ਦਿਲਚਸਪ

ਕੀ ਗੁਲਾਮ ਮੁਕਤੀ ਦੀਆਂ ਇਤਿਹਾਸਕ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਹਨ ਜੋ ਸਮੂਹਿਕ ਭੁੱਖਮਰੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ?

ਕੀ ਗੁਲਾਮ ਮੁਕਤੀ ਦੀਆਂ ਇਤਿਹਾਸਕ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਹਨ ਜੋ ਸਮੂਹਿਕ ਭੁੱਖਮਰੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ?



We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

ਮੈਂ ਇਸ ਲੇਖ ਨੂੰ "1 ਮਿਲੀਅਨ ਨਵੇਂ ਅਫਰੀਕਨ / ਕਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭੁੱਖਮਰੀ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਮਰਨ ਵੇਲੇ ਗੁਲਾਮੀ ਖਤਮ ਹੋਣ ਅਤੇ ਪੁਨਰ ਨਿਰਮਾਣ ਅਵਧੀ (19 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜੀਵ ਸੰਕਟ)" ਬਾਰੇ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਯੂਐਸ ਵਿੱਚ ਘਰੇਲੂ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਲਈ ਵਿਲੱਖਣ ਹੈ? ਜਾਂ ਜੇ ਇਹ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਮੇਰਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਫੈਸਲੇ ਨਾਲ ਗੁਲਾਮਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕਿੱਥੇ ਤ੍ਰਾਸਦੀ ਹੋਈ?


ਮੈਂ ਨੋਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ 1850 ਦੀ ਮਰਦਮਸ਼ੁਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਕਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 3,233,057 ਅਤੇ 1860 ਦੀ ਮਰਦਮਸ਼ੁਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਇਹ 3,853,478 ਸੀ, 620,241 ਜਾਂ 19.18 %ਦਾ ਵਾਧਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ 1850 ਵਿੱਚ ਮੁੱਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 405,751 ਅਤੇ 1860 ਵਿੱਚ 588,352 ਸੀ, 182,601 ਜਾਂ 45.00 %.

1860 ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀ ਆਬਾਦੀ; ਜੋਸਫ਼ ਸੀ ਜੀ ਕੇਨੇਡੀ ਦੁਆਰਾ ਗ੍ਰਹਿ ਸਕੱਤਰ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਾਂ ਅਧੀਨ, ਅੱਠਵੀਂ ਮਰਦਮਸ਼ੁਮਾਰੀ ਦੇ ਮੂਲ ਰਿਟਰਨਸ ਤੋਂ ਸੰਕਲਿਤ 1864. ਜਾਣ -ਪਛਾਣ, ਪੰਨਾ ਐਕਸ.

https://archive.org/details/populationofusin00kennrich/page/n31

ਅਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀ ਰੰਗੀਨ ਆਬਾਦੀ - ਸੰਯੁਕਤ ਕਾਲੇ ਅਤੇ ਮਲਟਾਓ - ਨੂੰ 1790 ਵਿੱਚ 757,208, 1800 ਵਿੱਚ 1,002,067 (244,859 ਜਾਂ 32.33 %ਦਾ ਵਾਧਾ), 1810 ਵਿੱਚ 1,377,808 (375,741 ਜਾਂ 37.49 %ਦਾ ਵਾਧਾ), 1820 ਵਿੱਚ 1,771,656 ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੂਚੀਬੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ (ਵਾਧਾ 393,848 ਜਾਂ 28.58 %), 1830 ਵਿੱਚ 2,338,642 (566,986 ਜਾਂ 32.00 %ਦਾ ਵਾਧਾ), 1840 ਵਿੱਚ 2,873,648 (535,006 ਜਾਂ 22.87 %ਦਾ ਵਾਧਾ), 1850 ਵਿੱਚ 3,638,808 (765,160 ਜਾਂ 26.62 %ਦਾ ਵਾਧਾ), 1860 ਵਿੱਚ 4,441,830 ਦਾ ਵਾਧਾ ਜਾਂ 22.06 %), ਅਤੇ 1870 ਵਿੱਚ 4,880,009 (438,179 ਜਾਂ 9.86 %ਦਾ ਵਾਧਾ).

9 ਵੀਂ ਮਰਦਮਸ਼ੁਮਾਰੀ ਦਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਪੰਨੇ 12 ਅਤੇ 13.

https://www2.census.gov/library/publications/decennial/1870/compendium/1870e-02.pdf?#2

ਅਤੇ ਉਹ ਅੰਕੜੇ 1860 ਤੋਂ 1870 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੌਰਾਨ ਕਾਲੇ ਅਮਰੀਕੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੰਭਾਵਤ ਵਾਧੂ ਮੌਤ ਦਰ ਦੇ ਸੰਭਾਵਤ ਆਕਾਰ ਅਤੇ ਗੁੰਜਾਇਸ਼ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ.


ਖ਼ਤਮ ਅਤੇ ਸਿਵਲ ਯੁੱਧ

1860 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਸੀ. 1861 ਵਿੱਚ ਘਰੇਲੂ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਉੱਤਰੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮੀ ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਵਿਪਰੀਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜੂਝਣਾ ਪਿਆ. ਇਸ ਯੁੱਗ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅਮਰੀਕਾ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੇਸ਼ ਬਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ - ਇੱਕ ਜ਼ੁਲਮ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਜ਼ਾਦੀ. 1860 ਵਿਚ ਅਬਰਾਹਮ ਲਿੰਕਨ ਦੀ ਚੋਣ ਨਾਲ ਤਣਾਅ ਵਧਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਦਾ ਅੰਤ ਦੱਖਣੀ ਕੈਰੋਲੀਨਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਾਂ ਤੋਂ ਹੋਇਆ ਜੋ ਸੰਘ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਸੰਘੀ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਗਠਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ. ਉੱਤਰੀ ਯੂਨੀਅਨ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਹਿਮਤੀ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੱਖਣੀ ਸੰਘ ਰਾਜਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗੁਲਾਮੀ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ.

ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਵਿਆਪਕ ਭੂਗੋਲਿਕ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਇਸ ਮਾਮਲੇ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਰਾਏ ਸੀ. ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਅਫਰੀਕਨ-ਅਮਰੀਕਨਾਂ ਨੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਗੁਲਾਮ ਹੋਣ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਗੁਲਾਮੀ ਦੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਦੇਣ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ, ਕੁਝ ਹੱਦ ਤਕ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਨੇ ਅਮਰੀਕੀ ਅਰਥ ਵਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਦਿੱਤੀ. ਇਸ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਸੰਤੁਲਨ ਵਿੱਚ ਟੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਲੇਖਕਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਗੁਲਾਮੀ, ਖਾਤਮੇ ਅਤੇ ਘਰੇਲੂ ਯੁੱਧ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਬਾਰੇ ਲਿਖਣ ਲਈ ਕਲਮ ਨੂੰ ਕਾਗਜ਼ ਤੇ ਲਿਆ. ਇਹ ਵਿਸ਼ਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਹਿਲੂਆਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ: ਡਾਇਰੀਆਂ, ਕਵਿਤਾਵਾਂ, ਇਤਿਹਾਸਕ ਬਿਰਤਾਂਤਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਿਕਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਵੱਈਏ ਅਤੇ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ.

ਬਰੁਕ ਈਸਾਈ ਅਤੇ ਬ੍ਰੈਂਡਨ ਹੈਥਕੌਕ

ਫਰੈਡਰਿਕ ਡਗਲਸ. ਫਰੈਡਰਿਕ ਡਗਲਸ, ਇੱਕ ਅਮਰੀਕਨ ਗੁਲਾਮ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ . ਬੋਸਟਨ: ਗੁਲਾਮੀ ਵਿਰੋਧੀ ਦਫਤਰ, 1845 ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ.

ਫਰੈਡਰਿਕ ਡਗਲਸ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਉਸਦੀ ਸਵੈ -ਜੀਵਨੀ ਦੇ ਮੋਹਰੀ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਹੈ. ਪੋਰਟਰੇਟ ਡਗਲਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਉਪਰਲੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਕਾਲਾ ਅਤੇ ਚਿੱਟਾ ਸਕੈਚ ਹੈ. ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਉੱਚ ਸਮਾਜਕ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਨਸਲ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ. ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵਧੇਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਹਲਕੇ ਜਿਹੇ ਸਕੈਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ.

ਫਰੈਡਰਿਕ ਡਗਲਸ ਮੈਰੀਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੁਲਾਮ ਸੀ, ਜੋ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਗੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ ਅਤੇ 1838 ਵਿੱਚ ਨਿ Newਯਾਰਕ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮੈਸੇਚਿਉਸੇਟਸ ਬੋਸਟਨ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਡਗਲਸ ਐਬੋਲਿਸ਼ਨਿਸਟ ਅੰਦੋਲਨ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮ ਹੁੰਦਿਆਂ ਪੜ੍ਹਨਾ ਅਤੇ ਲਿਖਣਾ ਸਿਖਾਇਆ, ਡਗਲਸ ਆਪਣੀ ਸਵੈ -ਜੀਵਨੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਫਰੈਡਰਿਕ ਡਗਲਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਬਿਰਤਾਂਤ , 1845 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ, ਜੀਵਨੀ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਡਗਲਸ ਨੇ ਇੱਕ ਗੁਲਾਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅਜ਼ਮਾਇਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਅਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਅਗਲੀ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ. ਇੱਕ ਬੁਲਾਰੇ ਅਤੇ ਲੇਖਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਡਗਲਸ ਨੇ ਖਾਤਮੇ ਦੀ ਲਹਿਰ ਲਈ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਮੋਹਰੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ .. ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਤਜ਼ਰਬਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਤਰਕ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਾਧਨ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਮਾਜ ਸੁਧਾਰਕ ਬਣਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ. ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਸਵੈ -ਜੀਵਨੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਏ ਸਨ ਜੋ ਕਿ ਖਾਤਮੇ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਹਮਦਰਦੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ. ਉਸਦੀ ਸਵੈ -ਜੀਵਨੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਰੈਲੀਿੰਗ ਪੁਆਇੰਟ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ. ਫਰੈਡਰਿਕ ਦੀ ਸਵੈ-ਜੀਵਨੀ ਬੋਸਟਨ ਵਿੱਚ ਐਂਟੀ-ਸਲੇਵਰੀ ਦਫਤਰ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਬਹੁ-ਜਾਤੀ ਸੰਗਠਨ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਕਾਲਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮੁਹਿੰਮ ਚਲਾਈ। ਬੋਸਟਨ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦਾ ਧੁਰਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਆਜ਼ਾਦ ਕਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਭਗੌੜਿਆਂ ਕਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗ ਨਾਲ ਹੋਈ ਸੀ ਜੋ ਦੱਖਣ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਬਚੇ ਸਨ.

ਸੋਫੀਆ ਰਾਈਟਮਰ ਅਤੇ ਜੇਨ ਟੇਜ਼ੇਟੋ

ਹੈਰੀਅਟ ਬੀਚਰ ਸਟੋਵੇ. ਅੰਕਲ ਟੌਮ ਦੇ ਕੈਬਿਨ ਤੋਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ . ਬੋਸਟਨ: ਜੌਨ ਪੀ. ਜਵੇਟ ਐਂਡ ਐਮਪ ਕੰਪਨੀ, 1853. ਐਸਸੀਆਰਸੀ ਬਾਲ ਸਾਹਿਤ ਸੰਗ੍ਰਹਿ.

ਜੌਨ ਪੀ ਜੇਵੇਟ ਐਂਡ ਕੰਪਨੀ ਦੁਆਰਾ 1853 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਅਸਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਅੰਕਲ ਟੌਮਜ਼ ਕੈਬਿਨ, ਅੰਕਲ ਟੌਮਜ਼ ਕੈਬਿਨ ਤੋਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ 19 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਸਾਖਰਤਾ ਦੀ ਵਧਦੀ ਦਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਦਰਸ਼ਕ ਮਿਲੇ. 1811 ਵਿੱਚ ਲੀਚਫੀਲਡ, ਕਨੈਕਟੀਕਟ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਨਿਰਦੋਸ਼ਵਾਦੀ ਲੇਖਕ ਹੈਰੀਅਟ ਬੀਚਰ ਸਟੋਵੇ ਉਸਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸੀ. ਅੰਕਲ ਟੌਮਜ਼ ਕੈਬਿਨ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦੇ ਨੈਤਿਕ ਸਮਰਥਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਗੁਲਾਮ ਵਪਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਖਲਨਾਇਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਿਤਰਿਆ, ਦੱਖਣ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਅਲੱਗ -ਥਲੱਗ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਕੀਤਾ. ਇਹ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਅਬਰਾਹਮ ਲਿੰਕਨ ਨੇ 1862 ਵਿੱਚ ਹੈਰੀਅਟ ਬੀਚਰ ਸਟੋਵ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕੀਤੀ, ਉਸਨੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕੀਤੀ "ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਛੋਟੀ areਰਤ ਹੋ ਜਿਸਨੇ ਕਿਤਾਬ ਲਿਖੀ ਜਿਸਨੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ."

ਬੀਚਰ ਸਟੋਵੇ ਦੇ ਪਾਠ ਦਾ ਵਧੇਰੇ "ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ" ਸੰਸਕਰਣ ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਮੂਲ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਕੁਝ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਤਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਮੂਲ ਨਾਵਲ ਵਿੱਚ, ਗੁਲਾਮੀ ਦੀ ਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਜਿਨਸੀ ਕੰਮਾਂ, ਭੁੱਖਮਰੀ ਅਤੇ ਕੁੱਟਮਾਰ ਦੁਆਰਾ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਉਸ ਦੇ ਰੂਪਾਂਤਰਣ ਕੀਤੇ ਸੰਸਕਰਣ ਵਿੱਚ ਕੁੱਟਮਾਰ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਥੇ ਦਿਖਾਏ ਗਏ ਪੰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੌਦਾ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕਰਮਚਾਰੀ ਟੌਮ ਨੂੰ ਕੋਰੜੇ ਮਾਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਸਕੇ ਅਤੇ ਭਗੌੜਿਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ ਸਕੇ. ਇਹ ਪੇਜਸਪ੍ਰੇਡ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਹੋਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹੈਰੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਭੱਜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਟੌਮ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਅੰਤਮ ਮਾਲਕ, ਲੇਗਰੀ ਨੂੰ ਅੰਤਮ ਵਿਕਰੀ. ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਦੇ ਪਾਠ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਅੰਕਲ ਟੌਮ ਦੇ ਕੈਬਿਨ ਤੋਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਸਲ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਗ੍ਰਾਫਿਕ ਹੈ. ਚਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਠ ਦੇ ਖਾਸ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਡ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪਾਤਰ ਈਵਾ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਗਾਣਾ ਵੀ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ. ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਇਹ ਸੰਸਕਰਣ ਉੱਤਰ ਦੇ ਉਭਾਰ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ.

ਬ੍ਰੈਂਡਨ ਡੌਇਲ, ਵਿਲ ਓਵਰਲੈਂਡ, ਅਤੇ ਕਰਟ ਸ਼ਵਾਟਜ਼

ਇਫਰਾਇਮ ਜਾਰਜ ਸਕੁਏਅਰ, ਸੰਪਾਦਕ. ਫਰੈਂਕ ਲੇਸਲੀ ਦਾ ਅਮਰੀਕੀ ਸਿਵਲ ਯੁੱਧ ਦਾ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਇਤਿਹਾਸ. ਨਿ Newਯਾਰਕ: ਐਫ. ਲੈਸਲੀ, 1862.

ਫਰੈਂਕ ਲੇਸਲੀ ਦਾ ਅਮਰੀਕੀ ਸਿਵਲ ਯੁੱਧ ਦਾ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਇਤਿਹਾਸ 1862 ਵਿੱਚ ਫਰੈਂਕ ਲੈਸਲੀ ਦੁਆਰਾ ਨਿ Newਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਜੁਲਾਈ 1861 ਦੇ ਬੁਲਸ ਰਨ ਵਿਖੇ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ. ਪਿਛੋਕੜ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਧੂੰਏ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ. ਫੋਰਗ੍ਰਾਉਂਡ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਚਿੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਜ਼ਖਮੀ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ. ਇਹ ਇੱਕ ਹਫੜਾ -ਦਫੜੀ ਵਾਲਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ. ਇਹ ਯੁੱਧ ਦਾ ਸਿਰਫ ਦੂਜਾ ਸਾਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਦੋਂ ਸਹੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਧਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ. ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ. ਇੱਥੇ ਸਾਬਰ ਅਤੇ ਬੰਦੂਕਾਂ ਵਾਲੇ ਆਦਮੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਰਹੇ ਹਨ. ਧੂੰਏਂ ਦੇ ਧੱਬੇ ਤੋਪਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅਕਸਰ ਸਿਵਲ ਯੁੱਧ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ. ਇਸ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਯੂਨੀਅਨ ਦੱਖਣ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੌਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਭਰੋਸੇਮੰਦ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਸੰਘੀ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਮਲਾਵਰ ਦੋਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ. ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਦੱਖਣ ਨੇ ਮਨੋਬਲ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ. ਜ਼ਖਮੀ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਖਿੰਡੇ ਹੋਏ ਫੋਟੋ ਦੀ ਵਿਗਾੜ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ, ਅਤੇ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਈ ਲੜਾਈਆਂ ਉਸ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਘਰੇਲੂ ਯੁੱਧ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਹੋਣਗੀਆਂ. ਬੈਲਸ ਰਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਅਮਰੀਕੀ ਸਿਵਲ ਯੁੱਧ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਖੂਨੀ ਅਤੇ ਮਹਿੰਗੇ ਝਗੜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ.

ਥਾਮਸ ਗੈਫਨੀ ਅਤੇ ਸੈਮ ਨਾਹਸ

ਸਰ ਆਰਥਰ ਜੇਮਜ਼ ਲਿਓਨ ਫ੍ਰੀਮੈਂਟਲ. ਦੱਖਣੀ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ: ਅਪ੍ਰੈਲ, ਜੂਨ, 1863 . ਮੋਬਾਈਲ, ਏਲ: ਐਸ.ਐਚ. ਗੋਏਟਜ਼ਲ, 1864.

1863 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ, ਦੱਖਣੀ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਅਮਰੀਕਨ ਸਿਵਲ ਯੁੱਧ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਸਰ ਆਰਥਰ ਜੇਮਜ਼ ਫ੍ਰੀਮੈਂਟਲ ਦੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਦੌਰੇ ਦਾ ਬਿਰਤਾਂਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਉੱਤਰੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਅਮਰੀਕੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮਕਸਦ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਸਮੇਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਇੱਕ ਮਨਮੋਹਕ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਜੋ ਫਰੰਟਲਾਈਨ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਬਾਰੇ ਵਧੇਰੇ ਸਮਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ. ਫ੍ਰੀਮੈਂਟਲ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਘਰਸ਼ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ.

ਹਾਲਾਂਕਿ ਫ੍ਰੀਮੈਂਟਲ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਗੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਸਨੇ ਦੱਖਣੀ ਕਮਾਂਡਰਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜਨਰਲ ਲੌਂਗਸਟ੍ਰੀਟ ਅਤੇ ਜਨਰਲ ਲੀ ਨਾਲ ਪੱਕੀ ਦੋਸਤੀ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੀ. ਉਸਦੀ ਲਿਖਤ ਯੁੱਧ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਲੌਂਗਸਟ੍ਰੀਟ ਅਤੇ ਲੀ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਦੀ ਸੂਝ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਦੀਆਂ ਮੰਨੀਆਂ ਗਈਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਫ੍ਰੀਮੈਂਟਲ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪਰਿਵਰਤਨ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ. ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੰਨਾ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਫ੍ਰੀਮੈਂਟਲ ਦੇ ਗੇਟਿਸਬਰਗ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੇ ਵਰਣਨ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ. ਇੱਥੇ, ਫ੍ਰੀਮੈਂਟਲ ਕੁਝ ਖਾਸ ਸੰਘੀ ਯੁੱਧ ਰਣਨੀਤੀਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਸਾਂਝਾ ਹਮਲਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜਨਰਲ ਹਿੱਲ ਨੇ ਯੈਂਕੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਜਨਰਲ ਈਵੈਲ ਨੇ ਸੱਜੇ ਤੋਂ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ. ਫ੍ਰੀਮੈਂਟਲ ਨੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਹੋਈ ਤਬਾਹੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਿਆਂ ਇਹ ਵੀ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਲਗਭਗ 6,000 ਕੈਦੀ ਲਏ ਗਏ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਗੈਟਿਸਬਰਗ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਫਰਸ਼ ਯੈਂਕੀ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ.

ਇੰਡੀਆ ਹਾਲੈਂਡ, ਲਿਓ ਕ੍ਰਿੰਸਕੀ ਅਤੇ ਲੀਲਾ ਵੋਟਰਿੰਗ

O.H. ਬਿਕਸਬੀ. ਡਿਕਸੀ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ: ਰਿਚਮੰਡ, ਐਨ. . ਬਾਲਟਿਮੁਰ: ਜੇਮਜ਼ ਯੰਗ, 1864 ਦੁਆਰਾ ਛਾਪਿਆ ਗਿਆ.

O.H. ਬਿਕਸਬੀ ਇੱਕ ਯੂਨੀਅਨ ਸਿਪਾਹੀ ਸੀ ਜੋ ਦੱਖਣੀ ਦੁਆਰਾ ਗ੍ਰਹਿ ਯੁੱਧ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਉਸਦੀ ਜਰਨਲ ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੌਰ ਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਦੱਖਣੀ ਯੁੱਧ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕੀਤਾ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ. ਉਦਾਹਰਣ ਦੇ ਲਈ, ਉਹ ਰਿਚਮੰਡ ਦੀ ਜੇਲ੍ਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਸਨ ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਆਦਰਸ਼ ਰਹਿਣ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਦੂਰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਲੱਗੇਗਾ, ਉਹ ਰਿਚਮੰਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਨਾਲੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਲੰਬਾ ਹੋਵੇਗਾ - ਯੂਨੀਅਨ ਦੀਆਂ ਅਗਲੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ. ਬਿਕਸਬੀ ਲਿਖਦਾ ਹੈ, "ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਕੁਝ ਉਮੀਦ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦੇ ਲੰਮੇ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ ਹੈ."

ਬਿਕਸਬੀ ਦਾ ਖਾਤਾ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਠਕਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਕਿ ਦੱਖਣੀ ਯੁੱਧ ਦੀ ਜੇਲ੍ਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਸੀ. ਇਹ ਆਮ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਲੰਘਿਆ ਸੀ. ਭੁੱਖੇ ਸੌਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੱਖਣ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਭਰੀਆਂ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਜੰਗੀ ਜੇਲ੍ਹ ਨੂੰ ਘਰ ਵਰਗਾ ਸਲੂਕ ਕਰਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਕਿਤਾਬ ਆਮ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਦੱਖਣੀ ਯੁੱਧ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸੀ.

ਪੰਨੇ 'ਤੇ ਕੋਈ ਉਦਾਹਰਣ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਪਾਠਕ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਪੰਨਿਆਂ ਤੋਂ ਕੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਉਹ ਉਹ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਹਨ ਜੋ ਲੇਖਕ ਨੇ ਦਰਸਾਈਆਂ ਹਨ. ਕੋਈ ਸਚਮੁੱਚ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਿਲਟਰੀ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚੋਂ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਬਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੇ ਬਚਣ ਬਾਰੇ ਉਸਦੀ ਧਾਰਨਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਦਲਿਆ ਹੈ.

ਗ੍ਰੇਸ ਕਲੇਮੈਂਸ ਅਤੇ ਵਾਕਰ ਕਲੀਵਲੈਂਡ

ਵਿਲੀਅਮ ਨਟਿੰਗ. ਇਸ ਯੁੱਧ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਬਕ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਤਹਾਸ ਤੋਂ: ਇੱਕ ਉਪਦੇਸ਼, 24 ਜੁਲਾਈ, 1864 ਨੂੰ ਸਬਤ ਦੇ ਦਿਨ ਉਨਾਡੀਲਾ, ਸਟਾਕਬ੍ਰਿਜ ਅਤੇ ਪਲੇਨਫੀਲਡ ਦੇ ਪ੍ਰੈਸਬੀਟੇਰੀਅਨ ਚਰਚਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਰੇਵਰੈਂਡ ਵਿਲੀਅਮ ਜੇ ਨਟਿੰਗ ਦੁਆਰਾ. ਐਨ ਆਰਬਰ, ਐਮਆਈ: ਸੀ.ਜੀ. ਕਲਾਰਕ, ਬੁੱਕ ਐਂਡ ਜੌਬ ਪ੍ਰਿੰਟਰ, 1864.

ਛਾਪੇ ਗਏ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਾ ਸਿਰਲੇਖ ਪੰਨਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਇਸ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿੰਨ ਸਬਕ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਪੰਨੇ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਨਟਟਿੰਗ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਠ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਸਪਸ਼ਟੀਕਰਨ ਜਿਸਦੇ ਬਾਅਦ ਉਸਦੇ ਤੀਜੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਗਈ: "ਤੀਜਾ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਸਬਕ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸਿੱਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਸੱਜੇ ਦੀ ਜਿੱਤ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਵੇਗੀ."

ਰੈਵਰੈਂਡ ਨਟਿੰਗ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਉੱਤਰੀ ਪ੍ਰੈਸਬੀਟੇਰੀਅਨ ਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਤੋਂ, ਗ੍ਰਹਿ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਸਿੱਖੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਸਬਕ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਇੱਕ ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਸਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਤੋਂ, ਅਫਰੀਕੀ ਗੁਲਾਮੀ ਨੂੰ ਈਸਾਈ ਧਰਮ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਿਆਂ ਗੋਰੇ ਗੁਲਾਮ ਧਾਰਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਤਰਕਸੰਗਤ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬਹਿਸ ਕਰਨ ਲਈ ਈਸਾਈ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਖਿੱਚਿਆ. ਨਟਿੰਗ ਦਾ ਪਾਠ ਯੁੱਧ ਦੇ ਯੂਨੀਅਨ ਪੱਖ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਵਿੱਚ ਬਾਅਦ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਇੱਕ ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਬਹੁਤ ਖਾਸ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਸਮਝ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗੁਲਾਮੀ ਅਤੇ ਸੰਘ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬਹਿਸ ਕਰਨ ਲਈ ਰੱਬ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਭਰਾ ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਬਾਲਗ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਬਹੁਤੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਸ਼ਾਇਦ ਉੱਤਰੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਬੰਧਾਂ ਬਾਰੇ ਉਸਦੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ.

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਨਟਿੰਗ ਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਮਿਸ਼ੀਗਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕਾਰਨ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਲਾਗੂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਲਹਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਯੂਨੀਅਨ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ ਸੀ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਨਟਿੰਗ ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਵਿਚਾਰ ਪੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਸਾਨੂੰ ਚੱਲ ਰਹੇ ਘਰੇਲੂ ਯੁੱਧ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਧਾਰਮਿਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯੂਨੀਅਨ ਦੇ ਹੋਮਫ੍ਰੰਟ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੈਤਿਕ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ' ਤੇ ਭਰੋਸੇ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ.

ਬਰੁਕ ਈਸਾਈ ਅਤੇ ਬ੍ਰੈਂਡਨ ਹੈਥਕੌਕ

ਮੂਰ, ਨੈਨਸੀ ਏਲੀ. ਡਾਇਰੀ. ਯੁੱਧ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਤੇ ਘਟਨਾਵਾਂ. ਏਟ, ਐਮ ਜਾਂ ਸਾ Southਥ ਯੂਨੀਅਨ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਕੀ . ਵਾਲੀਅਮ 4. [ਖਰੜੇ], 1861-1865.

1861-1865 ਦੇ ਘਰੇਲੂ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਨੈਨਸੀ ਏਲੀ ਮੂਰ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਡਾਇਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦਾ ਚੌਥਾ ਭਾਗ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ. ਪੰਨੇ ਸਾਫ਼, ਸਰਾਪ ਵਾਲੀ ਹੱਥ ਲਿਖਤ ਦੇ ਨਾਲ ਮੁਰਦੇ ਹੋਏ ਪੀਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਯੂਨੀਅਨ ਅਤੇ ਸੰਘ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਰਹੱਦੀ ਰਾਜ, ਕੇਨਟੂਕੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਇੱਕ womanਰਤ ਦਾ ਸਪੱਸ਼ਟ, ਪਹਿਲੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ.

ਕੈਂਟਕੀ ਨੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹਿਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੂਰ ਦੀ ਡਾਇਰੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕੈਂਟਕੀ ਨੇ ਅਕਸਰ ਝੜਪਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਥਾਨਕ ਕਸਬੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ. ਇਹ ਪਾਠ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੂਰ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੌਕਿਆਂ' ਤੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਸੰਘ ਅਤੇ ਸੰਘੀ ਫੌਜਾਂ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਤੋਂ ਮੱਕੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫਸਲਾਂ ਲੈਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਸਮੁੱਚੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਉਭਾਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਲੜਾਕੂ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕ ਨੂੰ ਵਧਦੀ ਲੜਾਈ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕਨਫੈਡਰੇਟ ਅਤੇ ਯੂਨੀਅਨ ਫੌਜਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੰਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਖੋਹਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ. ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਡਾਇਰੀ ਦੌਰਾਨ, ਮੂਰ ਨੇ ਸੰਘੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ "ਬਾਗੀ" ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ. ਇਸਦੇ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਅਰਥਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਆਮ ਵਰਤੋਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੂਰ ਯੂਨੀਅਨ ਦਾ ਹਮਦਰਦ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਵਤ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਗੁਲਾਮ ਨਹੀਂ ਸਨ.

ਮੈਡੇਲੀਨ ਗਲਾਸਰ ਅਤੇ ਐਮਿਲੀ ਵਨਹੈਤਸਮਾ

ਐਡਵਰਡ ਏ ਪੋਲਾਰਡ. ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਨਿਰੀਖਣ: ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਪੈਰੋਲ ਤੇ ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ . ਰਿਚਮੰਡ: ਈਡਬਲਯੂ ਆਇਰਸ, 1865.

ਐਡਵਰਡ ਅਲਫ੍ਰੇਡ ਪੋਲਾਰਡ ਇੱਕ ਗੁਲਾਮੀ ਪੱਖੀ ਵਕੀਲ, ਪੱਤਰਕਾਰ ਅਤੇ ਲੇਖਕ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਉੱਤਰ ਦੁਆਰਾ ਫੜੇ ਗਏ ਇੱਕ ਸੰਘੀ ਸਿਪਾਹੀ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਤਜ਼ਰਬਿਆਂ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਲਿਖੀ ਸੀ. ਆਪਣੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ, ਪੋਲਾਰਡ ਸੰਘ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸੰਘ ਸੰਘ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਡਰ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਯੁੱਧ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ, ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਨਿਰੀਖਣ ਉੱਤਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੌਜੂਦਾ ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਯੂਨੀਅਨ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਕਿੱਤੇ ਪ੍ਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੌਜੂਦਾ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਲਝਾਉਣ ਲਈ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ.

ਪੋਲਾਰਡ ਦੇ ਯੂਨੀਅਨ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦੇ ਡਰ ਇਸ ਪੰਨੇ ਦੇ ਫੈਲਾਅ ਤੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਲਿਖਦਾ ਹੈ: “ਗਰੀਬ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਹਰ ਕਦਮ ਤੇ ਮਖੌਲ ਉਡਾਇਆ ਗਿਆ, ਹੱਸੇ ਗਏ, ਅਪਮਾਨਜਨਕ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ. ਅਤੇ ਡਿਪੂ ਵਿਖੇ ਮਖੌਲ ਉਡਾਉਣ ਦੇ ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਛੋਟੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸੰਘ ਵਿੱਚ ਸੰਘ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਦੇ ਅਸਲ ਨਤੀਜੇ ਕੀ ਹੋਣਗੇ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਾਈਚਾਰਕ ਮੇਲ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਗਲੇ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਹੈ. ” ਪੋਲਾਰਡ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਰਚਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੱਖਣੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਯੁੱਧ ਹਾਰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੂਨੀਅਨ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਜੋਂ ਵੇਖਣ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. ਪੋਲਾਰਡ ਦੀ ਲਿਖਤ ਨੇ ਦੱਖਣੀ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਭਿਆਚਾਰ, ਜੀਵਨ -,ੰਗ ਅਤੇ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਅਤੇ ਪੁਨਰ ਨਿਰਮਾਣ ਯੁੱਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ.

ਲੌਰਾ ਸਕੇਰਬੈਕ ਅਤੇ ਨਿਕ ਟਿਲਸਨ

ਵਿਲੀਅਮ ਗਿਲਮੋਰ ਸਿਮਸ, ਸੰਪਾਦਕ. ਦੱਖਣ ਦੀ ਯੁੱਧ ਕਵਿਤਾ. ਨਿ Newਯਾਰਕ: ਰਿਚਰਡਸਨ ਐਂਡ ਐਂਪ ਕੰਪਨੀ, 1866.

ਸੰਘੀ ਕਵਿਤਾ ਦਾ ਇਹ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਸਿਵਲ ਯੁੱਧ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਹੋਇਆ ਸੀ. ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ, ਹੈਨਰੀ ਟਿਮਰੋਡ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੱਖੋ -ਵੱਖਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਨੂੰ ਉਭਾਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਅਰੰਭ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਤੂਫਾਨ ਨਾਲ ਲੜਨ ਵਾਲੀ ਲਿਲੀ ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪਕ ਲੜਾਈ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ.

ਟਿਮਰੋਡ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਇਸ ਕਵਿਤਾ ਨਾਲ ਸੰਘ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਲਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਬਦਕ ਦੁਹਾਈ ਹੈ. ਉਹ ਸੰਘ ਦੇ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਅਤੇ ਭਰਤੀ ਹੋਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਬਿਸਤਰੇ ਨੂੰ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਲਈ ਛੱਡ ਦੇਣ, ਇੱਕ ਦੂਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਲੜਨ ਲਈ ਘਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ. ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਟਿਮਰੋਡ ਯੂਨੀਅਨ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਖਣ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ "ਡੇਸਪੌਟ" ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੰਗਣ ਲਈ ਸਾਵਧਾਨ ਪ੍ਰਚਾਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ.

ਇਹ ਟੁਕੜਾ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ 1862 ਵਿੱਚ ਦੱਖਣੀ ਕੈਰੋਲਿਨੀਅਨ ਅਖ਼ਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਹੋਇਆ ਸੀ। 1862 ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਯੂਨੀਅਨ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਦੋ ਹਫਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਜਿੱਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ: ਫੋਰਟ ਹੈਨਰੀ ਅਤੇ ਫੋਰਟ ਡੋਨਲਸਨ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਜਿੱਤਾਂ ਨੇ ਟੈਨਿਸੀ ਅਤੇ ਕੋਲੰਬੀਆ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਕੰਟਰੋਲ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੱਖਣ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਜਲ ਮਾਰਗਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ. ਟਿਮਰੋਡ ਯੁੱਧ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਵੱਡੇ ਝਟਕਿਆਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ "ਕਿਰਮੋਨ ਬਾਰਿਸ਼ ਦੇ ਹੜ੍ਹਾਂ" ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ. ਪ੍ਰਚਾਰ ਦਾ ਇਹ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕੰਮ ਸੰਘ ਦੀ ਜਨਤਾ ਦੀ ਅੱਗ ਬੁਝਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ.

ਇਹ ਨੋਟ ਕਰਨਾ ਦਿਲਚਸਪ ਹੈ ਕਿ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਟਿਮਰੋਡ ਦੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ 'ਤੇ ਆਲੋਚਨਾ ਕਿਵੇਂ ਵਿਕਸਤ ਹੋਈ ਹੈ. ਟਿਮਰੋਡ ਨੇ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਯੂਨੀਅਨ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਸਵਾਲ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਸਾਖਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸੰਘ ਦੇ ਯੋਗਦਾਨ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦੱਖਣ ਦੇ "ਕਵੀ ਜੇਤੂ" ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਟਿਮਰੋਡ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਨਸਲਵਾਦੀ ਸੁਭਾਅ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਟਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ?


1825 ਤੋਂ 1860

ਵਰਜੀਨੀਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ 550,000 ਗ਼ੁਲਾਮ ਕਾਲੇ ਲੋਕ 1860 ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਦਾ ਇੱਕ ਤਿਹਾਈ ਬਣਦੇ ਸਨ। ਵਰਜੀਨੀਆ ਦੇ ਯਾਤਰੀ ਗੁਲਾਮੀ ਦੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੁਆਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਸਨ। 1842 ਵਿੱਚ, ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਨਾਵਲਕਾਰ ਚਾਰਲਸ ਡਿਕਨਜ਼ ਨੇ "ਉਦਾਸੀ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ" ਅਤੇ "ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਸੜਨ" ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ ਜਿਸਦਾ ਉਸਨੇ "ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਸੰਸਥਾ" ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਠਹਿਰਾਇਆ.

ਵਰਜੀਨੀਆ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਪੂਰਬੀ ਕਾਉਂਟੀਆਂ ਦੇ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਵਸਨੀਕਾਂ ਨੂੰ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਪੱਛਮੀ ਕਾਉਂਟੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਚਿੱਤ ਭੂਮੀ ਨੇ ਗੁਲਾਮੀ ਨੂੰ ਅਵਿਵਹਾਰਕ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ. 1829 ਵਿੱਚ, ਉੱਥੋਂ ਦੇ ਗੋਰੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੇ ਪੂਰਬੀ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਸਰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਹਿੱਤਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ. 1861 ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਘ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਪੱਛਮੀ ਵਰਜੀਨੀਆ ਦੇ ਨਵੇਂ ਰਾਜ ਦਾ ਗਠਨ ਕੀਤਾ.

ਬਹੁਤੇ ਗ਼ੁਲਾਮ ਮਰਦ, ਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗ਼ੁਲਾਮਾਂ ਲਈ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਕਿਰਤ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾਈ. ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਨੇ ਕੁਸ਼ਲ ਵਪਾਰਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੂਪਰਿੰਗ, ਲੁਹਾਰ, ਅਤੇ ਤਰਖਾਣ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ. ਮਰਦਾਂ ਅਤੇ womenਰਤਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਗੁਲਾਮ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਕਾਇਆ, ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ, ਖਾਣਾ ਪਰੋਸਿਆ ਅਤੇ ਪਾਲਿਆ. ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ, ਗ਼ੁਲਾਮ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਗੁਲਾਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਆਪਣੇ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਧਰਮ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ, ਧਰਮ, ਲੋਕ ਕਥਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਸਿੱਧੇ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਅਫਰੀਕਨ ਅਮਰੀਕਨਾਂ ਨੇ ਗੁਲਾਮੀ ਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਸਮਰਥਕ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਕੀਤੀ. ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਗ਼ੁਲਾਮ ਕਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਮਰੀਕੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਹਿਲੂਆਂ 'ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਇਆ. ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਭਾਸ਼ਾ, ਸੰਗੀਤ, ਰਸੋਈ ਪ੍ਰਬੰਧ ਅਤੇ ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ ਸਾਰੇ ਅਫਰੀਕਨ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਅਮਰੀਕੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ.

ਗੁਲਾਮ ਧਰਮ ਅਤੇ ਲੋਕਧਾਰਾ

ਗੁਲਾਮੀ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਅਤੇ ਚਰਚ ਨੇ ਕਾਲੇ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ. ਧਾਰਮਿਕ ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ ਨੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਪਾਲਣ ਪੋਸ਼ਣ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਗੁਲਾਮੀ ਅਤੇ ਅਲੱਗ -ਥਲੱਗ ਦੇ ਅਣਮਨੁੱਖੀ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦੇ ਮੱਦੇਨਜ਼ਰ ਮਾਣ ਅਤੇ ਪਛਾਣ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕੀਤਾ. ਬੈਪਟਿਸਟ ਅਤੇ ਮੈਥੋਡਿਸਟ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਗ਼ੁਲਾਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਮੀਦ ਅਤੇ ਛੁਟਕਾਰੇ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਈਸਾਈ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧ ਬਾਰੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕਾਂ ਦੇ ਫਿਰਕੂ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਗੀਤ, ਅੰਤਿਮ-ਸੰਸਕਾਰ ਰੀਤੀ ਰਿਵਾਜਾਂ, ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਕਾਲ-ਅਤੇ-ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਆ ਰੂਪਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅਫਰੀਕੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ. ਧਾਰਮਿਕ ਮੀਟਿੰਗਾਂ - ਚਾਹੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਪਤ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਜਾਂ ਚਰਚ ਦੀਆਂ ਕਲੀਸਿਯਾਵਾਂ - ਸਮੂਹਿਕ ਸਰਗਰਮੀ ਲਈ ਸੂਲੀ ਬਣ ਗਈਆਂ.

ਗ਼ੁਲਾਮ ਅਫ਼ਰੀਕੀ ਅਮਰੀਕੀਆਂ ਨੇ ਅਫ਼ਰੀਕੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤਾਂ, ਕਹਾਵਤਾਂ ਅਤੇ ਕਥਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਅਮੀਰ ਪਰੰਪਰਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ. ਲੋਕ ਕਥਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਛਾਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਸਬਕ ਸਿਖਾਏ. ਕੇਂਦਰੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਚਲਾਕ ਚਾਲਬਾਜ਼ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਕੱਛੂਕੁੰਮੇ, ਮੱਕੜੀਆਂ ਜਾਂ ਖਰਗੋਸ਼ਾਂ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਚਲਾਕੀ ਰਾਹੀਂ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ.

ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਭੋਜਨ

ਗ਼ੁਲਾਮ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੰਗੀਤਕ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨੇ ਯੂਰਪੀਅਨ ਅਭਿਆਸਾਂ ਨੂੰ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਤਾਲ ਪੈਟਰਨ, -ਫ-ਕੀ ਨੋਟਸ, ਪੈਰ ਥਪਥਪਾਉਣ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਤਾਲਬੱਧ ਡਰਾਈਵ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ. ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਧਾਰਮਿਕ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਚੀਕਾਂ ਅਤੇ "ਉਦਾਸੀ ਦੇ ਗਾਣਿਆਂ" "ਫੀਲਡ ਹੌਲਰਾਂ" ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਕੰਮ ਦੇ ਗਾਣਿਆਂ ਨੇ ਸਮੂਹ ਕਾਰਜਾਂ ਦੇ ਤਾਲਮੇਲ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਵਿਅੰਗਾਤਮਕ ਗਾਣੇ ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪ ਸਨ ਜੋ ਗੁਲਾਮ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਅਨਿਆਂ 'ਤੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦੇ ਸਨ.

ਅਫਰੀਕਨ ਅਮਰੀਕੀਆਂ ਨੇ ਸਵਦੇਸ਼ੀ, ਯੂਰਪੀਅਨ ਅਤੇ ਅਫਰੀਕੀ ਭੋਜਨ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ-ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਡੂੰਘੀ ਚਰਬੀ ਵਾਲੇ ਤਲ਼ਣ, ਗੁੰਬੋ ਅਤੇ ਫ੍ਰਿਕਸੀ-ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੁਲਾਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਆਉਣ ਲਈ. ਸੂਰ ਅਤੇ ਮੱਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਮੁ primaryਲੇ ਰਾਸ਼ਨ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗ਼ੁਲਾਮ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੌਦਿਆਂ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵਧਾਇਆ ਗਿਆ ਜਾਂ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ ਜਾਂ ਨੇੜਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਖੇਤਾਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ.

ਗੁਲਾਮ ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਗੁਲਾਮ ਨਿਲਾਮੀ

1808 ਦੇ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਐਕਟ ਦੁਆਰਾ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਗੁਲਾਮ ਵਪਾਰ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਘਰੇਲੂ ਵਪਾਰ ਵਧਿਆ ਫੁੱਲਿਆ. ਰਿਚਮੰਡ ਉੱਪਰੀ ਦੱਖਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗੁਲਾਮ ਵਪਾਰ ਕੇਂਦਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਗੁਲਾਮ ਵਪਾਰ ਵਰਜੀਨੀਆ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਦਯੋਗ ਸੀ. ਇਸ ਨੇ ਵਿਕਰੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ - ਅਤੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸੋਸ਼ਲ ਨੈਟਵਰਕਾਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ - ਰਿਚਮੰਡ ਤੋਂ ਡੀਪ ਸਾ Southਥ ਤੱਕ 20 ਲੱਖ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਪਾਹ ਉਦਯੋਗ ਨੇ ਗੁਲਾਮ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਮਾਰਕੀਟ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ.

ਗੁਲਾਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਕੀਮਤਾਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ. 1830 ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਕਪਾਹ ਦੇ ਉਛਾਲ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਲਗਭਗ $ 1,250 ਦੇ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, 1840 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਇਸ ਪੱਧਰ ਦੇ ਅੱਧੇ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ 1850 ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 1,450 ਡਾਲਰ ਹੋ ਗਏ. ਦਸ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ lesਰਤਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ 10 ਤੋਂ 20 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪੁਰਸ਼ ਖੇਤਰ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲੋਂ ਲਗਭਗ ਅੱਧੀ ਸੀ.

ਗ਼ੁਲਾਮ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਗੁਲਾਮ ਧਾਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਬਹਿਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ. ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਿਯੰਤਰਣ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਾਨੂੰਨੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ, ਧਰਮ, ਪ੍ਰੋਤਸਾਹਨ, ਸਰੀਰਕ ਸਜ਼ਾ, ਅਤੇ ਗੁਲਾਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਧਮਕਾਉਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ. ਕੋਈ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਸੀ.

ਜਦੋਂ ਕਿ ਗੁਲਾਮ ਧਾਰਕਾਂ ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਰਮਚਾਰੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਸੀ, ਉਹ ਬਗਾਵਤ ਦੇ ਨਿਰੰਤਰ ਡਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ. ਗੋਰੇ ਦੱਖਣੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਗ਼ੁਲਾਮ ਅਫ਼ਰੀਕੀ ਅਮਰੀਕੀਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਸਿੱਖਣ ਤੋਂ ਵਰਜਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ, ਅਤੇ ਜਨਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ. ਗੁਲਾਮ ਕੋਡਾਂ ਨੇ ਗੋਰੇ ਵਰਜੀਨੀਅਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੋਡਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ.

ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਟੁੱਟ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗੁਲਾਮ ਅਮਰੀਕਨ ਇੱਕ ਜ਼ਾਲਮ ਅਤੇ ਅਸਵੀਕਾਰਯੋਗ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ. ਕੁਝ ਗ਼ੁਲਾਮ ਵਰਜੀਨੀਆਂ ਨੇ ਸੰਗਠਿਤ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਬਗਾਵਤ ਜਾਂ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਾਂਸੀ ਅਤੇ ਵਿਗਾੜ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ. ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਦਿਨ ਪ੍ਰਤੀ ਦਿਨ ਟਾਕਰੇ in ਉਪਕਰਣ ਤੋੜਨ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰਨ, ਕੰਮ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਹਨ. ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਵਿਰੋਧ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਗਠਨ ਸੀ ਜੋ ਸੰਗੀਤ, ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਪ੍ਰਬੰਧ ਦੀਆਂ ਅਫਰੀਕਨ ਅਮਰੀਕਨ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇਸਨੂੰ ਹੁਲਾਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ.

ਵਰਜੀਨੀਆ ਦੇ ਯਾਤਰੀ ਗੁਲਾਮੀ ਦੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਤੋਂ ਹੈਰਾਨ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ. 1842 ਵਿੱਚ, ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਨਾਵਲਕਾਰ ਚਾਰਲਸ ਡਿਕਨਜ਼ ਨੇ "ਉਦਾਸੀ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ" ਅਤੇ "ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਸੜਨ" ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ ਜਿਸਦਾ ਉਸਨੇ "ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਸੰਸਥਾ" ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਠਹਿਰਾਇਆ. ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਅਸਹਿਣਯੋਗ ਦੁਰਵਿਹਾਰ ਕਾਰਨ ਇੱਕ ਨੰਬਰ ਆਤਮ ਹੱਤਿਆ ਕਰ ਗਿਆ. ਕੁਝ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਬਗਾਵਤ - ਅੰਤਮ ਸੰਕਟ ਜਿਸ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਗੁਲਾਮ ਮਾਲਕ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ.

ਗੈਬਰੀਅਲ ਦੀ ਸਾਜ਼ਿਸ਼, 1800

ਗੈਬਰੀਏਲ ਇੱਕ ਸਾਖਰ ਗੁਲਾਮ ਲੁਹਾਰ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਰਿਚਮੰਡ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਗੁਲਾਮ, ਹੈਨਰੀਕੋ ਕਾਉਂਟੀ ਦੇ ਥੌਮਸ ਪ੍ਰੋਸਰ ਦੁਆਰਾ ਨੌਕਰੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਅੰਦੋਲਨ ਦੀ ਕੁਝ ਆਜ਼ਾਦੀ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਗੁਲਾਮ ਆਦਮੀਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਵਿਦਰੋਹ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੈਬਰੀਅਲ ਨੇ ਕੇਂਦਰੀ ਵਰਜੀਨੀਆ ਵਿੱਚ ਗੁਲਾਮੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬਗਾਵਤ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ. ਦੋ ਗੁਲਾਮ ਆਦਮੀਆਂ ਨੇ ਪਲਾਟ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ. ਇਸਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ, ਗੋਰੇ ਵਰਜੀਨੀਅਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬਗਾਵਤ ਅਤੇ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਦੇ ਲਈ ਸੱਤਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮੁਕੱਦਮਾ ਚਲਾਇਆ. ਗੈਬਰੀਅਲ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੱਚੀ ਪੈਰੋਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਫਾਂਸੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ.

ਨਾਟ ਟਰਨਰ ਰਿਵੋਲਟ, 1831

ਨੈਟ ਟਰਨਰ, ਇੱਕ ਗੁਲਾਮ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਘੋਸ਼ਿਤ ਨਬੀ, ਨੇ ਸਾoutਥੈਂਪਟਨ ਕਾਉਂਟੀ ਵਿੱਚ ਯੂਐਸ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਖੂਨੀ ਗੁਲਾਮ ਬਗਾਵਤ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ. ਅਗਸਤ 1831 ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਉਸਨੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਕਾਰਾਂ ਨੇ 58 ਗੋਰੇ ਮਰਦਾਂ, womenਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਸਰਕਾਰੀ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਬਗਾਵਤ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜ ਨੇ ਟਰਨਰ ਅਤੇ 19 ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਕਾਰਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਾਂਸੀ ਦਿੱਤੀ. ਗੋਰੇ ਚੌਕਸੀਆਂ ਨੇ ਹਿੰਸਾ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲਿਆ, ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਲਗਭਗ 40 ਹੋਰ ਮੌਤਾਂ ਹੋਈਆਂ.

ਇਸ ਘਟਨਾ ਨੇ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਦਮੇ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਭੇਜੀਆਂ ਅਤੇ ਗੁਲਾਮੀ ਪ੍ਰਤੀ ਪਾੜੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਕੀਤਾ. ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਬਚਾਅ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ "ਯੈਂਕੀ" ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਠਹਿਰਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਕਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹਿੰਸਕ ਚਰਿੱਤਰ ਸੀ. ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਵਿਰੋਧੀ ਧੜਿਆਂ ਨੇ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਇਸ ਬਗਾਵਤ ਨੇ ਗੁਲਾਮੀ ਦੇ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਗ਼ੁਲਾਮਾਂ ਦੇ “ਸੰਤੁਸ਼ਟ” ਗੁਲਾਮਾਂ ਦੇ ਦਾਅਵਿਆਂ ਦਾ ਖੰਡਨ ਕੀਤਾ।

ਟਰਨਰ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਨੇ ਵਰਜੀਨੀਆ ਦੀ ਜਨਰਲ ਅਸੈਂਬਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ 1831-1832 ਸੈਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਗੁਲਾਮੀ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਬਾਰੇ ਬਹਿਸ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰੇਰਿਆ. ਵਿਧਾਇਕਾਂ ਨੇ ਖਾਤਮੇ ਦੇ ਪ੍ਰਸਤਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਆਖਰਕਾਰ ਗੁਲਾਮੀ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਲੈਕ ਵਰਜੀਨੀਅਨਾਂ ਤੇ ਨਵੀਆਂ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਵੀ ਪਾਸ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਾਲੇ ਕਲੀਸਿਯਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗੋਰੇ ਮੰਤਰੀ ਦੁਆਰਾ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਸਿਖਾਉਣਾ ਗੈਰਕਨੂੰਨੀ ਬਣਾਉਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ. ਇਹ ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਸੀ ਜਦੋਂ ਗੁਲਾਮ ਰਾਜ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਘਰੇਲੂ ਯੁੱਧ ਤੱਕ ਗੁਲਾਮੀ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ.

ਜੌਨ ਬ੍ਰਾ’sਨ ਰੇਡ, 1859

ਕੱਟੜਪੰਥੀ ਖ਼ਾਤਮਾਵਾਦੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਜੌਨ ਬ੍ਰਾਨ, ਅਠਾਰਾਂ ਗੋਰਿਆਂ ਅਤੇ ਪੰਜ ਅਫ਼ਰੀਕਨ ਅਮਰੀਕੀਆਂ ਨੇ ਅਕਤੂਬਰ 1859 ਵਿੱਚ ਹਾਰਪਰਸ ਫੈਰੀ, ਵਰਜੀਨੀਆ (ਹੁਣ ਪੱਛਮੀ ਵਰਜੀਨੀਆ) ਵਿਖੇ ਅਮਰੀਕੀ ਹਥਿਆਰ ਜ਼ਬਤ ਕਰ ਲਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੈਂਨਡੋਆਹ ਘਾਟੀ ਦੇ ਇੱਕ ਸਾਬਕਾ ਗੁਲਾਮ ਡੈਂਜਰਫੀਲਡ ਨਿbyਬੀ ਵੀ ਸਨ। ਨਿbyਬੀ ਲਈ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਨਿੱਜੀ ਸੀ: ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਅਜੇ ਵੀ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਸਨ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਖਰੀਦਣ ਦੀ ਅਸਫਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਅਤੇ ਦੀਪ ਸਾ Southਥ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਕਰੀ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਿbyਬੀ ਬ੍ਰਾਨ ਦੀ ਛੋਟੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਿਆ. ਉਹ ਲੜਾਈ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਉੱਥੇ ਸਟੋਰ ਕੀਤੀਆਂ ਰਾਈਫਲਾਂ ਲੈਣ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜਣ ਅਤੇ ਗੁਲਾਮ ਬਗਾਵਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦੀ ਬ੍ਰਾ Brownਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਅਸਫਲ ਰਹੀ. ਪੰਜ ਹਮਲਾਵਰ ਭੱਜ ਗਏ, ਦਸ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਨੌਂ - ਬ੍ਰਾ—ਨ ਸਮੇਤ - ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ. ਵਿਭਾਗੀ ਤਣਾਅ ਵਧ ਗਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਦੱਖਣੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਧੂ ਹਿੰਸਾ ਦਾ ਡਰ ਸੀ.

ਵਰਜੀਨੀਆ ਵਿੱਚ ਐਬੋਲਿਸ਼ਨਿਸਟ ਅੰਦੋਲਨ ਅਤੇ ਮਨਮਿਸ਼ਨ

ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਸਮਾਜ 1790 ਦੁਆਰਾ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾਂ ਸੇਂਟ ਜਾਰਜ ਟਕਰ ਦੇ 1796 ਦੇ ਨਿਬੰਧ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਛੇਤੀ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, 1831 ਦੇ ਨੈਟ ਟਰਨਰ ਦੇ ਬਗਾਵਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਵੈ-ਆਲੋਚਨਾ ਅਤੇ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਵਰਜੀਨੀਆ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ "ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਗੁਣ" ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ.

1782 ਵਿੱਚ, ਜਨਰਲ ਅਸੈਂਬਲੀ ਨੇ ਗ਼ੁਲਾਮਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗ਼ੁਲਾਮ ਬਣਾਇਆ ਸੀ. ਕੁਝ ਨੇ ਕੀਤਾ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਦੀ “ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਅਤੇ ਅਪਰਾਧਿਕਤਾ” ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਨਾਲ ਲਿਖੇ ਗਏ ਹਨ: “ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਉਣਾ ਕਿ ਆਜ਼ਾਦੀ ਸਾਰੀ ਮਨੁੱਖਜਾਤੀ ਦਾ ਕੁਦਰਤੀ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਮੇਰਾ ਫਰਜ਼ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਇਸੇ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੁਆਰਾ ਉਕਤ ਗੁਲਾਮ ______ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ”

ਬਸਤੀਵਾਦ ਅੰਦੋਲਨ

ਵਰਜੀਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮੁਫਤ ਕਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਵੱਧ ਰਹੀ ਗਿਣਤੀ - 1810 ਵਿੱਚ 30,000 ਤੋਂ ਵੱਧ - ਨੇ ਇਸ ਧਾਰਨਾ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ ਗੁਲਾਮੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ. ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਸੁਤੰਤਰ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਕਿ ਗ਼ੁਲਾਮਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਸੀ ਇੱਕ ਖਤਰਨਾਕ ਉਦਾਹਰਣ ਸੀ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਣਾਵਾਂ ਨੇ ਅਮਰੀਕਨ ਬਸਤੀਕਰਨ ਸੁਸਾਇਟੀ ਦੀ 1816 ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਮੁਫਤ ਕਾਲੇ ਅਮਰੀਕੀਆਂ ਨੂੰ ਅਫਰੀਕਾ ਤੋਂ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ. ਜੇਮਜ਼ ਮੋਨਰੋ ਅਤੇ ਰੋਨੋਕੇ ਦੇ ਜੌਹਨ ਰੈਂਡੋਲਫ ਸਮੇਤ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗੋਰੇ ਵਰਜੀਨੀਅਨ - ਇਸ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਵਿਰੋਧੀ ਉੱਤਰੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ.

ਕਾਲੋਨ ਅਮਰੀਕਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਸਤੀਵਾਦ ਅੰਦੋਲਨ ਵਿਵਾਦਪੂਰਨ ਸੀ. ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਨਿ Yorkਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਦੇ ਰੰਗੀਨ ਅਮਰੀਕੀ ਅਖ਼ਬਾਰ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਇਹ ਦੇਸ਼ ਸਾਡਾ ਇਕਲੌਤਾ ਘਰ ਹੈ. ਅਮਰੀਕੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਸਥਾਨ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨਾ ਸਾਡਾ ਫਰਜ਼ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ ਹੈ। ” 1830 ਵਿੱਚ, ਲਾਇਬੇਰੀਆ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ 1,400 ਵਸਨੀਕ ਸਨ. ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, 15,000 ਕਾਲੇ ਲੋਕ ਹਿਜਰਤ ਕਰ ਗਏ ਅਤੇ - ਕੁਝ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ - ਅਮਰੀਕਨ ਸਾ afterਥ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮਾਜ ਦਾ ਨਮੂਨਾ ਬਣਾਇਆ.


ਸਮਗਰੀ

ਸਬੂਤਾਂ ਦੀ ਖੰਡਿਤ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੇ ਮੱਦੇਨਜ਼ਰ, ਪੂਰਵ-ਕੋਲੰਬੀਆ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਦੇ ਅੰਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਉਪਨਿਵੇਸ਼ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਯੂਰਪੀਅਨ ਸੰਪਰਕ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਸਵਦੇਸ਼ੀ ਆਬਾਦੀ ਦੇ ਅਨੁਮਾਨਤ ਆਕਾਰ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਿੰਨਤਾ ਭਰੀ ਹੈ. [5] ਅਨੁਮਾਨ ਅੰਕੜਿਆਂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਬਿੱਟਾਂ ਤੋਂ ਐਕਸਟ੍ਰੋਪੋਲੇਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ. 1976 ਵਿੱਚ, ਭੂਗੋਲ ਵਿਗਿਆਨੀ ਵਿਲੀਅਮ ਡੇਨੇਵਨ ਨੇ ਮੌਜੂਦਾ ਅਨੁਮਾਨਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਲਗਭਗ 54 ਮਿਲੀਅਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ "ਸਹਿਮਤੀ ਦੀ ਗਿਣਤੀ" ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤੀ. ਫਿਰ ਵੀ, ਵਧੇਰੇ ਤਾਜ਼ਾ ਅਨੁਮਾਨ ਅਜੇ ਵੀ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਨ. [6] 1992 ਵਿੱਚ, ਡੇਨੇਵਾਨ ਨੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਕੁੱਲ ਆਬਾਦੀ ਲਗਭਗ 53.9 ਮਿਲੀਅਨ ਸੀ ਅਤੇ ਖੇਤਰ ਦੁਆਰਾ ਆਬਾਦੀ ਲਗਭਗ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਤੇ ਕੈਨੇਡਾ ਲਈ 3.8 ਮਿਲੀਅਨ, ਮੈਕਸੀਕੋ ਲਈ 17.2 ਮਿਲੀਅਨ, ਮੱਧ ਅਮਰੀਕਾ ਲਈ 5.6 ਮਿਲੀਅਨ, ਕੈਰੇਬੀਅਨ ਲਈ 3 ਮਿਲੀਅਨ ਸੀ। , ਐਂਡੀਜ਼ ਲਈ 15.7 ਮਿਲੀਅਨ ਅਤੇ ਨੀਵੀਂ ਭੂਮੀ ਦੱਖਣੀ ਅਮਰੀਕਾ ਲਈ 8.6 ਮਿਲੀਅਨ. [7]

1492 ਵਿੱਚ ਮੈਕਸੀਕੋ, ਮੱਧ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 37 ਮਿਲੀਅਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਨੁਮਾਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ (ਐਜ਼ਟੈਕ ਸਾਮਰਾਜ ਵਿੱਚ 6 ਮਿਲੀਅਨ, ਮਯਾਨ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ 5-10 ਮਿਲੀਅਨ, ਹੁਣ ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਲ ਵਿੱਚ 11 ਮਿਲੀਅਨ ਅਤੇ ਇੰਕਾ ਸਾਮਰਾਜ ਵਿੱਚ 12 ਮਿਲੀਅਨ ਸਮੇਤ) ), ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਅਨੁਮਾਨ 17 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ 80% ਬਿਮਾਰੀ (1650 ਵਿੱਚ ਨੌਂ ਮਿਲੀਅਨ ਲੋਕ) ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ. [8] ਲਾਤੀਨੀ ਅਮਰੀਕਾ 19 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ 15 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਇਸਦੀ ਗਿਣਤੀ 1800 ਵਿੱਚ 17 ਮਿਲੀਅਨ, 1850 ਵਿੱਚ 30 ਮਿਲੀਅਨ, 1900 ਵਿੱਚ 61 ਮਿਲੀਅਨ, 1930 ਵਿੱਚ 105 ਮਿਲੀਅਨ, 1960 ਵਿੱਚ 218 ਮਿਲੀਅਨ, 1980 ਵਿੱਚ 361 ਮਿਲੀਅਨ, ਅਤੇ 2005 ਵਿੱਚ 563 ਮਿਲੀਅਨ। [8] ਮਾਇਆ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਅੱਜ ਅਨੁਮਾਨਤ 60 ਲੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਕੁਝ ਅਨੁਮਾਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, 15 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ. [8] ਜੋ ਹੁਣ ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਲ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸਵਦੇਸ਼ੀ ਆਬਾਦੀ ਇੱਕ ਪੂਰਵ-ਕੋਲੰਬੀਆ ਦੀ ਉੱਚ ਤੋਂ ਅੰਦਾਜ਼ਨ ਚਾਰ ਮਿਲੀਅਨ ਤੋਂ ਘਟ ਕੇ 300,000 ਤੱਕ ਆ ਗਈ ਹੈ.

ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ ਕਿ ਕੋਲੰਬਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਤਰੀ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੇ ਮੂਲ ਨਿਵਾਸੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, [9] ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ 7 ਮਿਲੀਅਨ [10] ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 18 ਮਿਲੀਅਨ ਦੇ ਉੱਚ ਪੱਧਰ ਤੱਕ ਹੈ. [11] Historian David Stannard estimates that the extermination of indigenous peoples took the lives of 100 million people: ". the total extermination of many American Indian peoples and the near-extermination of others, in numbers that eventually totaled close to 100,000,000.". [12]

The aboriginal population of Canada during the late 15th century is estimated to have been between 500,000 [13] and two million. [14] Repeated outbreaks of Old World infectious diseases such as influenza, measles and smallpox (to which they had no natural immunity) were the main cause of depopulation. This combined with other factors such as dispossession from European/Canadian settlements and numerous violent conflicts resulted in a forty- to eighty-percent aboriginal population decrease after contact. [13] For example, during the late 1630s, smallpox killed over half of the Wyandot (Huron), who controlled most of the early North American fur trade in what became Canada. They were reduced to fewer than 10,000 people. [15]

The population debate has often had ideological underpinnings. [16] Low estimates were sometimes reflective of European notions of cultural and racial superiority. Historian Francis Jennings argued, "Scholarly wisdom long held that Indians were so inferior in mind and works that they could not possibly have created or sustained large populations." [17]

In 1998, Africanist Historian David Henige said many population estimates are the result of arbitrary formulas selectively applied from unreliable sources. He believes this is a weakness in the field, and insists there is insufficient evidence to produce reliable population estimates. [18]

The indigenous population of the Americas in 1492 was not necessarily at a high point and may actually have been in decline in some areas. Indigenous populations in most areas of the Americas reached a low point by the early 20th century. [19]

Over 60 million Brazilians possess at least one Native South American ancestor, according to a mitochondrial DNA study. [20]

Genetic diversity and population structure in the American land mass using DNA micro-satellite markers (genotype) sampled from North, Central, and South America have been analyzed against similar data available from other indigenous populations worldwide. [21] [22] The Amerindian populations show a lower genetic diversity than populations from other continental regions. [22] Observed is both a decreasing genetic diversity as geographic distance from the Bering Strait occurs and a decreasing genetic similarity to Siberian populations from Alaska (genetic entry point). [21] [22] Also observed is evidence of a higher level of diversity and lower level of population structure in western South America compared to eastern South America. [21] [22] A relative lack of differentiation between Mesoamerican and Andean populations is a scenario that implies coastal routes were easier than inland routes for migrating peoples (Paleo-Indians) to traverse. [21] The overall pattern that is emerging suggests that the Americas were recently colonized by a small number of individuals (effective size of about 70–250), and then they grew by a factor of 10 over 800–1,000 years. [23] [24] The data also show that there have been genetic exchanges between Asia, the Arctic and Greenland since the initial peopling of the Americas. [24] [25] A new study in early 2018 suggests that the effective population size of the original founding population of Native Americans was about 250 people. [26] [27]

According to Noble David Cook, a community of scholars has recently, albeit slowly, "been quietly accumulating piece by piece data on early epidemics in the Americas and their relation to the subjugation of native peoples." They now believe that widespread epidemic disease, to which the natives had no prior exposure or resistance, was the primary cause of the massive population decline of the Native Americans. [28] Earlier explanations for the population decline of the American natives include the European immigrants' accounts of the brutal practices of the Spanish conquistadores, as recorded by the Spaniards themselves. This was applied through the encomienda, which was a system ostensibly set up to protect people from warring tribes as well as to teach them the Spanish language and the Catholic religion, but in practice was tantamount to serfdom and slavery. [29] The most notable account was that of the Dominican friar Bartolomé de las Casas, whose writings vividly depict Spanish atrocities committed in particular against the Taínos. It took five years for the Taíno rebellion to be quelled by both the Real Audiencia—through diplomatic sabotage, and through the Indian auxiliaries fighting with the Spanish. [30] After Emperor Charles V personally eradicated the notion of the encomienda system as a use for slave labour, there were not enough Spanish to have caused such a large population decline. [31] [ ਅਸਫਲ ਤਸਦੀਕ ] [32] The second European explanation was a perceived divine approval, in which God removed the natives as part of His "divine plan" to make way for a new Christian civilization. Many Native Americans viewed their troubles in terms of religious or supernatural causes within their own belief systems. [33]

Soon after Europeans and enslaved Africans arrived in the New World, bringing with them the infectious diseases of Europe and Africa, observers noted immense numbers of indigenous Americans began to die from these diseases. One reason this death toll was overlooked is that once introduced, the diseases raced ahead of European immigration in many areas. The disease killed a sizable portion of the populations before European written records were made. After the epidemics had already killed massive numbers of natives, many newer European immigrants assumed that there had always been relatively few indigenous peoples. The scope of the epidemics over the years was tremendous, killing millions of people—possibly in excess of 90% of the population in the hardest-hit areas—and creating one of "the greatest human catastrophe in history, far exceeding even the disaster of the Black Death of medieval Europe", [28] which had killed up to one-third of the people in Europe and Asia between 1347 and 1351.

One of the most devastating diseases was smallpox, but other deadly diseases included typhus, measles, influenza, bubonic plague, cholera, malaria, tuberculosis, mumps, yellow fever and pertussis, which were chronic in Eurasia. [34]

This transfer of disease between the Old and New Worlds was later studied as part of what has been labeled the "Columbian Exchange".

The epidemics had very different effects in different regions of the Americas. The most vulnerable groups were those with a relatively small population and few built-up immunities. Many island-based groups were annihilated. The Caribs and Arawaks of the Caribbean nearly ceased to exist, as did the Beothuks of Newfoundland. While disease raged swiftly through the densely populated empires of Mesoamerica, the more scattered populations of North America saw a slower spread. [ ਹਵਾਲੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ]

The European colonization of the Americas resulted in the deaths of so many people it contributed to climatic change and temporary global cooling, according to scientists from University College London. [35] [36] A century after the arrival of Christopher Columbus, some 90% of indigenous Americans had perished from "wave after wave of disease", along with mass slavery and war, in what researchers have described as the "great dying". [37] According to one of the researchers, UCL Geography Professor Mark Maslin, the large death toll also boosted the economies of Europe: "the depopulation of the Americas may have inadvertently allowed the Europeans to dominate the world. It also allowed for the Industrial Revolution and for Europeans to continue that domination." [38]

Historian Andrés Reséndez of University of California, Davis asserts that evidence suggests "slavery has emerged as a major killer" of the indigenous populations of the Caribbean between 1492 and 1550 rather than diseases such as smallpox, influenza and malaria. [39] He posits that unlike the populations of Europe who rebounded following the Black Death, no such rebound occurred for the indigenous populations of the Americas. He concludes that, even though the Spanish were aware of deadly diseases such as smallpox, there is no mention of them in the New World until 1519, meaning perhaps they didn't spread as fast as initially believed, and that unlike Europeans, the indigenous populations were subjected to brutal forced labor in gold and silver mines on a massive scale. [40] Anthropologist Jason Hickel estimates that a third of Arawak workers died every six months from lethal forced labor in these mines. [41]

Similarly, historian Jeffrey Ostler at The University of Oregon has argued that population collapses in the Americas throughout colonization were not mainly due to lack of Native immunity to European disease. Instead, he claims that "When severe epidemics did hit, it was often less because Native bodies lacked immunity than because European colonialism disrupted Native communities and damaged their resources, making them more vulnerable to pathogens." In specific regards to Spanish colonization of northern Florida and southeastern Georgia, Native peoples there "were subject to forced labor and, because of poor living conditions and malnutrition, succumbed to wave after wave of unidentifiable diseases." Further, in relation to British colonization in the Northeast, Algonquian speaking tribes in Virginia and Maryland "suffered from a variety of diseases, including malaria, typhus, and possibly smallpox." These diseases were not solely a case of Native susceptibility, however, because "as colonists took their resources, Native communities were subject to malnutrition, starvation, and social stress, all making people more vulnerable to pathogens. Repeated epidemics created additional trauma and population loss, which in turn disrupted the provision of healthcare." Such conditions would continue, alongside rampant disease in Native communities, throughout colonization, the formation of the United States, and multiple forced removals, as Ostler explains that many scholars "have yet to come to grips with how U.S. expansion created conditions that made Native communities acutely vulnerable to pathogens and how severely disease impacted them. . Historians continue to ignore the catastrophic impact of disease and its relationship to U.S. policy and action even when it is right before their eyes." [4]

Historian David Stannard says that by "focusing almost entirely on disease . contemporary authors increasingly have created the impression that the eradication of those tens of millions of people was inadvertent—a sad, but both inevitable and "unintended consequence" of human migration and progress," and asserts that their destruction "was neither inadvertent nor inevitable," but the result of microbial pestilence and purposeful genocide working in tandem. [42]

Biological warfare Edit

When Old World diseases were first carried to the Americas at the end of the fifteenth century, they spread throughout the southern and northern hemispheres, leaving the indigenous populations in near ruins. [34] [43] No evidence has been discovered that the earliest Spanish colonists and missionaries deliberately attempted to infect the American natives, and some efforts were made to limit the devastating effects of disease before it killed off what remained of their forced slave labor under their encomienda system. [34] [43] The cattle introduced by the Spanish contaminated various water reserves which Native Americans dug in the fields to accumulate rainwater. In response, the Franciscans and Dominicans created public fountains and aqueducts to guarantee access to drinking water. [8] But when the Franciscans lost their privileges in 1572, many of these fountains were no longer guarded and so deliberate well poisoning may have happened. [8] Although no proof of such poisoning has been found, some historians believe the decrease of the population correlates with the end of religious orders' control of the water. [8]

In the centuries that followed, accusations and discussions of biological warfare were common. Well-documented accounts of incidents involving both threats and acts of deliberate infection are very rare, but may have occurred more frequently than scholars have previously acknowledged. [44] [45] Many of the instances likely went unreported, and it is possible that documents relating to such acts were deliberately destroyed, [45] or sanitized. [46] [47] By the middle of the 18th century, colonists had the knowledge and technology to attempt biological warfare with the smallpox virus. They well understood the concept of quarantine, and that contact with the sick could infect the healthy with smallpox, and those who survived the illness would not be infected again. Whether the threats were carried out, or how effective individual attempts were, is uncertain. [34] [45] [46]

One such threat was delivered by fur trader James McDougall, who is quoted as saying to a gathering of local chiefs, "You know the smallpox. Listen: I am the smallpox chief. In this bottle I have it confined. All I have to do is to pull the cork, send it forth among you, and you are dead men. But this is for my enemies and not my friends." [48] Likewise, another fur trader threatened Pawnee Indians that if they didn't agree to certain conditions, "he would let the smallpox out of a bottle and destroy them." The Reverend Isaac McCoy was quoted in his History of Baptist Indian Missions as saying that the white men had deliberately spread smallpox among the Indians of the southwest, including the Pawnee tribe, and the havoc it made was reported to General Clark and the Secretary of War. [48] [49] Artist and writer George Catlin observed that Native Americans were also suspicious of vaccination, "They see white men urging the operation so earnestly they decide that it must be some new mode or trick of the pale face by which they hope to gain some new advantage over them." [50] So great was the distrust of the settlers that the Mandan chief Four Bears denounced the white man, whom he had previously treated as brothers, for deliberately bringing the disease to his people. [51] [52] [53]

During the Seven Years' War, British militia took blankets from their smallpox hospital and gave them as gifts to two neutral Lenape Indian dignitaries during a peace settlement negotiation, according to the entry in the Captain's ledger, "To convey the Smallpox to the Indians". [46] [54] [55] In the following weeks, the high commander of the British forces in North America conspired with his Colonel to "Extirpate this Execreble Race" of Native Americans, writing, "Could it not be contrived to send the small pox among the disaffected tribes of Indians? We must on this occasion use every stratagem in our power to reduce them." His Colonel agreed to try. [45] [54] Most scholars have asserted that the 1837 Great Plains smallpox epidemic was "started among the tribes of the upper Missouri River by failure to quarantine steamboats on the river", [48] and Captain Pratt of the St. Peter "was guilty of contributing to the deaths of thousands of innocent people. The law calls his offense criminal negligence. Yet in light of all the deaths, the almost complete annihilation of the Mandans, and the terrible suffering the region endured, the label criminal negligence is benign, hardly befitting an action that had such horrendous consequences." [52] However, some sources attribute the 1836–40 epidemic to the deliberate communication of smallpox to Native Americans, with historian Ann F. Ramenofsky writing, "Variola Major can be transmitted through contaminated articles such as clothing or blankets. In the nineteenth century, the U. S. Army sent contaminated blankets to Native Americans, especially Plains groups, to control the Indian problem." [56] Well into the 20th century, deliberate infection attacks continued as Brazilian settlers and miners transported infections intentionally to the native groups whose lands they coveted." [43]

Vaccination Edit

After Edward Jenner's 1796 demonstration that the smallpox vaccination worked, the technique became better known and smallpox became less deadly in the United States and elsewhere. Many colonists and natives were vaccinated, although, in some cases, officials tried to vaccinate natives only to discover that the disease was too widespread to stop. At other times, trade demands led to broken quarantines. In other cases, natives refused vaccination because of suspicion of whites. The first international healthcare expedition in history was the Balmis expedition which had the aim of vaccinating indigenous peoples against smallpox all along the Spanish Empire in 1803. In 1831, government officials vaccinated the Yankton Sioux at Sioux Agency. The Santee Sioux refused vaccination and many died. [16]


The Mum Bett Case

The 1781 Berkshire county case of Brom and Bett v. Ashley, often referred to as the Mum Bett or Elizabeth Freeman case , was unique because it occurred less than one year after the adoption of the Massachusetts Constitution and because, in contrast to prior freedom suits, there was no claim that John Ashley, the slave owner, had violated a specific law. This case was a direct challenge to the very existence of slavery in Massachusetts.

During the 1770's, Mum Bett was a slave in the household of Colonel John Ashley of Sheffield, a prominent citizen who at that time also served as a judge of the Berkshire Court of Common Pleas.

In early January, 1773, Ashley became moderator of a committee of eleven local citizens, including attorney Theodore Sedgwick, that wrote a document known as the Sheffield Declaration.

This document, approved by the Committee on January 12, 1773, expressed anger at how Great Britain was treating her subjects in the colony of Massachusetts, and resolved "[t]hat mankind in a state of nature are equal, free, and independent of each other, and have a right to the undisturbed enjoyment of their lives, their liberty and property." The Sheffield Declaration requested its local representative to the General Court in Boston to consider the Declaration and to use "every constitutional means in his power that the grievances complained of may be redressed. . . ."

According to later stories often told about Mum Bett, her freedom suit was prompted by her overhearing dinner table conversations in the Ashley home about the new promises of liberty made in the Sheffield Declaration (1773), the Declaration of Independence (1776), and the Massachusetts Constitution (1780). Other reports suggest that her suit was prompted when Bett's mistress, Mrs. Hannah Ashley, attempted to strike Bett's sister with a hot shovel, but struck and burned Bett when she intervened. Bett fled. When Ashley sought to reclaim his "property," Bett reportedly sought help from prominent local attorney Theodore Sedgwick, who had often visited the Ashley home and was clerk of the committee that had drafted the Sheffield Declaration. As historian Zilmersmit notes "[i]t is also possible that a group of prominent residents of Berkshire County selected Elizabeth and a Negro man, Brom, who was associated with her in the suit, in order to determine whether or not slavery was constitutional in Massachusetts after the adoption of the new constitution."

Procedurally, the case began in May 1781 when the attorneys for Bett and Brom obtained a writ of replevin, an action for the recovery of property, from the Berkshire Court of Common Pleas. The write ordered Ashley to release Bett and Brom to the Sheriff because they were not Ashley's legitimate property. Ashley refused.

Writ of Replevin ordering Ashley to release Brett and Brom.

When the case was tried in August 1781 before the County Court of Common Pleas in Great Barrington, Sedgwick argued that the Massachusetts Constitution had outlawed slavery. The jury determined that Brom and Bett were not Ashley's property. The court set Bett and Brom free and awarded them 30 shillings damages.

(dated August 22, 1792 Suffolk files 159966)

Ashley appealed to the Supreme Judicial Court but abandoned his appeal several months later. The timing of his decision suggests that Ashley may have determined that an appeal was futile following the first ruling of the Supreme Judicial Court in the Quock Walker case (see below).

Though little is known of Brom's later years, the remainder of Mum Bett's life is well known. Mum Bett worked for many years as a beloved domestic servant in the household of Theodore Sedgwick.

Upon her death in 1829, Mum Bett was buried in the Sedgwick family plot in Stockbridge. Her gravestone includes the words: "She was born a slave and remained a slave for nearly thirty years. She could neither read nor write, yet in her own sphere she had no superior or equal." Her tombstone stands in the innermost circle of what is known as the "Sedgwick Pie."

Theodore Sedgwick had an illustrious legal career, and served an Associate Justice of the Supreme Judicial Court from 1802 - 1813.

Sedgwick "Pie" in Stockbridge, Massachusetts. The graves of Theodore Sedgwick and his wife, Pamela Sedgwick, are in the center.


History and Trauma Theme Analysis

Much of the novel focuses on the many ways that American slaves faced incredible emotional and physical pain throughout the history of the American slave states. Butler, led by a desire to remind Civil Rights activists not to blame slaves for accepting their abuse by offering a reminder of the extent of the trauma that slaves faced, bears visceral witness to the terrible things that slaves daily survived. Rather than using the enslaved characters as simple objects for displaying the horrors of slavery, Butler takes care to make each of her black characters nuanced and complicated human beings. By giving the awful facts of oppression and harm human faces, Butler acknowledges both the pain inflicted in the past and the pain of forgetting or minimizing what African American ancestors endured when this history is reduced to statistics and stereotypes.

By actually traveling back in time, Dana is forced to grapple with the insane violence of slavery instead of passively reading about it or pretending that it didn’t happen in order to go on with her life. Butler gives a voice to the aspects of slavery that others try to sanitize for a present day audience in the name of “moving on.” Recognizing that the trauma of slavery continues to affect the descendants of slaves in the present day, as seen in the racial discrimination that Dana faces at her job and the resistance to interracial relationships that Dana and Kevin encounter, Butler stresses the importance of understanding the past in order to come to terms with histories of trauma rather than ignoring past violence in a foolhardy attempt to erase those wrongs. In fact, Butler gives support to the old adage, “those who do not know history are doomed to repeat it” by marking the similarities between the centuries of American slavery practices and the crimes against the Jewish population in Europe during the Holocaust. The historical practices of slavery offered a model for oppression later followed by tyrants, which would continue as long as people remain ignorant to the real horror faced by oppressed groups in the past. Dana’s wounds in the past and the loss of her arm physically bring this trauma back to the present, making it clear how much trauma in the past influences the lives of those in the present.

Though the novel centers on one woman traveling back to the antebellum period, Butler makes it clear that Dana’s purpose is not to change the course of the Weylin family or their slaves. Dana is actually supposed to make sure that history happens how it did, so that Dana’s ancestor Hagar can be born. While Dana is there, she realizes that she cannot change history, but she can witness it and move past it. She does what she can to minimize the pain of those in her immediate surroundings, but the entire social history of the South cannot be changed by one person. Similarly, Kindred as a whole does not attempt to rewrite history or cast the burden of slavery in a new light, but instead testifies to the pain that slaves went through and honors the sacrifices and trauma they had to live through so that African Americans in the present could have a chance at a better life.


Enslavement of Native Americans

Even less was recorded, and therefore less is known, about Native American slaves in Wethersfield. Some mentioned in inventories and wills appear earlier in this account. It is also known that Rev. Elisha Williams owned a women slave who was Native American, as well as owning Black slaves, and Elisha Williams himself recorded the names and ages of a son and daughter of his Native American slave. Also, we do know that enslavement of Native Americans was ongoing during the colonial era in New England.

Margaret E. Newell, in her article for the Colonial Society of Massachusetts, The Changing Nature of Indian Slavery in New England, states “… New England armies, courts and magistrates enslaved more than 1200 Indian men, women, and children in the seventeenth century alone, and bound many others into finite terms of servitude.” At one point, the New England colonies stopped taking captive Native Americans as slaves and instead turned to other methods of binding them to unpaid labor, such as servitude for debt, crime, or by pauper indentures of even very young children. Ironically, one of the reasons colonial authorities ceased to enslave Native Americans was their desire to enlist them as soldiers in the wars against other Native Americans and the French. Concerning how this practice involved Wethersfield, Sherman Adams states: ‘In Captain Eliphalet Whittlesey’s Company, of General Lymam’s Command, in several campaigns of the French war (1756 to 1760) we find that sundry Indians were enrolled as soldiers. Captain Whittelsey was of Wethersfield, and most of his men (as is apparent on examining the muster rolls were from that township. The names of these Indians were: in 1756, Sockhegon, Stephen Queesod, Richard Toroway ਅਤੇ Isaac Suneemon in 1758, Ambo, Tando (ਜਾਂ Dando, Daniel Neepash ਅਤੇ Stephen Taphow”.

Four of these Native Americans, Adams identifies as probably of Wethersfield: Ambo as the son of the “Indian slave woman,” belonging to Rector Elisha Williams, and Suneemon, corrupted to Cinnamon, Adams thinks was perhaps the ancestor of “Old Cinnamon” who at Adams’s time was still remembered in Wethersfield. The Tando family were residents of Wethersfield, as were those of the Taphows. Beaver Brook was originally known as Tando Brook and a one-time wild region in town was called Taphow. In 1777 and in 1794, the death records of First Church in Wethersfield give first the death of an infant daughter of Ammon Tanto, and then his own death at age 53.

The possible connection of Suneemon (actually recorded in the French and Indian War rolls as Issac Suncemon) to “Old Cinnamon”, described by Adams as “more black than copper colored,” is more interesting and complex than Adams states. In the vital records of Wethersfield are the following listed under Cinnamon: “Cinamon…Winthrop of Hartford m.[married] Elizabeth Green of Wethersfield [Newington Church record],” also, a death record: “Winthrop, laborer, s. [son of] Thomas, colored, b.[born] Stonington, res. Wethersfield, married d. [died] Feb. 14, 1864, ae. 60.” The following document from 1800-1801 appears among records for the Pequots: a list of signers for deeds selling some of the tribal lands and stating: “all [are] of Groton in the County of New London and state of Connecticut, all of us belonging to the Pequot or Mashantucket Tribe of Indians.” Among those signatures is that of a James Sunsemon. Is it not likely, allowing for the corruptions of the spelling, that Winthrop Cinnamon, aka “Old Cinnamon” is a member of this Pequot family?

Of the Tando/Tanto/Dando family, Adams comments that people in Wethersfield thought them to be of mixed “African and Indian blood.” “Negro” designates both “Dando” and Ambo in the French and Indian War rolls. All of the foregoing demonstrates the racial mixing of Black and Native American peoples taking place in New England. Because many native men were sent to the West Indies and even to Europe as slaves, and because of high mortality rates for other Native American males in the colonial wars, Native American women sought mates among Black males. Wethersfield records two such marriages, and these are notable because they involve free Native women indenting their labor to the master/mistress of their Black slave husbands.

In one such of January 10, 1756, Phebe Parsons “free Indian”, binds herself to Widow Dorothy Bulkley, Wethersfield. “Phebe wishing to marry Prince, Negro man belonging to Dorothy, binds herself as servant for the term of the natural life of Prince”. A similar case of which more is known is that of Rachel a free Native American. In 1730, she contracted herself to become “a servant of Daniel Warner and heirs until the death of Ben Negro manservant of Said Warner.” However, at Warner’s death neither Ben nor Rachel were listed among the chattel goods in the inventory or will of Warner. Ben did, moreover, appear in the tax records for Wethersfield starting in 1744 and also in the account books of Joseph Webb, Sr.

Judicial binding of Native Americans or Native American/Black people for crime or debt was common in New England. So was indenture of children of such, either as pauper indentures done by town officials, or as actions by a parent because he/she wished the child to learn a trade. Cases also exist of Native American mothers working as free servants indenturing their very young children to keep them close, or of their employers indenturing them, claiming as justification the expense of keeping them. No record of a pauper indenture for a Native American child was found in Wethersfield, but there is one for Hannah, the daughter of Sarah Keeney, a white woman and Sampson, a free Black man. Sampson died, and the selectmen of Wethersfield, because her mother was neglecting her, bound the small child to Sherman Boardman and his wife until she be eighteen years of age. A standard practice, known as pauper indenture, existed in the law code of 1650, and was employed by the selectmen of the town in all cases of abuse, neglect, or failing to properly educate a child, whatever the racial identity of the child. A separate section in later versions of the law code dealt specifically with Native American children. In these cases, the binding out was done by the white overseer of the tribe with judicial approval. Apparently, no input was sought from members of the tribe. That provision was still on the books in the law code of 1902.

According to historians who pored through records, the use of pauper indentures was a judicial and official method of binding Native American children to a form of perpetual slavery. Most of this documentation deals with Rhode Island and, in Connecticut, with New London. There is one case with a passing connection to Wethersfield. April 7, 1785 is the date of indenture for “Ebo, a mustee of Brookhaven New York, born 26 May, 1782, child of Charity (a mustee), bound to Benjamin Tallmadge of Litchfield for a period of twenty-one years.” The child was not quite three years of age.

Originally from Brookhaven, N.Y., Benjamin Tallmadge settled in Wethersfield as a teacher after graduating from Yale. When the Revolution started, he helped form the Second Dragoons, eventually becoming the head of Washington’s spy network. After the Revolution, he made his home in Litchfield. Mustee was a term used in New York, and certain areas of New Jersey, as well as in Rhode Island. The English equivalent of the Spanish mestizo, it denoted a person with both Native American heritage and that of another race, often Black.

Wethersfield did not use that term, but often the designation “colored” appears in the records. What cannot be determined, however, is if that term identifies exclusively a person of mixed African American/Native American heritage. What is known is that in the census which Connecticut submitted to the British Board of Trade in 1762, 2636 whites, 135 blacks, and no Indians were tabulated for Wethersfield. This was of the time that Adams placed in Wethersfield, Ambo, the son of Elisha Williams’ female Indian slave, who also had a daughter, Desire, born in 1717, plus members 0f the Tando and Taphow families of Wethersfield, who were a mixture of Native American and Black. It was also close to the date of the marriage of Phebe Parsons, Native American, to a Black slave. Obviously, then, the white authorities in town were counting such people as Blacks. This sort of confused counting continued over the centuries. In some cases, the same person was variously labeled as Indian, Negro, mulatto, or colored. In the 1980 U.S. Census, people who checked both Negro and Indian boxes were tabulated as Negro. What this labeling did was to first propagate and then perpetuate the legend of “The Vanishing Noble Savage.” More importantly, the labeling deprived people who considered themselves to be culturally Native American, of that identity. Thus, Native Americans were not only being dispossessed of most of their land, but also the status they had a right to as the original residents of this land.

In 1784, Connecticut began by law to free some slaves. After the American Revolution, greater numbers of free Blacks, mulattoes, and those designated as colored appear on the Wethersfield records. However, total emancipation by Connecticut was a slow, gradual process, with slavery not completely disappearing from the state until 1848.


3g. Witchcraft in Salem

Thomkins H. Matteson, 1855'>
George Jacobs Sr. and his granddaughter Margaret were both accused of witchcraft, but Margaret managed to escape harm by claiming that Grandpa was indeed a witch. He was convicted and hanged in August 1692.

Surely the Devil had come to Salem in 1692. Young girls screaming and barking like a dog? Strange dances in the woods? This was behavior hardly becoming of virtuous teenage maidens. The town doctor was called onto the scene. After a thorough examination, he concluded quite simply &mdash the girls were bewitched. Now the task was clear. Whomever was responsible for this outrage must be brought to justice.

The ordeal originated in the home of Salem's Reverend Samuel Parris . Parris had a slave from the Caribbean named Tituba . Several of the town's teenage girls began to gather in the kitchen with Tituba early in 1692. As winter turned to spring the townspeople were aghast at the behaviors exhibited by Tituba's young followers. They were believed to have danced a black magic dance in the nearby woods. Several of the girls would fall to the floor and scream hysterically. Soon this behavior began to spread across Salem. Ministers from nearby communities came to Salem to lend their sage advice. The talk turned to identifying the parties responsible for this mess.


"There's no place like Salem. There's no place like Salem. "

Puritans believed that to become bewitched a witch must draw an individual under a spell. The girls could not have possibly brought this condition onto themselves. Soon they were questioned and forced to name their tormentors. Three townspeople, including Tituba, were named as witches. The famous Salem witchcraft trials began as the girls began to name more and more community members.

Evidence admitted in such trials was of five types. First, the accused might be asked to pass a test, like reciting the Lord's Prayer. This seems simple enough. But the young girls who attended the trial were known to scream and writhe on the floor in the middle of the test. It is easy to understand why some could not pass.

Second, physical evidence was considered. Any birthmarks, warts, moles, or other blemishes were seen as possible portals through which Satan could enter a body.

Witness testimony was a third consideration. Anyone who could attribute their misfortune to the sorcery of an accused person might help get a conviction.

Fourth was spectral evidence. Puritans believed that Satan could not take the form of any unwilling person. Therefore, if anyone saw a ghost or spirit in the form of the accused, the person in question must be a witch.


The Trial of Rebecca Nurse

Last was the confession . Confession seems foolhardy to a defendant who is certain of his or her innocence. In many cases, it was the only way out. A confessor would tearfully throw himself or herself on the mercy of the town and court and promise repentance. None of the confessors were executed. Part of repentance might of course include helping to convict others.

As 1692 passed into 1693, the hysteria began to lose steam. The governor of the colony, upon hearing that his own wife was accused of witchcraft ordered an end to the trials. However, 20 people and 2 dogs were executed for the crime of witchcraft in Salem. One person was pressed to death under a pile of stones for refusing to testify.

No one knows the truth behind what happened in Salem. Once witchcraft is ruled out, other important factors come to light. Salem had suffered greatly in recent years from Indian attacks. As the town became more populated, land became harder and harder to acquire. A smallpox epidemic had broken out at the beginning of the decade. Massachusetts was experiencing some of the worst winters in memory. The motives of the young girls themselves can be questioned. In a society where women had no power, particularly young women, is it not understandable how a few adolescent girls, drunk with unforeseen attention, allowed their imaginations to run wild? Historians make educated guesses, but the real answers lie with the ages.


ਨੋਟਸ

Elizabeth George Speare’s The Witch of Blackbird Pond continues to be a popular book for middle school readers. Speare hit all the tropes of Wethersfield history while not producing a book true to that history. Therefore, it should be enjoyed as a coming-of-age book and not read as history.

Both records on shipbuilding are cited in Sherman Adams and Henry Stiles, The History of Ancient Wethersfield, 2 vols., facsimile of the 1904 edition (Somersworth, N.H., 1974), Vol. I: The permission for “Tho: Demon” (sic) to receive a lot on the common by the landing place for a home and work yard appears in the Town Records, Sept. 22, 1647. Deming was a ship’s carpenter. Adams, who largely wrote vol. I, ibid, has an extensive chapter, XII, on the maritime history of Wethersfield, pp. 536-595.

For background on slavery and the culture of sugar in the Americas, see the following: Dr. Hakim Adi, “Africa and The Transatlantic Slave Trade (http://www.bbc.co.uk/history/british/abolition/africa_article_01.shtml) also, AAME, “The Transatlantic Slave Trade,” on the web at (http://www.inmotionaame.org/migrations/landing.cfm?migration=1). This paper tells of the growth of the slave trade due to the actions of the Portuguese in Africa. Also see M. Opal, “Why the Portuguese Restoration of 1640 Matters to The History of American Slavery” (htpps:www.processhistory.org/opal-barbados-slavery/) . A full history of Barbados appears in Charles M. Andrews, The Colonial Period in American History, vol. The Settlements (New Haven, 1939).

For the Papal Bull “Dum Diversas” and the effects it had on Portuguese actions in Africa and on slave trading of the 15 th and 16 th centuries, see “Papal Bull Dum Diversas , 18 June 1452 (https://berkleycenter.georgetown.edu/responses/what-fifteenth-century-papal-bulls-can-teach-us-about-indigenous-identity) and William L. Langer, The Encyclopedia of World History: Ancient Medieval and Modern, Chronologically Arranged (Boston, 1952), pp328-32 gives accounts of Arab trade to Ghana and down the east coast of Africa. Also pp.363-365 catalogs Portuguese successes in Africa. Brazil and India. For further explanation of Arab/Islamic presence in North Africa, the paper by L. Mendola and V. Salemo, “Sicilian Peoples: The Arabs, Moors, and Saracens in Sicilian History”, (www.bestofsicily.com/mag/art/68.html/) should be looked at.


The Secret Religion of the Slaves

By the eve of the Civil War, Christianity had pervaded the slave community. Not all slaves were Christian, nor were all those who accepted Christianity members of a church, but the doctrines, symbols, and vision of life preached by Christianity were familiar to most.

The religion of the slaves was both visible and invisible, formally organized and spontaneously adapted. Regular Sunday worship in the local church was paralleled by illicit, or at least informal, prayer meetings on weeknights in the slave cabins. Preachers licensed by the church and hired by the master were supplemented by slave preachers licensed only by the spirit. Texts from the Bible, which most slaves could not read, were explicated by verses from the spirituals. Slaves forbidden by masters to attend church or, in some cases, even to pray, risked floggings to attend secret gatherings to worship God.

His own experience of the &ldquoinvisible institution&rdquo was recalled by former slave Wash Wilson:

Master&rsquos Preachin&rsquo, Real Preachin&rsquo

Slaves frequently were moved to hold their own religious meetings out of disgust for the vitiated gospel preached by their masters&rsquo preachers. Lucretia Alexander explained what slaves did when they grew tired of the white folks&rsquo preacher: &ldquoThe preacher came and &hellip he&rsquod just say, &lsquoServe your masters. Don&rsquot steal your master&rsquos turkey. Don&rsquot .

To continue reading, subscribe now. Subscribers have full digital access.


ਵੀਡੀਓ ਦੇਖੋ: ਰਬ ਰਪ ਇਨਸਨ ਦ ਦਲ ਵਚ ਨਕਲ ਬਦਆਸਸ ਕਦ ਸਰਪ ਬਣ ਜਦ ਆ ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਵਡਉ ਜਰਰ ਦਖ (ਅਗਸਤ 2022).