ ਜਨਰਲ ਰੌਬਰਟ ਪੈਟਰਸਨ ਦੇ 18,000 ਆਦਮੀਆਂ ਨੇ ਜੌਹਨਸਟਨ ਫੋਰਸ (ਸ਼ੇਨੰਦੋਆਹ ਦੀ ਫੌਜ 8,884 ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ engagedੰਗ ਨਾਲ ਲਗਾਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੇਜਰ ਜਨਰਲ ਥੀਓਫਿਲਸ ਐਚ. ਹੋਮਸ ਦੀ ਬ੍ਰਿਗੇਡ 1,465 [24]) ਨੇ ਸ਼ੇਨੰਦੋਆਹ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਵਧਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੀਅਰਗਾਰਡ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ।

    ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮਾਰਚ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੂਨੀਅਨ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸੈਂਟਰਵਿਲੇ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ. ਮੈਕਡੋਵੇਲ ਨੇ ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ ਨੂੰ ਭੇਜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦਾ ਆਕਾਰ ਲਗਭਗ 31,000 ਤੱਕ ਘਟਾ ਦਿੱਤਾ. ਫ਼ੌਜ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਨਰਲ ਥੀਓਡੋਰ ਰਨਯੋਨ 5,000 ਫ਼ੌਜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ. ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਮੈਕਡੌਵੇਲ ਨੇ ਬੀਉਰਗਾਰਡ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡਣ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਲ ਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਖਿੱਚੀਆਂ ਸਨ. 18 ਜੁਲਾਈ ਨੂੰ, ਯੂਨੀਅਨ ਕਮਾਂਡਰ ਨੇ ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ ਦੇ ਅਧੀਨ ਇੱਕ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਭੇਜਿਆ. ਜਨਰਲ ਡੈਨੀਅਲ ਟਾਈਲਰ ਕਨਫੈਡਰੇਟ ਦੇ ਸੱਜੇ (ਦੱਖਣ -ਪੂਰਬ) ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਲੰਘਣਗੇ. ਟਾਈਲਰ ਬਲੈਕਬਰਨ ਦੇ ਫੋਰਡ ਓਵਰ ਬੁੱਲ ਰਨ ਵਿਖੇ ਝੜਪ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੋਈ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧਿਆ. 18 ਜੁਲਾਈ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਵੀ ਜੌਹਨਸਟਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਟੈਲੀਗ੍ਰਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਬੀਅਰਗਾਰਡ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ 'ਤੇ ਜਾਵੇ. ਜੌਹਨਸਟਨ ਨੇ ਵਿੰਚੈਸਟਰ ਤੋਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਕਰੀਬ ਮਾਰਚ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਸਟੁਅਰਟ ਦੇ ਘੋੜਸਵਾਰ ਨੇ ਪੈਟਰਸਨ ਤੋਂ ਅੰਦੋਲਨ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ. ਪੈਟਰਸਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਜੌਹਨਸਟਨ ਦੇ ਰਵਾਨਗੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਬਾਅਦ ਪੈਟਰਸਨ ਨੇ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਨੂੰ ਟੈਲੀਗ੍ਰਾਫ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਵਿਨਚੈਸਟਰ ਵਿੱਚ ਜਨਰਲ ਜੌਹਨਸਟਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ, ਜਨਰਲ-ਇਨ-ਚੀਫ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਫਲ ਹੋਇਆ ਹਾਂ." [26]

    ਸਫਲਤਾਪੂਰਵਕ ਚਾਲ ਚੱਲਣ ਲਈ ਮੈਕਡੌਵਲ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਜਲਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ. ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਹ ਅਫਵਾਹਾਂ ਸੁਣਨੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ ਕਿ ਜੌਹਨਸਟਨ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚੋਂ ਖਿਸਕ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮਾਨਸਾਸ ਜੰਕਸ਼ਨ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਜੇ ਅਫਵਾਹਾਂ ਸੱਚੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਮੈਕਡੋਵੇਲ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਹੀ 22,000 ਦੀ ਬਜਾਏ 34,000 ਸੰਘਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਮੈਕਡੌਵੇਲ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਰੈਜੀਮੈਂਟਾਂ ਦੇ ਨੱਬੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਭਰਤੀ ਦੀ ਮਿਆਦ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੀ. “ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇਸ ਫੋਰਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਰਬੋਤਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁਆ ਦੇਵਾਂਗਾ,” ਉਸਨੇ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੀ ਪੂਰਵ ਸੰਧਿਆ ਤੇ ਲਿਖਿਆ। ਦਰਅਸਲ, ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਮੈਕਡੋਵੈਲ ਦੀ ਕਮਾਂਡ ਦੀਆਂ ਦੋ ਇਕਾਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਰਤੀ ਉਸ ਦਿਨ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਮੈਕਡੌਵੇਲ ਦੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਹੋਰ ਰਹਿਣ ਦੀ ਅਪੀਲ' ਤੇ ਕੰਨ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇਵੇਗਾ. ਇਸਦੀ ਬਜਾਏ, ਲੜਾਈ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵੱਲ, ਉਹ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਣ ਲਈ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ. [27]

    ਵਧੇਰੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਕਡੌਵੇਲ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਕਨਫੈਡਰੇਟ ਖੱਬੇ (ਉੱਤਰ -ਪੱਛਮ) ਪਾਸੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਲਿਆ. ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ ਦੇ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ. ਜਨਰਲ ਡੈਨੀਅਲ ਟਾਈਲਰ ਦਾ ਵੌਰਨਟਨ ਟਰਨਪਾਈਕ ਤੇ ਸਟੋਨ ਬ੍ਰਿਜ ਤੇ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ ਦੇ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਭੇਜੋ. ਜਨਸ. ਡੇਵਿਡ ਹੰਟਰ ਅਤੇ ਸੈਮੂਅਲ ਪੀ. ਹਿੰਟਜ਼ੈਲਮੈਨ ਸੁਡਲੇ ਸਪ੍ਰਿੰਗਸ ਫੋਰਡ ਦੇ ਉੱਤੇ. ਇੱਥੋਂ, ਇਹ ਡਿਵੀਜ਼ਨਾਂ ਕਨਫੈਡਰੇਟ ਲਾਈਨ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਕਨਫੈਡਰੇਟ ਰੀਅਰ ਵੱਲ ਮਾਰਚ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ. ਕਰਨਲ ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਬੀ. ਪੈਟਰਸਨ ਸ਼ੇਨਨਡੋਆਹ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਜੌਹਨਸਟਨ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਦੇਵੇਗਾ ਤਾਂ ਜੋ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਬਲ ਨਾ ਪਹੁੰਚ ਸਕਣ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਕਡੌਵੇਲ ਇੱਕ ਸਿਧਾਂਤਕ ਤੌਰ ਤੇ ਠੋਸ ਯੋਜਨਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਸਨ: ਇਹ ਉਹ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਫੌਜ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਹਮਲਿਆਂ ਦੇ ਸਮਕਾਲੀਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਹੁਨਰ ਜੋ ਕਿ ਨਵੀਂ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਪੈਟਰਸਨ ਦੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਸੀ ਜੋ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ, ਮੈਕਡੌਵੇਲ ਨੇ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਕਿ ਜੌਹਨਸਟਨ ਵੈਲੀ ਫੋਰਸ, ਜਿਸਨੇ ਸਟੋਨਵਾਲ ਜੈਕਸਨ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸਿਖਲਾਈ ਲਈ ਸੀ, ਪੀਅਡਮੌਂਟ ਸਟੇਸ਼ਨ ਤੇ ਟ੍ਰੇਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ ਅਤੇ ਬੇਉਰਗਾਰਡ ਦੇ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕਰਨ ਲਈ ਮਾਨਸਾਸ ਜੰਕਸ਼ਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ. [28]

    ਸੰਪਾਦਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਪੂਰਤੀ

    19-20 ਜੁਲਾਈ ਨੂੰ, ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਤਾਕਤਾਂ ਨੇ ਬਲਡ ਰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕਨਫੈਡਰੇਟ ਲਾਈਨਾਂ ਨੂੰ ਹੁਲਾਰਾ ਦਿੱਤਾ. ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੌਹਨਸਟਨ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੇ. ਜਨਰਲ ਕਿਰਬੀ ਸਮਿੱਥ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਆਵਾਜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਨ. ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਨਵੇਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬਲੈਕਬਰਨ ਦੇ ਫੋਰਡ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਤਾਇਨਾਤ ਸਨ, ਅਤੇ ਬੀਅਰਗਾਰਡ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਉਥੋਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸੈਂਟਰਵਿਲੇ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸੀ. ਜੌਹਨਸਟਨ, ਸੀਨੀਅਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੇ ਯੋਜਨਾ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ. ਜੇ ਦੋਵੇਂ ਫ਼ੌਜਾਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਆਪਣੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਨਤੀਜਾ ਆਪਸੀ ਘੜੀ ਦੀ ਉਲਟ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ. [29]

    ਮੈਕਡੌਵਲ ਆਪਣੇ ਖੁਫੀਆ ਏਜੰਟਾਂ ਤੋਂ ਵਿਪਰੀਤ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਗੁਬਾਰੇ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਉੱਦਮਜੋ ਕਿ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋ. ਥੈਡਿusਸ ਐਸ ਸੀ ਲੋਵੇ ਦੁਆਰਾ ਹਵਾਈ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ.

    ਯੂਨੀਅਨ ਸੰਪਾਦਨ

    ਮੈਕਡੋਵੇਲਸ ਉੱਤਰ -ਪੂਰਬੀ ਵਰਜੀਨੀਆ ਦੀ ਫੌਜ ਤਿੰਨ ਤੋਂ ਪੰਜ ਬ੍ਰਿਗੇਡਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਪੈਦਲ ਡਵੀਜ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਗਠਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਹਰੇਕ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਤੋਂ ਪੰਜ ਪੈਦਲ ਰੈਜੀਮੈਂਟਾਂ ਸਨ. ਇੱਕ ਤੋਪਖਾਨੇ ਦੀ ਬੈਟਰੀ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਹਰੇਕ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਨੂੰ ਸੌਂਪੀ ਗਈ ਸੀ. ਬੁੱਲ ਰਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਯੂਨੀਅਨ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਕੁੱਲ ਗਿਣਤੀ ਲਗਭਗ 35,000 ਸੀ ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ 18,000 ਹੀ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ. ਕੇਂਦਰੀ ਫ਼ੌਜ ਨੂੰ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਗਠਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ:

    • ਪਹਿਲੀ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ ਦੇ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜਨਰਲ ਡੈਨੀਅਲ ਟਾਈਲਰ, ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਰੱਖਦਾ ਸੀ. ਜਨਰਲ ਰੌਬਰਟ ਸੀ. ਸ਼ੈਂਕ, ਕਰਨਲ ਇਰਾਸਮਸ ਕੀਜ਼, ਕਰਨਲ ਵਿਲੀਅਮ ਟੀ. ਸ਼ਰਮਨ, ਅਤੇ ਕਰਨਲ ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਬੀ. ਰਿਚਰਡਸਨ
    • 2 ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਦੋ ਬ੍ਰਿਗੇਡਾਂ ਦੇ ਕਰਨਲ ਡੇਵਿਡ ਹੰਟਰ ਦੇ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਐਂਡਰਿ P ਪੋਰਟਰ ਅਤੇ ਐਂਬਰੋਜ਼ ਈ. ਬਰਨਸਾਈਡ
    • ਤੀਜੀ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਕਰਨਲ ਸੈਮੂਅਲ ਪੀ. ਹੈਂਟਜ਼ੈਲਮੈਨ ਦੇ ਕੋਲ 3 ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨਲ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ. ਵਿਲੀਅਮ ਬੀ ਫਰੈਂਕਲਿਨ, ਓਰਲੈਂਡੋ ਬੀ. ਵਿਲਕੌਕਸ, ਅਤੇ ਓਲੀਵਰ ਓ
    • 4 ਵੀਂ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ ਦੇ ਜਨਰਲ ਥਿਓਡੋਰ ਰਨਯੋਨ ਬਿਨਾ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਸੰਗਠਨ ਅਤੇ ਰੁਝੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ, ਨਿ New ਜਰਸੀ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਰੈਜੀਮੈਂਟਾਂ ਅਤੇ ਨਿ Newਯਾਰਕ ਦੇ ਵਲੰਟੀਅਰ ਇਨਫੈਂਟਰੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ
    • 5 ਵੀਂ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਕਰਨਲ ਡਿਕਸਨ ਐਸ. ਮੀਲਸ ਵਿੱਚ 2 ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਮਾਂਡ ਕਰਨਲ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਲੂਯਿਸ ਬਲੈਂਕਰ ਅਤੇ ਥਾਮਸ ਏ ਡੇਵਿਸ

    ਜਦੋਂ ਮੈਕਡੋਵੇਲ ਨੇ ਉੱਤਰ -ਪੂਰਬੀ ਵਰਜੀਨੀਆ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ, ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਯੂਨੀਅਨ ਕਮਾਂਡ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਾਰਪਰਜ਼ ਫੈਰੀ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੇ ਉੱਤਰ -ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ. ਮੇਜਰ ਜਨਰਲ ਰੌਬਰਟ ਪੈਟਰਸਨ ਦੁਆਰਾ ਕਮਾਂਡ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਪੈਨਸਿਲਵੇਨੀਆ ਵਿਭਾਗ ਦੇ 18,000 ਆਦਮੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ੇਨੰਦੋਆਹ ਘਾਟੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸੰਘੀ ਘੁਸਪੈਠ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ.

    16 ਅਤੇ 17 ਜੁਲਾਈ, 1861 ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ-ਜਨਰਲ ਮੈਕਡੋਵੇਲ, ਯੂਐਸਏ ਦੁਆਰਾ ਕਮਾਂਡ ਕੀਤੇ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬੀ ਵਰਜੀਨੀਆ ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਰਿਟਰਨ ਤੋਂ ਸੰਖੇਪ. [5]

    ਉੱਤਰ -ਪੂਰਬੀ ਵਰਜੀਨੀਆ ਦੀ ਫੌਜ
    ਹੁਕਮ ਮੌਜੂਦ
    ਡਿ dutyਟੀ ਲਈ ਕੁੱਲ ਸਮੂਹਿਕ
    ਅਧਿਕਾਰੀ ਪੁਰਸ਼
    ਜਨਰਲ ਸਟਾਫ 19 21
    ਪਹਿਲੀ (ਟਾਈਲਰਜ਼) ਡਿਵੀਜ਼ਨ 569 12,226 9,494 9,936
    ਦੂਜੀ (ਹੰਟਰਸ) ਡਿਵੀਜ਼ਨ 121 2,364 2,525 2,648
    ਤੀਜੀ (ਹੇਨਟਜ਼ੈਲਮੈਨ) ਡਿਵੀਜ਼ਨ 382 8,680 9,385 9,777
    ਚੌਥਾ (ਰਨਯੋਨਜ਼) ਵਿਭਾਗ 247 5,201 5,502 5,752
    ਪੰਜਵੀਂ (ਮੀਲਸ) ਡਿਵੀਜ਼ਨ 289 5,884 5,917 6,207
    ਨਿ Newਯਾਰਕ ਦੇ ਵੀਹ ਵਲੰਟੀਅਰ 37 684 707 745
    ਪੱਚੀਵੀਂ ਨਿ Newਯਾਰਕ ਮਿਲਿਸ਼ੀਆ 39 519 534 573
    ਦੂਜਾ ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਸਟੇਟਸ ਕੈਵਲਰੀ, ਕੰਪਨੀ ਈ 4 56 63 73
    ਕੁੱਲ 1,707 35,614 34,127 35,732

    28 ਜੂਨ, 1861 ਨੂੰ ਮੇਜਰ-ਜਨਰਲ ਪੈਟਰਸਨ ਦੁਆਰਾ ਕਮਾਂਡ ਕੀਤੇ ਗਏ ਪੈਨਸਿਲਵੇਨੀਆ ਵਿਭਾਗ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਤੋਂ ਸਾਰ. [30]

    ਪੈਟਰਸਨ ਦਾ ਆਦੇਸ਼
    ਕਮਾਂਡਿੰਗ ਅਫਸਰ ਫੌਜਾਂ ਡਿ dutyਟੀ ਲਈ ਪੇਸ਼
    ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਘੋੜਸਵਾਰ ਤੋਪਖਾਨਾ
    ਅਧਿਕਾਰੀ ਪੁਰਸ਼ ਅਧਿਕਾਰੀ ਪੁਰਸ਼ ਅਧਿਕਾਰੀ ਪੁਰਸ਼
    ਬੀ.ਵੀ.ਟੀ. ਮੇਜਰ ਜਨਰਲ ਜੀਓ. ਕੈਡਵਾਲਡਰ ਪਹਿਲੀ ਵੰਡ 322 6,637 11 307 7 251
    ਮੇਜਰ ਜਨਰਲ ਡਬਲਯੂ ਐਚ ਕੀਮ ਦੂਜੀ ਵੰਡ 322 6,410 3 74
    ਕੁੱਲ 644 13,047 14 381 7 251
    ਡਿ dutyਟੀ ਲਈ ਸਮੁੱਚੀ ਮੌਜੂਦਗੀ
    ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ 13,691
    ਘੋੜਸਵਾਰ 395
    ਤੋਪਖਾਨਾ 258
    ਕੁੱਲ 14,344

    ਸੰਘੀ ਸੋਧ

    ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ. ਜਨਰਲ
    ਪੀ ਜੀ ਟੀ ਬੀਉਰਗਾਰਡ, ਪੋਟੋਮੈਕ ਦੀ ਫੌਜ

    ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ. ਜਨਰਲ
    ਜੋਸਫ ਈ. ਜੌਹਨਸਟਨ, ਸ਼ੇਨੰਦੋਆਹ ਦੀ ਫੌਜ

    • ਦੇ ਪੋਟੋਮੈਕ ਦੀ ਫੌਜ (ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ ਜਨਰਲ ਪੀ. ਜੀ. ਟੀ. ਬੇਉਰਗਾਰਡ, ਹੁਕਮ) ਨੂੰ ਛੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਬ੍ਰਿਗੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਗਠਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਰੇਕ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਤੋਂ ਛੇ ਪੈਦਲ ਫ਼ੌਜਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ. ਤੋਪਖਾਨੇ ਦੀਆਂ ਬੈਟਰੀਆਂ ਵੱਖ -ਵੱਖ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਬ੍ਰਿਗੇਡਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ. ਪੋਟੋਮੈਕ ਦੀ ਸੰਘੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਕੁੱਲ ਗਿਣਤੀ ਲਗਭਗ 22,000 ਸੀ. ਬੀਉਰਗਾਰਡ ਦੀ ਫ਼ੌਜ ਵਿੱਚ ਫੀਲਡ ਤੋਪਖਾਨੇ ਦੇ ਉਨਤੀਸ ਟੁਕੜੇ ਅਤੇ ਵਰਜੀਨੀਆ ਘੋੜਸਵਾਰ ਦੀ ਇੱਕ ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਵੀ ਸੀ. ਪੋਟੋਮੈਕ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸੱਤ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਬ੍ਰਿਗੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਗਠਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਇਹ ਸਨ:
      • ਪਹਿਲੀ ਬ੍ਰਿਗੇਡ, ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ ਦੇ ਅਧੀਨ. ਜਨਰਲ ਮਿਲਗੇਡ ਲੂਕਾ ਬੋਨਹੈਮ
      • ਦੂਜੀ ਬ੍ਰਿਗੇਡ, ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ ਦੇ ਅਧੀਨ. ਜਨਰਲ ਰਿਚਰਡ ਐਸ ਈਵੇਲ
      • ਤੀਜੀ ਬ੍ਰਿਗੇਡ, ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ ਦੇ ਅਧੀਨ. ਜਨਰਲ ਡੇਵਿਡ ਆਰ ਜੋਨਸ
      • ਚੌਥੀ ਬ੍ਰਿਗੇਡ, ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ ਦੇ ਅਧੀਨ. ਜਨਰਲ ਜੇਮਜ਼ ਲੌਂਗਸਟ੍ਰੀਟ
      • 5 ਵੀਂ ਬ੍ਰਿਗੇਡ, ਕਰਨਲ ਫਿਲਿਪ ਸੇਂਟ ਜੌਰਜ ਕੋਕੇ ਦੇ ਅਧੀਨ
      • 6 ਵੀਂ ਬ੍ਰਿਗੇਡ, ਕਰਨਲ ਜੁਬਲ ਅਰਲੀ ਦੇ ਅਧੀਨ
      • 7 ਵੀਂ ਬ੍ਰਿਗੇਡ, ਕਰਨਲ ਨਾਥਨ ਜੀ ਈਵਾਨਸ ਦੇ ਅਧੀਨ.
      • ਰਿਜ਼ਰਵ ਬ੍ਰਿਗੇਡ, ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ ਦੇ ਅਧੀਨ. ਜਨਰਲ ਥੀਓਫਿਲਸ ਐਚ. ਹੋਮਸ
      • ਪਹਿਲੀ ਬ੍ਰਿਗੇਡ, ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ ਦੁਆਰਾ ਕਮਾਂਡ ਕੀਤੀ ਗਈ. ਜਨਰਲ ਥਾਮਸ ਜੇ. ਜੈਕਸਨ
      • ਦੂਜੀ ਬ੍ਰਿਗੇਡ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਮਾਂਡ ਕਰਨਲ ਫ੍ਰਾਂਸਿਸ ਐਸ ਬਾਰਟੋ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ
      • ਤੀਜੀ ਬ੍ਰਿਗੇਡ, ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ ਦੁਆਰਾ ਕਮਾਂਡ ਕੀਤੀ ਗਈ. ਜਨਰਲ ਬਰਨਾਰਡ ਈ. ਬੀ
      • ਚੌਥੀ ਬ੍ਰਿਗੇਡ, ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ ਦੁਆਰਾ ਕਮਾਂਡ ਕੀਤੀ ਗਈ. ਜਨਰਲ ਐਡਮੰਡ ਕਿਰਬੀ ਸਮਿੱਥ.

      ਐਬਸਟ੍ਰੈਕਟ ਫਰੰਟ ਫੀਲਡ ਰਿਟਰਨ, ਫਸਟ ਕੋਰ (ਪੋਟੋਮੈਕ ਦੀ ਫੌਜ), 21 ਜੁਲਾਈ, 1861. [7]

      [25 ਸਤੰਬਰ, 1861 ਦੀ ਤਾਰੀਖ.]

      ਪੋਟੋਮੈਕ ਦੀ ਫੌਜ
      ਹੁਕਮ ਜਨਰਲ ਅਤੇ ਸਟਾਫ ਅਧਿਕਾਰੀ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਘੋੜਸਵਾਰ ਤੋਪਖਾਨਾ
      ਅਧਿਕਾਰੀ ਪੁਰਸ਼ ਅਧਿਕਾਰੀ ਪੁਰਸ਼ ਅਧਿਕਾਰੀ ਪੁਰਸ਼
      ਪਹਿਲੀ ਬ੍ਰਿਗੇਡ 4 211 4,070
      ਦੂਜੀ ਬ੍ਰਿਗੇਡ 4 133 2,307
      ਤੀਜੀ ਬ੍ਰਿਗੇਡ 4 128 1,989
      ਚੌਥੀ ਬ੍ਰਿਗੇਡ 4 160 2,364
      ਪੰਜਵੀਂ ਬ੍ਰਿਗੇਡ 3 208 3,065
      ਛੇਵੀਂ ਬ੍ਰਿਗੇਡ 3 261 2,356
      ਸੱਤਵਾਂ ਲੁਈਸਿਆਨਾ 44 773
      ਅੱਠਵਾਂ ਲੁਈਸਿਆਨਾ 43 803
      ਹੈਮਪਟਨ ਲੀਜੀਅਨ 27 627
      ਤੇਰ੍ਹਵੀਂ ਵਰਜੀਨੀਆ 34 642
      ਹੈਰਿਸਨਜ਼ ਬਟਾਲੀਅਨ (ਤਿੰਨ ਕੰਪਨੀਆਂ) 13 196
      ਘੋੜਸਵਾਰ ਦੇ ਦਸਤੇ (ਦਸ) 38 545
      ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ (ਲੁਈਸਿਆਨਾ) ਤੋਪਖਾਨਾ 19 201
      ਕੈਂਪਰ ਦੀ ਬੈਟਰੀ 4 76
      ਲੈਥਮ ਦੀ ਬੈਟਰੀ 4 86
      ਲਾਉਡੌਨ ਬੈਟਰੀ 3 55
      ਸ਼ੀਲਡ ਦੀ ਬੈਟਰੀ 3 82
      ਕੈਂਪ ਪਿਕਨਜ਼ (ਭਾਰੀ ਤੋਪਖਾਨਾ) 18 275
      ਕੁੱਲ 22 1,215 18,354 85 1,383 51 775
      ਸਮੂਹਿਕ:
      ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ 19,569
      ਘੋੜਸਵਾਰ 1,468
      ਤੋਪਖਾਨਾ 826
      21,863

      ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ ਦੀ ਮਾਸਿਕ ਰਿਪੋਰਟ ਤੋਂ ਸਾਰ. ਜਨਰਲ ਜੋਸੇਫ ਈ. [7]

      ਸ਼ੇਨੰਦੋਆਹ ਦੀ ਫ਼ੌਜ
      ਕਮਾਂਡਿੰਗ ਅਫਸਰ ਫੌਜਾਂ ਕਰਤੱਵ ਲਈ ਮੌਜੂਦ
      ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਘੋੜਸਵਾਰ ਤੋਪਖਾਨਾ
      ਅਧਿਕਾਰੀ ਪੁਰਸ਼ ਅਧਿਕਾਰੀ ਪੁਰਸ਼ ਅਧਿਕਾਰੀ ਪੁਰਸ਼
      ਕਰਨਲ ਜੈਕਸਨ ਪਹਿਲੀ ਬ੍ਰਿਗੇਡ 128 2,043 4 81
      ਕਰਨਲ ਐਫਐਸ ਬਾਰਟੋ ਦੂਜੀ ਬ੍ਰਿਗੇਡ 155 2,391 3 59
      ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ-ਜਨਰਲ ਬੀ ਤੀਜੀ ਬ੍ਰਿਗੇਡ 161 2,629 4 78
      ਕਰਨਲ ਏ. ਐਲਜ਼ੀ ਚੌਥੀ ਬ੍ਰਿਗੇਡ 156 2,106 4 45
      ਕਰਨਲ ਜੇ ਈ ਬੀ ਸਟੂਅਰਟ ਪਹਿਲੀ ਵਰਜੀਨੀਆ ਕੈਵਲਰੀ 21 313
      ਕਰਨਲ ਏ ਸੀ ਕਮਿੰਗਜ਼ ਵਰਜੀਨੀਆ ਵਾਲੰਟੀਅਰ 14 227
      ਕੁੱਲ 614 9,396 21 313 15 263

      ਡਿ dutyਟੀ ਲਈ ਸਮੁੱਚੀ ਮੌਜੂਦਗੀ.

      ਜਨਰਲ ਸਟਾਫ 32
      ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ 10,010
      ਘੋੜਸਵਾਰ 334
      ਤੋਪਖਾਨਾ 278
      10,654

      ਸਵੇਰ ਦਾ ਪੜਾਅ ਸੰਪਾਦਨ

      ਮੈਥਿwsਜ਼ ਹਿੱਲ ਸੰਪਾਦਨ

      21 ਜੁਲਾਈ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ, ਮੈਕਡੌਵੈਲ ਨੇ ਸੈਂਟਰਵਿਲੇ ਤੋਂ 2:30 ਵਜੇ ਹੰਟਰ ਅਤੇ ਹੈਂਟਜ਼ੈਲਮੈਨ (ਲਗਭਗ 12,000 ਆਦਮੀਆਂ) ਦੀਆਂ ਡਿਵੀਜ਼ਨਾਂ ਭੇਜੀਆਂ, ਜੋ ਕਿ ਵੌਰਨਟਨ ਟਰਨਪਾਈਕ ਤੇ ਦੱਖਣ -ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਕੂਚ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉੱਤਰ -ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਸੁਡਲੇ ਸਪ੍ਰਿੰਗਸ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਕਨਫੈਡਰੇਟਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਿਆ. ਟਾਈਲਰਜ਼ ਡਿਵੀਜ਼ਨ (ਲਗਭਗ 8,000) ਸਿੱਧਾ ਸਟੋਨ ਬ੍ਰਿਜ ਵੱਲ ਮਾਰਚ ਕੀਤਾ. ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਇਕਾਈਆਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਲੌਜਿਸਟਿਕ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੀਆਂ. ਟਾਈਲਰਜ਼ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਨੇ ਟਰਨਪਾਈਕ 'ਤੇ ਮੁੱਖ ਫਲੈਂਕਿੰਗ ਕਾਲਮ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ. ਬਾਅਦ ਦੀਆਂ ਇਕਾਈਆਂ ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਸੂਡਲੇ ਸਪ੍ਰਿੰਗਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਨਾਕਾਫ਼ੀ ਸਨ, ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਕਾਰਟ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ 9:30 ਵਜੇ ਤੱਕ ਬਲਰ ਰਨ ਬਣਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ.

      ਸਵੇਰੇ 5:15 ਵਜੇ, ਰਿਚਰਡਸਨ ਦੀ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਨੇ ਮਿਸ਼ੇਲ ਦੇ ਫੋਰਡ ਦੇ ਪਾਰ ਕੰਫੇਡਰੇਟ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਕੁਝ ਤੋਪਖਾਨੇ ਦੇ ਗੋਲੀਆਂ ਚਲਾਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵਿਲਮਰ ਮੈਕਲੀਨ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੀਅਰਗਾਰਡ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦਫਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੱਗੀਆਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਾਸ਼ਤਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਤੱਥ ਤੋਂ ਸੁਚੇਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦੀ ਹਮਲਾਵਰ ਲੜਾਈ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਸੀ ਅਜ਼ਾਦ. ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸਨੇ ਸੈਂਟਰਵਿਲੇ ਵਿਖੇ ਖੱਬੇ ਯੂਨੀਅਨ ਵੱਲ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ. ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਮਾੜੇ ਸੰਚਾਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਦਾ ਇਰਾਦਾ ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ ਦਾ ਸੀ. ਜਨਰਲ ਰਿਚਰਡ ਐਸ ਈਵੇਲ ਨੂੰ ਹਮਲੇ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਲਈ, ਯੂਨੀਅਨ ਮਿਲਸ ਫੋਰਡ ਵਿਖੇ ਈਵੇਲ ਨੂੰ ਸਿਰਫ "ਇੱਕ ਪਲ ਦੇ ਨੋਟਿਸ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ" ਰੱਖਣ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ. ਜਨਰਲ ਡੀ.ਆਰ. ਜੋਨਸ ਨੂੰ ਈਵੇਲ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਵਿੱਚ ਹਮਲਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਿਆਂ ਪਾਇਆ. ਹੋਲਮਜ਼ ਦਾ ਵੀ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਆਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ. [32]

      ਕਨਫੈਡਰੇਟ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਦੇ 20,000 ਯੂਨੀਅਨ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ ਉਹ ਕਰਨਲ ਨਾਥਨ "ਸ਼ੈਂਕਸ" ਇਵਾਨਸ ਅਤੇ ਉਸਦੀ 1,100 ਆਦਮੀਆਂ ਦੀ ਘਟੀ ਹੋਈ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਸਨ. [35] ਇਵਾਂਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੁਝ ਬੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁਲ 'ਤੇ ਟਾਈਲਰ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਧਮਕੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੋਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ ਦੀ ਯੂਨੀਅਨ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਮਲੇ ਹਨ। ਜਨਰਲ ਰੌਬਰਟ ਸੀ. ਸ਼ੈਂਕ ਸਿਰਫ ਫੈਂਟ ਸਨ. ਉਸਨੂੰ ਸਿਡਨਲ ਹਿੱਲ ਉੱਤੇ 8 ਮੀਲ (13 ਕਿਲੋਮੀਟਰ) ਦੱਖਣ -ਪੱਛਮ ਤੋਂ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬੀਉਰਗਾਰਡ ਦੇ ਸਿਗਨਲ ਅਫਸਰ, ਕੈਪਟਨ ਐਡਵਰਡ ਪੋਰਟਰ ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰ ਦੁਆਰਾ ਸੁਡਲੇ ਸਪ੍ਰਿੰਗਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਮੁੱਖ ਯੂਨੀਅਨ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵਿੱਗ-ਵੈਗ ਸੈਮਫੋਰ ਸਿਗਨਲਿੰਗ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ, ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰ ਨੇ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ "ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਦੇਖੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਥਿਤੀ ਬਦਲ ਗਈ ਹੈ." [36] ਇਵਾਂਸ ਨੇ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ 900 ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਸਟੋਨ ਬ੍ਰਿਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈਥਿwsਜ਼ ਹਿੱਲ ਦੀ slਲਾਣਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਸਥਾਨ ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਉੱਤਰ -ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਘੱਟ ਵਾਧਾ ਹੈ. [35]

      ਮੈਥਿwsਜ਼ ਹਿੱਲ ਉੱਤੇ ਸੰਘੀ ਦੇਰੀ ਨਾਲ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੇਜਰ ਰੌਬਰਡੋ ਵ੍ਹੀਟ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੁਈਸਿਆਨਾ ਸਪੈਸ਼ਲ ਬਟਾਲੀਅਨ, "ਵੀਟਜ਼ ਟਾਈਗਰਜ਼" ਦੁਆਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਵਿਗਾੜ ਹਮਲਾ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ. ਕਣਕ ਦੀ ਕਮਾਂਡ ਵਾਪਸ ਸੁੱਟੇ ਜਾਣ ਅਤੇ ਕਣਕ ਦੇ ਗੰਭੀਰ ਰੂਪ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਵੰਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ ਦੇ ਅਧੀਨ ਦੋ ਹੋਰ ਬ੍ਰਿਗੇਡਾਂ ਤੋਂ ਤਾਕਤ ਮਿਲੀ. ਜਨਰਲ ਬਰਨਾਰਡ ਬੀ ਅਤੇ ਕਰਨਲ ਫ੍ਰਾਂਸਿਸ ਐਸ. ਬਾਰਟੋ, 2800 ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਫੋਰਸ 'ਤੇ ਲੈ ਕੇ ਆਏ. [35] ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੈਨਰੀ ਹਾ Houseਸ ਹਿੱਲ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਸਿਰੇ 'ਤੇ, ਬੱਲ ਰਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਅਤੇ ਯੰਗਸ ਬ੍ਰਾਂਚ ਦੇ ਪਾਰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਟਰ ਦੀ ਲੀਡ ਬ੍ਰਿਗੇਡ (ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ ਜਨਰਲ. ਐਂਬਰੋਜ਼ ਬਰਨਸਾਈਡ) ਨੂੰ ਸਫਲਤਾਪੂਰਵਕ ਹੌਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. ਟਾਈਲਰ ਦੇ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਕਮਾਂਡਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਕਰਨਲ ਵਿਲੀਅਮ ਟੇਕਮਸੇਹ ਸ਼ਰਮਨ, ਸਵੇਰੇ 10:00 ਵਜੇ ਦੇ ਕਰੀਬ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਪੁਲ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ [37] ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਫੋਰਡ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਨਫੈਡਰੇਟ ਡਿਫੈਂਡਰਾਂ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਮਾਰਿਆ. ਇਹ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਹਮਲਾ, ਬਰਨਸਾਈਡ ਅਤੇ ਮੇਜਰ ਜੌਰਜ ਸਾਈਕਸ ਦੇ ਦਬਾਅ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਵੇਰੇ 11:30 ਵਜੇ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਕਨਫੇਡਰੇਟ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਹਿ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੈਨਰੀ ਹਾ Houseਸ ਹਿੱਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਗਾੜ ਵਾਲੀ ਵਾਪਸੀ ਵਿੱਚ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ. [38]

      ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਪੜਾਅ ਸੰਪਾਦਨ

      ਹੈਨਰੀ ਹਾ Houseਸ ਹਿੱਲ ਸੰਪਾਦਨ

      ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੈਥਿwsਜ਼ ਹਿੱਲ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਇਵਾਂਸ, ਬੀਜ਼ ਅਤੇ ਬਾਰਟੋ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕੈਪਟਨ ਜੌਹਨ ਡੀ.ਇੰਬੋਡੇਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਰ-ਪਾounderਂਡਰ ਬੰਦੂਕਾਂ ਦੀ ਬੈਟਰੀ ਤੋਂ ਕੁਝ ਕਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਘ ਦੀ ਪੇਸ਼ਗੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਜਦੋਂ ਸੰਘ ਨੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈਨਰੀ ਹਾ Houseਸ ਹਿੱਲ ਤੇ ਮੁੜ ਸੰਗਠਿਤ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਜਰਨੈਲ ਜੌਹਨਸਟਨ ਅਤੇ ਬੀਉਰਗਾਰਡ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ ਹੁਣੇ ਹੀ ਐਮ. ਲੇਵਿਸ ਫਾਰਮ, "ਪੋਰਟਿਸੀ" ਵਿਖੇ ਜੌਹਨਸਟਨ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦਫਤਰ ਤੋਂ ਪਹੁੰਚੇ ਸਨ. [39] ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ ਕਨਫੈਡਰੇਟਸ ਲਈ, ਮੈਕਡੌਵੇਲ ਨੇ ਕੈਪਟਸ ਦੀਆਂ ਬੈਟਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਬੰਬਾਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਅਤੇ ਰਣਨੀਤਕ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਹਥਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ. ਡੌਗਨਜ਼ ਰਿਜ ਤੋਂ ਜੇਮਸ ਬੀ ਰਿਕਟਸ (ਬੈਟਰੀ I, ਪਹਿਲੀ ਯੂਐਸ ਆਰਟਿਲਰੀ) ਅਤੇ ਚਾਰਲਸ ਗ੍ਰਿਫਿਨ (ਬੈਟਰੀ ਡੀ, 5 ਵੀਂ ਯੂਐਸ). [40]

      ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ. ਜਨਰਲ ਥੌਮਸ ਜੇ. ਜੈਕਸਨ ਦੀ ਵਰਜੀਨੀਆ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਕਰੀਬ ਅਸ਼ਾਂਤ ਸੰਗਠਨਾਂ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਲ ਕਰਨਲ ਵੇਡ ਹੈਮਪਟਨ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਹੈਮਪਟਨ ਦੀ ਫੌਜ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਰਨਲ ਜੇ.ਈ.ਬੀ. ਸਟੂਅਰਟ ਦੀ ਘੋੜਸਵਾਰ ਅਤੇ 6-ਪਾounderਂਡਰ ਤੋਪਾਂ ਦੀ ਟੁਕੜੀ ਦੇ ਨਾਲ. ਹੈਮਪਟਨ ਲੀਜਨ, ਤਕਰੀਬਨ 600 ਪੁਰਸ਼, ਸ਼ੇਰਮੈਨ ਦੀ ਅਗੇਤੀ ਬ੍ਰਿਗੇਡ 'ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੋਲੀਆਂ ਚਲਾ ਕੇ ਹੈਨਰੀ ਹਾ Houseਸ ਹਿੱਲ' ਤੇ ਰੱਖਿਆਤਮਕ ਲਾਈਨ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਜੈਕਸਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਖਰੀਦਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਰਹੇ. ਹੈਮਪਟਨ ਨੇ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈਸ ਕਰਨ ਲਈ ਲਗਭਗ 400 ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਐਨਫੀਲਡ ਰਾਈਫਲਾਂ ਖਰੀਦੀਆਂ ਸਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲ ਰਨ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ ਜਾਂ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਥਿਆਰ ਆਏ ਸਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ. ਜੇ ਅਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੈਦਾਨ 'ਤੇ ਸਿਰਫ ਵਿਦੇਸ਼ੀ-ਨਿਰਮਿਤ ਹਥਿਆਰ ਹੁੰਦੇ. 79 ਵਾਂ ਨਿ Newਯਾਰਕ ਹੈਮਪਟਨ ਦੀ ਮਾਸਕੇਟ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਟੁੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ. ਵੇਡ ਹੈਮਪਟਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਨਲ ਜੇਮਜ਼ ਕੈਮਰਨ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕੀਤੀ "ਉਸ ਬਹਾਦਰ ਅਫਸਰ ਨੂੰ ਦੇਖੋ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਦਮੀਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸਦਾ ਪਿੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ." ਇਸ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਅਮਰੀਕੀ ਸੈਨੇਟਰ ਸਾਈਮਨ ਕੈਮਰਨ ਦਾ ਭਰਾ ਕੈਮਰੂਨ ਘਾਤਕ ਰੂਪ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਹੈਮਪਟਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਤੀਜੇ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ 79 ਵੇਂ ਨਿ Newਯਾਰਕ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ 69 ਵੇਂ ਨਿ Newਯਾਰਕ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। [ ਹਵਾਲੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ]

      ਜੈਕਸਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪੰਜ ਰੈਜੀਮੈਂਟਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਉਲਟੀ slਲਾਨ 'ਤੇ ਤਾਇਨਾਤ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਰੱਖਿਆਤਮਕ ਲਾਈਨ ਲਈ 13 ਤੋਪਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਸਿਖਰ' ਤੇ ਤਾਇਨਾਤ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਬੰਦੂਕਾਂ ਚੱਲੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਹੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਲਟ slਲਾਨ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ reੰਗ ਨਾਲ ਮੁੜ ਲੋਡ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ. [41] ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਮੈਕਡੌਵੇਲ ਨੇ ਰਿਕਟਸ ਅਤੇ ਗ੍ਰਿਫਿਨ ਦੀਆਂ ਬੈਟਰੀਆਂ ਨੂੰ ਡੋਗਨ ਦੇ ਰਿਜ ਤੋਂ ਪਹਾੜੀ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ 11 ਬੰਦੂਕਾਂ ਜੈਕਸਨ ਦੇ 13 ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ 300 ਗਜ਼ (270 ਮੀਟਰ) ਦੇ ਪਾਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੋਪਖਾਨੇ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਘਰੇਲੂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੁਝੇਵਿਆਂ ਦੇ ਉਲਟ, ਇੱਥੇ ਸੰਘੀ ਤੋਪਖਾਨੇ ਦਾ ਇੱਕ ਫਾਇਦਾ ਸੀ. ਯੂਨੀਅਨ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਹੁਣ ਕਨਫੈਡਰੇਟ ਸਮੂਥਬੋਰਸ ਦੀ ਸੀਮਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਨ ਅਤੇ ਯੂਨੀਅਨ ਦੇ ਪਾਸੇ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਰਾਈਫਲਡ ਟੁਕੜੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਸੀਮਾਵਾਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਟੀਚਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ' ਤੇ ਕਈ ਗੋਲੀਆਂ ਚੱਲੀਆਂ. [42]

      ਤੋਪਖਾਨੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਜੂਡਿਥ ਕਾਰਟਰ ਹੈਨਰੀ, ਇੱਕ 85 ਸਾਲਾ ਵਿਧਵਾ ਅਤੇ ਅਵੈਧ ਸੀ, ਜੋ ਹੈਨਰੀ ਹਾ .ਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਬੈਡਰੂਮ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਸੀ. ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਰਿਕਟਸ ਨੂੰ ਰਾਈਫਲ ਫਾਇਰ ਮਿਲਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਉਸਨੇ ਸਿੱਟਾ ਕੱਿਆ ਕਿ ਇਹ ਹੈਨਰੀ ਹਾ Houseਸ ਤੋਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਮਾਰਤ 'ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬੰਦੂਕਾਂ ਚਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ. ਇਕ ਸ਼ੈੱਲ ਜੋ ਬੈਡਰੂਮ ਦੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਕੇ ਵਿਧਵਾ ਦੇ ਇਕ ਪੈਰ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਈ ਸੱਟਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਸ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ. [43]

      "ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਾਨੂੰ ਚਲਾ ਰਹੇ ਹਨ", ਮਧੂ ਨੇ ਜੈਕਸਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ. ਜੈਕਸਨ, ਇੱਕ ਸਾਬਕਾ ਯੂਐਸ ਆਰਮੀ ਅਫਸਰ ਅਤੇ ਵਰਜੀਨੀਆ ਮਿਲਟਰੀ ਇੰਸਟੀਚਿ atਟ ਦੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ, ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, "ਫਿਰ, ਸਰ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਓਨੇਟ ਦੇਵਾਂਗੇ." [44] ਮਧੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, "ਜੈਕਸਨ ਪੱਥਰ ਦੀ ਕੰਧ ਵਾਂਗ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ. ਆਓ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਮਰਨਾ ਨਿਸ਼ਚਤ ਕਰੀਏ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ. ਵਰਜੀਨੀਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰੈਲੀ." [45] ਇਹ ਵਿਸਮਿਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਜੈਕਸਨ (ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਬ੍ਰਿਗੇਡ) ਦੇ ਉਪਨਾਮ "ਸਟੋਨਵਾਲ" ਦਾ ਸਰੋਤ ਸੀ. ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਮਧੂ ਨੂੰ ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦਾ ਕੀ ਮਤਲਬ ਸੀ, ਇਸਦੇ ਇਲਾਵਾ ਉਸਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਧੀਨ ਨੇ ਲੜਾਈ ਦੀਆਂ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਨਹੀਂ ਲਿਖੀਆਂ. ਕਰਨਲ ਸਟੇਟਸ ਰਾਈਟਸ ਗਿਸਟ, ਜੋ ਬੀ ਦੇ ਸਹਾਇਕ-ਡੇ-ਕੈਂਪ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਨੇ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਦੀ ਕਮਾਨ ਸੰਭਾਲੀ. ਜਨਰਲ ਜੌਹਨਸਟਨ ਦੇ ਚੀਫ਼ ਆਫ਼ ਸਟਾਫ ਮੇਜਰ ਬਰਨੇਟ ਰੇਟ ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮਧੂ ਮੱਖੀ ਅਤੇ ਬਾਰਟੋ ਬ੍ਰਿਗੇਡਾਂ ਦੇ ਰਾਹਤ ਲਈ ਜੈਕਸਨ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਨਾ ਆਉਣ 'ਤੇ ਮਧੂ ਨਾਰਾਜ਼ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਾਰੀ ਦਬਾਅ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਇਸ ਰਾਏ ਦੀ ਹਮਾਇਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬੀ ਦੇ ਬਿਆਨ ਦਾ ਅਰਥ ਅਜੀਬੋ -ਗਰੀਬ ਹੋਣਾ ਸੀ: "ਜੈਕਸਨ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਕੰਧ ਵਾਂਗ ਖੜ੍ਹੇ ਦੇਖੋ!" [46]

      ਤੋਪਖਾਨੇ ਦੇ ਕਮਾਂਡਰ ਗਰਿਫਿਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਬੰਦੂਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਲਾਈਨ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਸਿਰੇ ਤੇ ਲਿਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਨਫੈਡਰੇਟਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਐਨਫਿਲੇਡ ਫਾਇਰ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਗਈ. ਤਕਰੀਬਨ ਦੁਪਹਿਰ 3 ਵਜੇ, ਇਹ ਤੋਪਾਂ 33 ਵੀਂ ਵਰਜੀਨੀਆ ਦੁਆਰਾ ਉਲਟਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁਰਸ਼ ਨੀਲੀ ਵਰਦੀ ਵਿੱਚ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਗ੍ਰਿਫਿਨ ਦੇ ਕਮਾਂਡਰ, ਮੇਜਰ ਵਿਲੀਅਮ ਐਫ ਬੈਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੂਨੀਅਨ ਫੌਜਾਂ ਲਈ ਗਲਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਗ੍ਰਿਫਿਨ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਗੋਲੀ ਨਾ ਚਲਾਉਣ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। [47] 33 ਵੀਂ ਵਰਜੀਨੀਆ ਤੋਂ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਰੇਂਜ ਦੀਆਂ ਖੱਡਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 11 ਵੀਂ ਨਿ Newਯਾਰਕ ਵਾਲੰਟੀਅਰ ਇਨਫੈਂਟਰੀ ਰੈਜੀਮੈਂਟ (ਏਲਸਵਰਥ ਦੀ ਫਾਇਰ ਜ਼ੁਵੇਵਜ਼) ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਟੂਅਰਟ ਦੇ ਘੋੜਸਵਾਰ ਹਮਲਾ, ਜੋ ਬੈਟਰੀ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬੰਦੂਕਧਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਨੂੰ ਖਿੰਡਾ ਦਿੱਤਾ. ਇਸ ਸਫਲਤਾ ਦਾ ਲਾਭ ਉਠਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜੈਕਸਨ ਨੇ ਦੋ ਰੈਜੀਮੈਂਟਾਂ ਨੂੰ ਰਿਕੈਟਸ ਦੀਆਂ ਬੰਦੂਕਾਂ ਚਾਰਜ ਕਰਨ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ. As additional Federal infantry engaged, the Confederates were pushed back and they reformed and the guns changed hands several times. [48]

      The capture of the Union guns turned the tide of battle. Although McDowell had brought 15 regiments into the fight on the hill, outnumbering the Confederates two to one, no more than two were ever engaged simultaneously. Jackson continued to press his attacks, telling soldiers of the 4th Virginia Infantry, "Reserve your fire until they come within 50 yards! Then fire and give them the bayonet! And when you charge, yell like furies!" For the first time, Union troops heard the disturbing sound of the Rebel yell. At about 4 p.m., the last Union troops were pushed off Henry House Hill by a charge of two regiments from Col. Philip St. George Cocke's brigade. [49]

      To the west, Chinn Ridge had been occupied by Col. Oliver Otis Howard's brigade from Heintzelman's division. But at 4 p.m., two Confederate brigades-Col. Jubal Early's, which had moved from the Confederate right, and Brig. Gen. Edmund Kirby Smith's (commanded by Col. Arnold Elzey after Smith was wounded), which had just arrived from the Shenandoah Valley, moved forward and crushed Howard's brigade. Beauregard ordered his entire line forward, and the Union troops began to panic in retreat. At 5 p.m. everywhere McDowell's army was disintegrating. Thousands, in large and small groups or as individuals, began to leave the battlefield and head for Centreville in a rout. McDowell rode around the field trying to rally regiments and groups of soldiers, but most had had enough. Unable to stop the mass exodus, McDowell gave orders for Porter's regular infantry battalion, near the intersection of the turnpike and Manassas-Sudley Road, to act as a rear guard as his army withdrew. The unit briefly held the crossroads, then retreated eastward with the rest of the army. [50] McDowell's force crumbled and began to retreat. [51]

      Union retreat Edit

      The retreat was relatively orderly up to the Bull Run crossings, but was poorly managed by the Union officers. A Union wagon was overturned by artillery fire on a bridge spanning Cub Run Creek, inciting panic in McDowell's force. As the soldiers streamed uncontrollably toward Centreville, discarding their arms and equipment, McDowell ordered Col. Dixon S. Miles's division to act as a rear guard, but it was impossible to rally the army short of Washington. In the disorder that followed, hundreds of Union troops were taken prisoner. Wagons and artillery were abandoned, including the 30-pounder Parrott rifle, which had opened the battle with such fanfare. Expecting an easy Union victory, the wealthy elite of nearby Washington, including congressmen and their families, had come to picnic and watch the battle. When the Union army was driven back in a running disorder, the roads back to Washington were blocked by panicked civilians attempting to flee in their carriages. [52] The pell-mell retreat became known in the Southern press as “The Great Skedaddle.” [53] [54]

      Since their combined army had been left highly disorganized as well, Beauregard and Johnston did not fully press their advantage, despite urging from Confederate President Jefferson Davis, who had arrived on the battlefield to see the Union soldiers retreating. An attempt by Johnston to intercept the Union troops from his right flank, using the brigades of Brig. ਜਨਸ. Milledge L. Bonham and James Longstreet, was a failure. The two commanders squabbled with each other and when Bonham's men received some artillery fire from the Union rear guard, and found that Richardson's brigade blocked the road to Centreville, he called off the pursuit. [55]

      In Washington, President Lincoln and members of the cabinet waited for news of a Union victory. Instead, a telegram arrived stating "General McDowell's army in full retreat through Centreville. The day is lost. Save Washington and the remnants of this army." The tidings were happier in the Confederate capital. From the battlefield President Davis telegraphed Richmond, "We have won a glorious but dear-bought victory. Night closed on the enemy in full flight and closely pursued." [56]

      Brief observations Edit

      The battle was a clash between relatively large, ill-trained bodies of recruits, led by inexperienced officers. Neither army commander was able to deploy his forces effectively although nearly 60,000 men were present at the battle, only 18,000 had actually been engaged on each side. Although McDowell had been active on the battlefield, he had expended most of his energy maneuvering nearby regiments and brigades, instead of controlling and coordinating the movements of his army as a whole. Other factors contributed to McDowell's defeat: Patterson's failure to hold Johnston in the valley McDowell's two-day delay at Centreville allowing Tyler's division to lead the march on 21 July, thus delaying the flanking divisions of Hunter and Heintzelman and the 2 + 1 ⁄ 2 -hour delay after the Union victory on Matthews' Hill, which allowed the Confederates to bring up reinforcements and establish a defensive position on Henry Hill. On Henry Hill, Beauregard had also limited his control to the regimental level, generally allowing the battle to continue on its own and only reacting to Union moves. Johnston's decision to transport his infantry to the battlefield by rail played a major role in the Confederate victory. Although the trains were slow and a lack of sufficient cars did not allow the transport of large numbers of troops at one time, almost all of his army arrived in time to participate in the battle. After reaching Manassas Junction, Johnston had relinquished command of the battlefield to Beauregard, but his forwarding of reinforcements to the scene of fighting was decisive. [57] Jackson and Bee's brigades had done the largest share of fighting in the battle Jackson's brigade had fought almost alone for four hours and sustained over 50% casualties.

      Detailed casualties Edit

      Bull Run was the largest and bloodiest battle in United States history until then. Union casualties were 460 killed, 1,124 wounded, and 1,312 missing or captured Confederate casualties were 387 killed, 1,582 wounded, and 13 missing. [11] Among the Union dead was Col. James Cameron, the brother of President Lincoln's first Secretary of War, Simon Cameron. [58] Among the Confederate casualties was Col. Francis S. Bartow, the first Confederate brigade commander to be killed in the Civil War. General Bee was mortally wounded and died the following day. [59]

      Compared to later battles, casualties at First Bull Run had not been especially heavy. Both Union and Confederate killed, wounded, and missing were a little over 1700 each. [60] Two Confederate brigade commanders, Jackson and Edmund Kirby-Smith, were wounded in the battle. Jackson was shot in the hand and so he remained on the battlefield. No Union officers above the regimental level were killed two division commanders (Samuel Heintzelman and David Hunter) and one brigade commander (Orlando Willcox) were wounded.

      Union Edit

      Union casualties at the battle of Bull Run, July 21, 1861. [8]

      ARMY OF NORTHEASTERN VIRGINIA
      Troops Killed Wounded Missing ਟਿੱਪਣੀਆਂ
      Officers Enlisted Men Officers Enlisted Men Officers Enlisted Men
      General staff 1
      First Division, General TYLER:
      First Brigade, Colonel Keyes 19 4 46 5 149 Eighteen others slightly wounded.
      Second Brigade, General Schenck 3 16 15 1 15
      Third Brigade, Colonel Sherman 3 117 15 193 13 240
      Fourth Brigade, Colonel Richardson Not engaged. Guarding Blackburn's Ford.
      Total, First Division 6 152 19 254 19 404
      Second Division, Colonel HUNTER:
      First Brigade, Colonel Porter 1 83 9 139 9 236 Four surgeons missing.
      Second Brigade, Colonel Burnside 5 35 3 85 2 59 Five surgeons missing.
      Total Second Division 6 118 12 224 11 295
      Third Division, Colonel HEINTZELMAN:
      Division headquarters. 1
      First Brigade, Colonel Franklin 3 68 13 183 4 22
      Second Brigade, Colonel Willcox 1 70 11 161 186
      Third Brigade, Colonel Howard 2 48 7 108 6 174
      Total, Third Division 6 186 32 452 10 382
      Fourth Division, General RUNYON In reserve on the Potomac.
      Fifth Division, Colonel MILES:
      First Brigade Colonel Blenker 6 16 94
      Second Brigade, Colonel Davies 1 1 1
      Total, Fifth Division 6 1 17 95
      Grand total 19 462 64 947 40 1,176

      Union artillery lost in the battle of Bull Run, July 21, 1861. [61]

      Batteries Commanders Guns lost ਟਿੱਪਣੀਆਂ
      Rifled Smooth ਕੁੱਲ
      First U. S. Artillery, Company G
      (two 20-pounder Parrotts,
      one 30-pounder Parrott).
      Lieutenant Edwards 1 1 20-pounders saved
      First U. S. Artillery, Company I
      (six 10-pounder Parrots)
      Captain Ricketts 6 6 None saved
      Second U. S. Artillery, Company D Captain Arnold 2 2 4 None saved
      Second U. S. Artillery, Company E
      (two 13-pounder James, two 6-pounders (old), two 12-pounder howitzers).
      Captain Carlisle 2 2 4 Two 6-pounders saved
      Fifth S. Artillery [Company D],
      (two 10-pounder Parrotts,
      two 6-pounders (old),
      two 12-pounder howitzers).
      Captain Griffin 1 4 5 One 10-pounder saved
      Rhode Island Battery
      (six 13-pounder James)
      5 5 One saved
      Total lost 17 8 25

      Confederate Edit

      Confederate casualties at the battle of Bull Run, July 21, 1861. [10]


      ਸਮਗਰੀ

      Defeated in the Second Battle of Bull Run on August 30, Union Maj. Gen. John Pope ordered his Army of Virginia to retreat to Centreville. The movement began after dark, with Maj. Gen. Irvin McDowell's III Corps providing cover. The army crossed Bull Run and the last troops across, Maj. Gen. Franz Sigel's I Corps, destroyed Stone Bridge behind them. Gen. Robert E. Lee decided not to press the advantage gained that day, largely because he knew his Army of Northern Virginia was exhausted from two weeks of nearly constant marching and nearly three days of battle, so the Union retreat went unmolested. Lee's decision also allowed the Army of Virginia's II Corps, under Maj. Gen. Nathaniel P. Banks, to consolidate with the bulk of Pope's army, marching in from Bristoe Station, where they had been guarding the army's trains. More importantly, Lee's decision bought time for the Union to push to the front the Army of the Potomac's II, V, and VI Corps, which had been brought from the Peninsula and—much to Maj. Gen. George B. McClellan's dismay—placed under Pope's command. [3]

      By the morning of August 31, Pope began to lose his grasp on command of his army. The defeat at Second Bull Run seemed to have shattered his nerve and Pope was unsure what to do next he knew Washington wanted an attack but he feared Lee might strike first and destroy his reforming force before it was ready to fight again. Calling a conference of his corps commanders—something he had been loath to do previously in the Virginia Campaign—in his Centreville headquarters, Pope agreed with their decision to retreat further into the Washington defenses. But a message from General-in-Chief Henry W. Halleck directed him to attack and he ordered an advance on Lee's forces on the Manassas field. [4]

      Lee, however, had already set in motion his own plan that would rob Pope of the initiative to attack. Lee directed Maj. Gen. Thomas J. "Stonewall" Jackson to march his troops around Pope's right flank to get behind the Union position at Centreville. Leading the way and scouting for any Union blocking force was Confederate cavalry under the command of Maj. Gen. J.E.B. Stuart. Maj. Gen. James Longstreet's command would remain in place for the day to deceive Pope into believing that Lee's entire force remained in his front, while Jackson's command made its flanking march, north and then east, to take strategically important Germantown, Virginia, where Pope's only two routes to Washington—the Warrenton Pike (modern U.S. Route 29) and the Little River Turnpike (modern U.S. Route 50)—converged. Jackson's men, hungry and worn, moved slowly and bivouacked for the night at Pleasant Valley, three miles northeast of Centreville. As Pope settled down for the night on August 31, he was unaware that Jackson was on the verge of turning his flank. [5]

      During the night two events occurred that forced Pope to change his mind. A staff officer arrived from the Germantown position to report that a heavy force of cavalry had shelled the intersection before retreating. Pope initially dismissed the cavalry as little more than a patrol. But when, hours later, two Union cavalrymen reported seeing a large mass of infantry marching east down the Little River Turnpike, Pope realized that his army was in danger. He countermanded actions preparing for an attack and directed the army to retreat from Centreville to Washington he also sent out a series of infantry probes up the roads that Lee might use to reach his troops as they pulled back. [6]

      Union Edit

      Confederate Edit

      On the morning of September 1, Pope ordered Maj. Gen. Edwin V. Sumner of the II Corps, Army of the Potomac, to send a brigade north to reconnoiter the army's cavalry was too exhausted for the mission. But at the same time, he continued his movement in the direction of Washington, sending McDowell's corps to Germantown (on the western border of modern-day Fairfax, Virginia), where it could protect the important intersection of Warrenton Pike and Little River Turnpike that the army needed for the retreat. He also sent two brigades from Maj. Gen. Jesse L. Reno's IX Corps, under the command of Brig. Gen. Isaac Stevens, to block Jackson. Maj. Gen. Philip Kearny's division from the III Corps followed later that afternoon. [7]

      Jackson resumed his march to the south, but his troops were tired and hungry and made poor progress as the rain continued. They marched only three miles and occupied Ox Hill, southeast of Chantilly Plantation, and halted, while Jackson himself took a nap. All during the morning, Confederate cavalry skirmished with Union infantry and cavalry. At about 3 p.m., Stevens' division arrived at Ox Hill. Despite being outnumbered, Stevens chose to attack across a grassy field against Brig. Gen. Alexander Lawton's division in the Confederate center. The Union attack was initially successful, routing the brigade of Colonel Henry Strong and driving in the flank of Captain William Brown, with Brown killed during the fighting. The Union division was driven back following a counterattack by Brig. Gen. Jubal Early's brigade. Stevens was killed during this attack about 5 p.m. by a shot through his temple. [8]

      A severe thunderstorm erupted about this time, resulting in limited visibility and an increased dependence on the bayonet, as the rain soaked the ammunition of the infantry and made it useless. Kearny arrived about this time with his division to find Stevens' units disorganized. Perceiving a gap in the line he deployed Brig. Gen. David B. Birney's brigade on Stevens's left, ordering it to attack across the field. Birney managed to maneuver close to the Confederate line but his attack stalled in hand-to-hand combat with Maj. Gen. A.P. Hill's division. Kearny mistakenly rode into the Confederate lines during the battle and was killed. As Kearny's other two brigades arrived on the field, Birney used the reinforcements as a rear guard as he withdrew the remainder of the Union force to the southern side of the farm fields, ending the battle. [9]

      That night, Longstreet arrived to relieve Jackson's troops and to renew the battle in the morning. The lines were so close that some soldiers accidentally stumbled into the camps of the opposing army. The Union army withdrew to Germantown and Fairfax Court House that night, followed over the next few days by retreating to the defenses of Washington. The Confederate cavalry attempted a pursuit but failed to cause significant damage to the Union army. [10]

      The fighting was tactically inconclusive. Although Jackson's turning movement was foiled and he was unable to block the Union retreat or destroy Pope's army, National Park Service historians count Chantilly as a strategic Confederate victory because it neutralized any threat from Pope's army and cleared the way for Lee to begin his Maryland Campaign. [1] The Confederates claimed a tactical victory as well because they held the field after the battle. Two Union generals were killed, while one Confederate brigade commander was killed. Pope, recognizing the attack as an indication of continued danger to his army, continued his retreat to the fortifications around Washington, D.C. Lee began the Maryland Campaign, which culminated in the Battle of Antietam, after Pope retreated from Virginia. The Army of the Potomac, under Maj. Gen. George B. McClellan, absorbed the forces of Pope's Army of Virginia, which was disbanded as a separate army. [11]

      The site of the battle, once rural farmland, is now surrounded by suburban development in Fairfax County. The modern thoroughfares of U.S. Route 50 (Lee-Jackson Memorial Highway) and State Route 286 (Fairfax County Parkway), as well as State Route 608 (West Ox Road) intersect near the location of the battle. A 4.8 acre (19,000 m²) memorial park, the Ox Hill Battlefield Park, is located off of West Ox Road and lies adjacent to the Fairfax Towne Center shopping area, and includes most of the Gen. Isaac Stevens portion of the battle, about 1.5% of the total ground. The park is under the jurisdiction of the Fairfax County Park Authority in January 2005, the Authority approved a General Management Plan and Conceptual Development Plan [12] that sets forth a detailed history and future management framework for the site. [13]

      A small yard located within the nearby Fairfax Towne Center has been preserved to mark the area crossed by Confederate troops to get to the Ox Hill battlefield. [14]


      ਸਮਗਰੀ

      Northern Virginia Theater in July 1861

      Brig. Gen. Irvin McDowell was appointed by President Abraham Lincoln to command the Army of Northeastern Virginia. Once in this capacity, McDowell was harassed by impatient politicians and citizens in Washington, who wished to see a quick battlefield victory over the Confederate Army in northern Virginia. McDowell, however, was concerned about the untried nature of his army. He was reassured by President Lincoln, "You are green, it is true, but they are green also you are all green alike." Α] Against his better judgment, McDowell commenced campaigning. During the previous year, U.S. Army captain Thomas Jordan set up a pro-Southern spy network in Washington, DC, including Rose O'Neal Greenhow, a prominent socialite with a wide range of contacts. Β] He provided her with a code for messages. Γ] After he left to join the Confederate Army, he gave her control of his network but continued to receive reports from her. Β] On July 9 and July 16 of 1861, Greenhow passed secret messages to Confederate General P.G.T. Beauregard containing critical information regarding military movements for what would be the First Battle of Bull Run, including the plans of Union general McDowell. Γ] Δ] On July 16, 1861, McDowell departed Washington with the largest field army yet gathered on the North American continent, about 35,000 men (28,452 effectives). Ώ] McDowell's plan was to move westward in three columns, make a diversionary attack on the Confederate line at Bull Run with two columns, while the third column moved around the Confederates' right flank to the south, cutting the railroad to Richmond and threatening the rear of the rebel army. He assumed that the Confederates would be forced to abandon Manassas Junction and fall back to the Rappahannock River, the next defensible line in Virginia, which would relieve some of the pressure on the U.S. capital. Ε ]

      The Confederate Army of the Potomac (21,883 effectives) Ζ] under Beauregard was encamped near Manassas Junction, approximately 25 miles (40 km) from the United States capital. McDowell planned to attack this numerically inferior enemy army. Union Maj. Gen. Robert Patterson's 18,000 men engaged Johnston's force (the Army of the Shenandoah at 8,884 effectives, augmented by Maj. Gen. Theophilus H. Holmes's brigade of 1,465 Ζ] ) in the Shenandoah Valley, preventing them from reinforcing Beauregard.

      After two days of marching slowly in the sweltering heat, the Union army was allowed to rest in Centreville. McDowell reduced the size of his army to approximately 31,000 by dispatching Brig. Gen. Theodore Runyon with 5,000 troops to protect the army's rear. In the meantime, McDowell searched for a way to outflank Beauregard, who had drawn up his lines along Bull Run. On July 18, the Union commander sent a division under Brig. Gen. Daniel Tyler to pass on the Confederate right (southeast) flank. Tyler was drawn into a skirmish at Blackburn's Ford over Bull Run and made no headway.

      Becoming more frustrated, McDowell resolved to attack the Confederate left (northwest) flank instead. He planned to attack with Brig. Gen. Daniel Tyler's division at the Stone Bridge on the 29 and send the divisions of Brig. ਜਨਸ. David Hunter and Samuel P. Heintzelman over Sudley Springs Ford. From here, these divisions could march into the Confederate rear. The brigade of Col. Israel B. Richardson (Tyler's Division) would harass the enemy at Blackburn's Ford, preventing them from thwarting the main attack. Patterson would tie down Johnston in the Shenandoah Valley so that reinforcements could not reach the area. Although McDowell had arrived at a theoretically sound plan, it had a number of flaws: it was one that required synchronized execution of troop movements and attacks, skills that had not been developed in the nascent army it relied on actions by Patterson that he had already failed to take finally, McDowell had delayed long enough that Johnston's Valley force was able to board trains at Piedmont Station and rush to Manassas Junction to reinforce Beauregard's men. Η ]

      On July 19–20, significant reinforcements bolstered the Confederate lines behind Bull Run. Johnston arrived with all of his army, except for the troops of Brig. Gen. Kirby Smith, who were still in transit. Most of the new arrivals were posted in the vicinity of Blackburn's Ford, and Beauregard's plan was to attack from there to the north toward Centreville. Johnston, the senior officer, approved the plan. If both of the armies had been able to execute their plans simultaneously, it would have resulted in a mutual counterclockwise movement as they attacked each other's left flank. ⎖ ਅਤੇ#93

      McDowell was getting contradictory information from his intelligence agents, so he called for the balloon Enterprise, which was being demonstrated by Prof. Thaddeus S. C. Lowe in Washington, to perform aerial reconnaissance.


      What was the bloodiest battle of the war?

      ਗੈਟਿਸਬਰਗ was the bloodiest battle of the Civil War, with more than 51,000 casualties, including 7,863 dead. Battle deaths in the Civil War totaled nearly 215,000.

      ਦੇ Deadliest Battles in the Civil ਯੁੱਧ.

      ਲੜਾਈ Dates Number of fatalities
      ਲੜਾਈ of Stone’s River Dec. 31, 1862?Jan. 2, 1863 2,971 (1,677 Union troops and 1,294 Confederate)


      This steel engraving depicts the the first major battle of the Civil War, fought in Virginia, near the Manassas, Virginia, railway junction. The name Bull Run, refers to the stream flowing through the battlefield. View the original source document: WHI 46700

      This pen and ink drawing of the First Battle of Bull Run, JuIy 21st, 1861, was made by Charles K. Dean, adjutant with the 2nd Wisconsin Infantry. Thirty-eight Wisconsin soldiers, including Dean, were taken prisoner and confined at Richmond. They were released early in 1862. View the original source document: WHI 90772

      Location: Manassas, Virginia (Google Map)

      Campaign: Manassas Campaign (July 1861)

      Outcome: Confederate victory

      ਸੰਖੇਪ

      The Battle of Bull Run was the first major engagement of the Civil War. This embarassing Union defeat convinced many observers that the conflict would last longer and more brutal than they had anticipated.

      After the war opened in April 1861, both sides recruited large armies to protect their capitals at Washington, D.C., and Richmond, Virginia. On July 16, 1861, the Union army began to march from Washington south toward Confederate forces. They encountered the Confederate enemy five days later at Bull Run, a creek near Manassas, Virginia.

      On July 21, 1861, roughly 18,000 soldiers took the field for each side and fighting raged throughout the day. When Confederate reinforcements arrived, Union troops retreated in chaos back to Washington. It was at this battle that Confederate General Thomas J. Jackson earned the nickname "Stonewall."

      Bull Run's 3,461 casualties (1,969 Confederates and 1,492 Union were killed or wounded) shocked observers. The next day President Lincoln called for 500,000 volunteers willing to serve the Union army for three years.

      This battle should not be confused with the Second Battle of Bull Run fought in the same location on August 29-30, 1862.

      ਵਿਸਕਾਨਸਿਨ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ

      The 2nd Wisconsin Infantry was the only Wisconsin regiment engaged at Bull Run. It made several unsuccessful assaults on the enemy position, losing 19 men with 114 wounded. Thirty-eight Wisconsin soldiers were taken prisoner and confined at Richmond. They were released early in 1862.

      Links to Learn more
      Read about Wisconsin's 2nd Wisconsin Infantry
      View Battle Maps
      View Related Images
      ਮੂਲ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਵੇਖੋ

      [ਸਰੋਤ: ਨੇਸ਼ਨਜ਼ ਸਿਵਲ ਵਾਰ ਬੈਟਲਫੀਲਡਸ (ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, 1993) ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਤੇ ਰਿਪੋਰਟ


      ਬੈਲ ਰਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ

      The First Battle of Bull Run (Manassas) took place on July 21, 1861. It was the first major battle of the Civil War. Although the war had started in South Carolina in April, the two sides had only engaged in small skirmishes before Bull Run. Public opinion, however, called for greater action. The Union army was still gathering volunteers and trying to train its men, but President Abraham Lincoln (1809–1865 served 1861–65) faced pressure to suppress the rebellion. Under orders from Lincoln, Union general Irvin McDowell (1818–1885), who was posted near the nation's capital with thirty-five thousand men, advanced southward.

      Two forces from the Confederate States of America waited to the south in Virginia. General Pierre Beauregard (1818–1893) had nearly twenty-two thousand men in his command along the line of Bull Run Creek, across the main highways to Washington. General Joseph E. Johnston (1807–1891) had nearly twelve thousand posted nearby in the Shenandoah Valley. When the Confederates became aware of the attack, they gathered along Bull Run Creek. General Johnston and his forces arrived to support General Beauregard on July 20, 1861, despite Union attempts to interfere with Beauregard's movement.

      Union general McDowell attacked the Confederate forces on the morning of July 21. At first, his well-planned assault drove the Confederates back. The continuing arrival of fresh men from General Johnston's troops, however, gave the Confederates an advantage. The Union began a retreat. Though orderly at first, the retreat gave way to confusion when a bridge was destroyed. As Union troops continued to retreat to Washington, the Confederates abandoned their pursuit at Centreville, Virginia. They were too exhausted and disorganized to persist.

      While the Confederates seemed to win the battle, it proved to be indecisive, like so many Civil War clashes. Neither the North nor the South won a great advantage, but many men lost their lives. A total of nearly 900 were killed (481 Union, 387 Confederate) and 2,500 wounded (1,011 Union, 1,582 Confederate). Over 1,000 were reported missing (1,216 Union, 12 Confederate). The battle foreshadowed the brutal toll that the Civil War would take.


      Stonewall Jackson And The Battle Of Bull Run

      The Union referred the battle as the Battle of Bull Run, while the Confederates named it the Battle of Manassas. It was during this battle that Thomas Jackson got his nickname, Stonewall. The Battle of Bull Run was fought between the Union and Confederate soldiers on 21st July 1861. It was one of the first serious fights between the two sides during the American Civil War.

      Union were under the leadership of General Irwin McDowell, while the Confederates were under the leadership of Pierre Beauregard. When the northern states wanted to end the rebellion started by the Southern states, General McDowell marched the Union army towards Richmond in Virginia. This was the capital of the Confederates. However, the Confederate army was based at Manassas Junction, which was around twenty-five miles from Washington, and was planning to fight the Union forces. However, the Confederates did not expect McDowell’s forces and were reassigned to repel this attack.

      Right from the very beginning, the Confederates were on the back foot. However, there was one Confederate brigade led by General Thomas Jackson that was not retreating and fighting the Union onslaught. Jackson’s stubborn and his ability to be calm in such a stressful situation made him seem like a stone wall and thus earning him the nickname Stonewall Jackson.

      Jackson held his ground till reinforcements in the shape of 9,000 soldiers led by General Johnson arrived. This arrival of reinforcements changed the far of the battle and now the Union army was at the receiving end. The Union soldiers began running away from the battlefield.

      The Union army and its supporters were certain that during the Battle of Bull Run, the Union army would be victorious and quickly overpower the Confederate army. However, this was not to be. The Union was miserably defeated during this battle and only because the Confederate army was too disorganized, Beauregard could pursue the fleeing soldiers. However, this victory motivated the Confederates and the Union army and its supporters had to eat humble pie.

      Due to the Battle of Bull Run, Stonewall Jackson turned into a legend. Had it not been for his stand, the Confederates would have lost the battle and soon Richmond would have been taken over by the Northern states. Instead, many more battles were still to be fought in Shiloh, Gettysburg and Wilderness before the Southern states were routed by the Northern states and calls for secession were put to an end.

      ThinkQuest: The Battle Of Bull Run
      http://library.thinkquest.org/3055/netscape/battles/bullrun.html

      Stonewall Jackson was born Thomas Jonathan on 21st January 1824. His birth took place in the city of Clarksburg in modern-day West Virginia. When young Thomas was just 2 years old, his father passed away. His mother was left handling debts and no money. To support her 3 children, Mrs. Jackson began taking orders to sew and also teach. However, she was forced to sell her home and property due to shortage of money. And, then after 4 years, Mrs. Jackson got married again and the family relocated to another county. ਹੋਰ..


      ਵੀਡੀਓ ਦੇਖੋ: 60ਸਲ ਦ ਬਢ 15 ਸਲ ਦ ਕੜ ਨਲ 4 ਮਹਨ ਬਸ ਆਪ ਈ ਦਖਲ ਸਰਮਨਕ ਸਅਰ ਕਰ ਤ ਸਬਸਕਰਇਬ ਕਰSUBSCRIBE kro (ਜੂਨ 2022).


ਟਿੱਪਣੀਆਂ:

  1. Anastasius

    ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਮੈਂ ਇਸ 'ਤੇ ਚਰਚਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।

  2. Darrance

    Yes, I understand you. There is something in this and an excellent idea, I agree with you.

  3. Shaktilkree

    ਹਾਂ, ਭੀੜ ਵੀ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ) ਬੋਰਿੰਗ)

  4. Gara

    mdaaaaaaaa

  5. Nally

    ਇਹ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਹੈ!



ਇੱਕ ਸੁਨੇਹਾ ਲਿਖੋ