ਦਿਲਚਸਪ

ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ - ਇਤਿਹਾਸ

ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ - ਇਤਿਹਾਸ


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

ਟਰੂਮਨ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਅਮਰੀਕਾ ਨੂੰ ਹਮਲੇ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ. ਅਮਰੀਕਾ ਉੱਤਰੀ ਕੋਰੀਆ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਿਆਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਮਤਾ ਪਾਸ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਦੱਖਣੀ ਕੋਰੀਆਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇਣ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।

ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਰੀਆ ਵਿੱਚ ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਰਾਤ 9:04 ਵਜੇ ਹਮਲੇ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲੱਗਾ, ਜਦੋਂ ਯੂਪੀ ਨੇ ਰਾਜ ਵਿਭਾਗ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਲਈ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਹਮਲਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਟਰੂਮੈਨ ਛੁੱਟੀਆਂ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਸੁਤੰਤਰਤਾ, ਮਿਸੌਰੀ ਵਿੱਚ ਘਰ ਸਨ. ਸੈਕਟਰੀ ਆਫ਼ ਸਟੇਟ ਡੀਨ ਅਚੇਸਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਸੌਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ 9:20 ਵਜੇ ਫ਼ੋਨ ਰਾਹੀਂ ਸੂਚਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਟਰੂਮਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਗੰਭੀਰ ਖਬਰਾਂ ਹਨ। ਉੱਤਰੀ ਕੋਰੀਆ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੱਖਣੀ ਕੋਰੀਆ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" ਟਰੂਮੈਨ ਨੇ ਉਸ ਖ਼ਬਰ ਨੂੰ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਡਬਲਯੂਡਬਲਯੂ III ਦਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਦੌਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਟਰੂਮਨ ਨੇ ਹਮਲੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰੀਸ਼ਦ ਤੋਂ ਵੋਟ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੋਰੀਆ ਤੋਂ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਵਿਗੜਦਾ ਗਿਆ, ਟਰੂਮੈਨ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਚਲਾ ਗਿਆ. ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਟਰੂਮੈਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਕਲਪਾਂ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਿੱਟਾ ਕੱਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ "ਮਿ Munਨਿਖ" ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦੇਵੇਗਾ. ਜੇ ਹਿਟਲਰ ਨੂੰ ਚੈਕੋਸਲੋਵਾਕੀਆ ਵਿੱਚ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਡਬਲਯੂਡਬਲਯੂ II ਨਾ ਵਾਪਰਿਆ ਹੁੰਦਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਡਬਲਯੂਡਬਲਯੂ III ਨੂੰ ਟਾਲਣਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਮਿistsਨਿਸਟਾਂ ਨੂੰ ਕੋਰੀਆ ਵਿੱਚ ਰੋਕਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਉਸਦੀ ਸੋਚ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਹਮਲੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਦਾ ਹੱਥ ਸੀ. ਸੁਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰੀਸ਼ਦ ਦੇ ਸੋਵੀਅਤ ਬਾਈਕਾਟ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਸਫਲ ਰਿਹਾ, ਉੱਤਰੀ ਕੋਰੀਆ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਮਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ. ਟਰੂਮੈਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਖਣੀ ਕੋਰੀਆ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਲਈ ਹਰੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰੀ ਕੋਰੀਆ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਏਅਰਫੋਰਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ. ਅਚੇਸਨ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਤਹਿਤ, ਯੂਐਸ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪਰਿਸ਼ਦ ਦੇ ਇੱਕ ਮਤੇ ਉੱਤੇ ਵੋਟ ਪਾਈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂਬਰ ਰਾਜਾਂ ਨੂੰ "ਅਜਿਹੀ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਜੋ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਅਤੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕਰਨ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੋਵੇ. " ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੂਐਸ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਤਰਫੋਂ ਕੋਰੀਆਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਖਲ ਦੇਣ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ.


ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ - ਇਤਿਹਾਸ

ਬੁੱਕਰ ਟੀ. ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੀ ਨਸਲੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀਵਾਦ ਦੀ ਨੀਤੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਜਨਤਕ ਆਲੋਚਨਾ 1903 ਵਿੱਚ ਆਈ ਜਦੋਂ ਕਾਲੇ ਨੇਤਾ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀ ਡਬਲਯੂ. ਡੁਬੋਇਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਦਿ ਸੋਲਸ ਆਫ਼ ਬਲੈਕ ਫੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੇਖ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਿਸਦਾ ਸਿਰਲੇਖ ਸੀ “ ਮਿਸਟਰ ਬੁਕਰ ਟੀ. ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ. ਨਾਗਰਿਕ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਨੀਗਰੋ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ 'ਤੇ.

ਮਿਸਟਰ ਬੁਕਰ ਟੀ. ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ

ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮੌਤ ਤੱਕ ਗੁਲਾਮ ਰਿਹਾ

ਖਾਨਦਾਨੀ ਬੰਧਨ! ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ

ਕੌਣ ਅਜ਼ਾਦ ਹੋਵੇਗਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਟ ਮਾਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ?

1876 ​​ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਅਮਰੀਕਨ ਨੀਗਰੋ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਮਿਸਟਰ ਬੁਕਰ ਟੀ. ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੈ. ਇਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਯੁੱਧ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਅਤੇ ਆਦਰਸ਼ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਵਪਾਰਕ ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਦਿਨ ਲੰਘ ਰਹੇ ਸਨ, ਸ਼ੱਕ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਝਿਜਕ ਲੱਗ ਗਈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਅਗਵਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ. ਮਿਸਟਰ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਇੱਕ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਪਲ ਤੇ, ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਤ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਰਾਸ਼ਟਰ ਨੀਗਰੋਜ਼ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਥੋੜਾ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ giesਰਜਾ ਡਾਲਰਾਂ ਤੇ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਉਸ ਦਾ ਉਦਯੋਗਿਕ ਸਿੱਖਿਆ, ਦੱਖਣ ਦਾ ਸੁਲ੍ਹਾ, ਅਤੇ ਸਿਵਲ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਅਧੀਨਗੀ ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਦਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ, ਬਿਲਕੁਲ ਮੁ originalਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ 1830 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਮੁਫਤ ਨੀਗਰੋਜ਼ ਨੇ ਉਦਯੋਗਿਕ ਸਕੂਲ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਨ ਮਿਸ਼ਨਰੀ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਤੋਂ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਵਪਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕੀਮਤ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਉੱਤਮ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਗੱਠਜੋੜ ਦਾ ਰਸਤਾ ਭਾਲਿਆ. ਲੇਕਿਨ ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਅਟੁੱਟ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਉਸਨੇ ਇਸ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਿੱਚ ਜੋਸ਼, ਅਸੀਮਤ energyਰਜਾ ਅਤੇ ਸੰਪੂਰਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਉਪ-ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸੱਚੇ ਜੀਵਨ intoੰਗ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ. ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਸਨੇ ਇਹ ਕੀਤਾ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਲਚਸਪ ਅਧਿਐਨ ਹੈ.

ਕਈ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੀ ਕੌੜੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਨੀਗਰੋ ਨੇ ਅਜਿਹੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਭੰਬਲਭੂਸੇ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਜੇ ਇਹ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਨੀਗਰੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾ ਬਦਲੋ.

ਵ੍ਹਾਈਟ ਸਾ Southਥ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਹਮਦਰਦੀ ਅਤੇ ਸਹਿਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਮਿਸਟਰ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਕੰਮ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਦੋਂ ਟਸਕੇਗੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਇੱਕ ਕਾਲੇ ਆਦਮੀ ਲਈ, ਲਗਭਗ ਅਸੰਭਵ ਜਾਪਦਾ ਸੀ. ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਅਟਲਾਂਟਾ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ ​​ਗਏ ਸ਼ਬਦ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ: “ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਜਕ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਪੰਜ ਉਂਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਸੀ ਤਰੱਕੀ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੱਥ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ. ” ਇਹ & #8220 ਅਟਲਾਂਟਾ ਸਮਝੌਤਾ ਅਤੇ#8221 ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੇ ਕਰੀਅਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਚੀਜ਼ ਹੈ. ਦੱਖਣ ਨੇ ਇਸਦੀ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ: ਕੱਟੜਪੰਥੀਆਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਸਿਵਲ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸਮਾਨਤਾ ਦੀ ਮੰਗ ਦੇ ਇੱਕ ਪੂਰਨ ਸਮਰਪਣ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਰੂੜ੍ਹੀਵਾਦੀ, ਆਪਸੀ ਸਮਝਦਾਰੀ ਲਈ ਇੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਅਧਾਰ ਵਜੋਂ. ਇਸ ਲਈ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਇਸਦਾ ਲੇਖਕ ਨਿਸ਼ਚਤ ਰੂਪ ਤੋਂ ਜੈਫਰਸਨ ਡੇਵਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਲੱਖਣ ਸਾoutਥਰਨਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਅਨੁਸਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ.

ਇਸ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਮਿਸਟਰ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਦੂਸਰੇ ਘੱਟ ਸੂਝਵਾਨ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਟੱਟੀ 'ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਲੇਖ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਡਿੱਗ ਗਏ ਸਨ ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੱਖਣ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਜਨਮ ਅਤੇ ਸਿਖਲਾਈ ਤੋਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਇਸਲਈ ਵਿਲੱਖਣ ਸੂਝ ਦੁਆਰਾ ਉਸਨੇ ਸਹਿਜਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਉਮਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ ਜੋ ਹਾਵੀ ਸੀ. ਉੱਤਰ. ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਪਾਰਕਵਾਦ ਦੇ ਭਾਸ਼ਣ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਪਦਾਰਥਕ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਇਕੱਲੇ ਕਾਲੇ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਇੱਕ ਫ੍ਰੈਂਚ ਵਿਆਕਰਣ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤੇ ਘਰ ਦੀ ਜੰਗਲੀ ਬੂਟੀ ਅਤੇ ਗੰਦਗੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਛੇੜ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਬੇਤੁਕੀ ਗੱਲਾਂ ਲੱਗੀਆਂ. . ਕੋਈ ਹੈਰਾਨ ਹੈ ਕਿ ਸੁਕਰਾਤ ਅਤੇ ਸੇਂਟ ਫ੍ਰਾਂਸਿਸ ਆਫ਼ ਅਸੀਸੀ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹਿਣਗੇ.

ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਨਾਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਏਕਤਾ ਦੀ ਇਹ ਇਕਲਤਾ ਸਫਲ ਆਦਮੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ. ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ. ਇਸ ਲਈ ਮਿਸਟਰ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੇ ਪੰਥ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ੱਕ ਪੈਰੋਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੀ, ਉਸਦੇ ਦੋਸਤ ਫੌਜਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈਰਾਨ ਹਨ. ਅੱਜ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਵਾਨਤ ਬੁਲਾਰੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਤਰ ਲੱਖਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ. ਇਸ ਲਈ, ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਝਿਜਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਹੈ. ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਮਿਸਟਰ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੇ ਕਰੀਅਰ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਅਤੇ ਕਮੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਬਾਰੇ ਪੂਰੀ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ ਜਾਂ ਈਰਖਾ ਦੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਭੁੱਲਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸੌਖਾ ਹੈ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਨਾਲੋਂ ਮਾੜਾ ਕਰਨਾ.

ਆਲੋਚਨਾ ਜੋ ਹੁਣ ਤੱਕ ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਹੈ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਚਰਿੱਤਰ ਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਹੈ. ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਖਤ ਫੈਸਲਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਨਿੱਘੇ ਪੈਦਲ ਚੱਲਣਾ ਪਿਆ, ਅਤੇ#8212 ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਭਾਗ ਪ੍ਰਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਡੂੰਘੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠ ਰਿਹਾ ਹੈ. ਦੋ ਵਾਰ — ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਕਾਗੋ ਦੇ ਸਪੈਨਿਸ਼-ਅਮੈਰੀਕਨ ਯੁੱਧ ਦੇ ਜਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਰੰਗ-ਪੱਖਪਾਤ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਜੋ ਕਿ#8220 ਦੱਖਣ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ#8221 ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਰੂਜ਼ਵੈਲਟ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ ਤਾਂ#ਦੱਖਣੀ ਆਲੋਚਨਾ ਹੋਈ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਧਮਕਾਉਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹਿੰਸਕ ਰਿਹਾ. ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਕਿ ਮਿਸਟਰ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੇ ਅਧੀਨਗੀ ਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨੇ ਸੱਚੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦੇ ਕੁਝ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਉਸਦਾ ਵਿਦਿਅਕ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਬੇਲੋੜਾ ਤੰਗ ਸੀ. ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਅਜਿਹੀ ਆਲੋਚਨਾ ਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹਨ ਕਿ ਟਸਕੇਗੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਕੂਲ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਬਲੀਦਾਨ ਭਾਵਨਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਫਲ ਸਨ ਜਾਂ ਮਖੌਲ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਫਿਰ, ਆਲੋਚਨਾ ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਜਨਤਕ ਰਾਏ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਥਕਾਵਟ ਵਾਲੀ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਹੱਲ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ ਜੇ ਇਹ ਸਭ ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਦੌੜ ਪੁੱਛੋ, ਇਸਨੂੰ ਲਓ. ”

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਅਤੇ ਸਥਾਈ ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਸਾਮ੍ਹਣਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਕਈ ਵਾਰ ਕੁੜੱਤਣ ਤੱਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅੱਜ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਅਤੇ ਜ਼ਿੱਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਜਾਰੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਜਨਤਕ ਰਾਏ ਦੁਆਰਾ ਬਾਹਰੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੱਦ ਤੱਕ ਚੁੱਪ ਹੈ. ਇਸ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ, ਨਿਰਸੰਦੇਹ, ਸਿਰਫ ਵਿਸਥਾਪਿਤ ਡੇਮਾਗੋਗਸ ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਤੰਗ ਦਿਮਾਗਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਈਰਖਾ ਹੈ. ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹੇ -ਲਿਖੇ ਅਤੇ ਚਿੰਤਨਸ਼ੀਲ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਮੁਦਰਾ ਅਤੇ ਚੜ੍ਹਤ ਤੇ ਡੂੰਘੇ ਅਫਸੋਸ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਮਿਸਟਰ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੇ ਕੁਝ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ. ਇਹ ਉਹੀ ਆਦਮੀ ਉਸਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾਫ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ. ਉਹ ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ, ਇਸ ਆਦਮੀ ਦੀ ਰਣਨੀਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਇਹ ਕੋਈ ਆਮ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਭਿੰਨ ਹਿੱਤਾਂ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ. ਸਾਰੇ.

ਪਰ ਇਮਾਨਦਾਰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਦਾ ਮੂੰਹ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਇੱਕ ਖਤਰਨਾਕ ਚੀਜ਼ ਹੈ. ਇਹ ਕੁਝ ਉੱਤਮ ਆਲੋਚਕਾਂ ਦੀ ਮੰਦਭਾਗੀ ਚੁੱਪੀ ਅਤੇ ਯਤਨਾਂ ਦੇ ਅਧਰੰਗ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਸਰੇ ਭਾਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਇੰਨੇ ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਰੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਗੁਆਉਣਾ ਹੋਵੇ. ਇਮਾਨਦਾਰ ਅਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਆਲੋਚਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਤਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਛੂਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ#8212 ਪਾਠਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਲੇਖਕਾਂ ਦੀ, ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੇ ਗਏ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੀ, ਅਤੇ#8212 ਇਹ ਲੋਕਤੰਤਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਸਮਾਜ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੈ. ਜੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਅਮਰੀਕੀ ਨੀਗਰੋਜ਼ ਬਾਹਰੀ ਦਬਾਅ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਨੇਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਸਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਤ ਲਾਭ ਹੈ. ਫਿਰ ਵੀ ਇੱਥੇ ਨਾ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਘਾਟਾ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਲੱਖਣ ਕੀਮਤੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ — ਏ ਨੁਕਸਾਨ ਜੋ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਖੋਜ ਅਤੇ ਆਲੋਚਨਾ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਆਪਣੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਮਿਸ਼ਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ. ਜਿਸ thisੰਗ ਨਾਲ ਇਹ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਾਜਕ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁ elementਲੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ. ਇਤਿਹਾਸ ਸਿਰਫ ਅਜਿਹੇ ਸਮੂਹ-ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਦਾ ਰਿਕਾਰਡ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਇਸਦੀ ਕਿਸਮ ਅਤੇ ਚਰਿੱਤਰ ਕਿੰਨਾ ਬੇਅੰਤ ਬਦਲਦਾ ਹੈ! ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਅਤੇ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਮੂਹ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਸਭ ਸਮਾਜਿਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਹੈ.

ਹੁਣ ਅਤੀਤ ਵਿੱਚ ਅਮੈਰੀਕਨ ਨੀਗਰੋ ਨੂੰ ਸਮੂਹ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਵਿੱਚ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਅਨੁਭਵ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਮੌਜੂਦਾ ਹਾਲਤਾਂ ਦੇ ਮੱਦੇਨਜ਼ਰ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ. ਜਦੋਂ ਲਾਠੀਆਂ, ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਦਰਿੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕਲੌਤਾ ਵਾਤਾਵਰਣ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਵੱਈਆ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਰਭਰ ਵਿਰੋਧ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦਾ ਇੱਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਪਰ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਵਹਿਸ਼ੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਵਾਤਾਵਰਣ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੈਦ ਕੀਤੇ ਸਮੂਹ ਦਾ ਰਵੱਈਆ ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਰੂਪ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ#8212 ਬਗਾਵਤ ਅਤੇ ਬਦਲੇ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ adjustਾਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼. ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਮੂਹ ਜਾਂ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੀ ਰਾਏ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਸਵੈ-ਬੋਧ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਇੱਕ ਪੱਕਾ ਯਤਨ. ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਰਵੱਈਏ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਅਮਰੀਕਨ ਨੀਗਰੋ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ.

1750 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਅਫਰੀਕੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਅੱਗ ਅਜੇ ਵੀ ਗੁਲਾਮਾਂ ਦੀਆਂ ਨਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਬਲਦੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਸਾਰੀ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਜਾਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪਰ ਬਗਾਵਤ ਅਤੇ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦਾ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਉਦੇਸ਼, ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਮਾਰੂਨਾਂ, ਡੈਨਿਸ਼ ਕਾਲਿਆਂ ਅਤੇ#ਕਾਟੋ ਦੇ ਸਟੋਨੋ, ਅਤੇ ਬਗਾਵਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਅਮਰੀਕਾ ਨੂੰ ੱਕਣਾ. ਅਠਾਰ੍ਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਖੀਰਲੇ ਅੱਧ ਦੀਆਂ ਉਦਾਰਵਾਦੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀਆਂ, ਕਾਲੇ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਿਆਲੂ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੰਤਮ ਸਮਾਯੋਜਨ ਅਤੇ ਏਕੀਕਰਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਲਿਆਏ. ਅਜਿਹੀ ਇੱਛਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫਿਲਿਸ ਦੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਗੀਤਾਂ, ਅਟਕਸ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ, ਸਲੇਮ ਅਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਬਨੇਕਰ ਅਤੇ ਡਰਹਮ ਦੀਆਂ ਬੌਧਿਕ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਅਤੇ ਕਫਸ ਦੀਆਂ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਮੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ.

ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਥਾਈ ਵਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਤਣਾਅ ਨੇ ਪਿਛਲੀ ਮਾਨਵਤਾਵਾਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. ਗੁਲਾਮੀ ਅਤੇ ਗੁਲਾਮੀ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ 'ਤੇ ਨਿਗਰੂਆਂ ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਬੇਚੈਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋ ਅੰਦੋਲਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ. ਦੱਖਣ ਦੇ ਗੁਲਾਮਾਂ ਨੇ, ਬਿਨਾਂ ਸ਼ੱਕ ਹੈਤੀਆਈ ਬਗਾਵਤ ਦੀਆਂ ਅਸਪਸ਼ਟ ਅਫਵਾਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਭਾਰਿਆ, ਬਗਾਵਤ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਭਿਆਨਕ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਅਤੇ#8212 ਵਿੱਚ ਵਰਜੀਨੀਆ ਵਿੱਚ ਗੈਬਰੀਅਲ ਦੇ ਅਧੀਨ, 1822 ਵਿੱਚ ਕੈਰੋਲੀਨਾ ਵਿੱਚ ਵੀਸੀ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਅਤੇ 1831 ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਵਰਜੀਨੀਆ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਨਾਟ ਦੇ ਅਧੀਨ ਟਰਨਰ. ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਮੁਕਤ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਵੈ-ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਅਤੇ ਉਤਸੁਕ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਫਿਲਡੇਲ੍ਫਿਯਾ ਅਤੇ ਨਿ Newਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਰੰਗ-ਨੁਸਖੇ ਨੇ ਸਫੈਦ ਚਰਚਾਂ ਤੋਂ ਨੀਗਰੋ ਸੰਚਾਰਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਅਤੇ ਅਫਰੀਕੀ ਚਰਚ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਨੀਗਰੋਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਸਮਾਜਿਕ-ਧਾਰਮਿਕ ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਗਠਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੰਗਠਨ ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਯੰਤਰਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਲੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਦਮੀ.

ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੁਝਾਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵਾਕਰ ਦੀ ਜੰਗਲੀ ਅਪੀਲ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਕਪਾਹ-ਜੀਨ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਸ਼ਵ ਕਿਵੇਂ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਸੀ. 1830 ਤਕ ਗੁਲਾਮੀ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਨਿਰਾਸ਼ਾਜਨਕ seemedੰਗ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਜਾਪਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਗੁਲਾਮ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਧੀਨਗੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ ਸਨ. ਪੱਛਮੀ ਇੰਡੀਜ਼ ਦੇ ਮੁਲਤਵੀ ਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਉੱਤਰ ਦੇ ਸੁਤੰਤਰ ਨੀਗਰੋਜ਼ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਦੇ ਅਧਾਰ ਨੂੰ ਬਦਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮਾਂ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਆਜ਼ਾਦ ਸਨ, ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਏਕੀਕਰਨ ਅਤੇ ਏਕੀਕਰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਸੀ. ਦੂਜੇ ਆਦਮੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹੀ ਸ਼ਰਤਾਂ. ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਫਿਲਾਡੇਲਫਿਆ ਦੇ ਫੋਰਟਨ ਅਤੇ ਪੁਰਵਿਸ, ਵਿਲਮਿੰਗਟਨ ਦੇ ਸ਼ੈਡ, ਨਿ Ha ਹੈਵਨ ਦੇ ਡੂ ਬੋਇਸ, ਬੋਸਟਨ ਦੇ ਬਾਰਬਾਡੋਜ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਕੱਲੇ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਨਾ ਕਿ ਗੁਲਾਮਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ “ ਰੰਗ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਜੋਂ, ਅਤੇ#8221 ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ “ ਨੀਗਰੋਜ਼. ” ਹਾਲਾਂਕਿ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੁਝਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਅਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਨਤਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਘਿਣਾਉਣੇ ਕਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮੰਨਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਛੇਤੀ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਯਤਨਸ਼ੀਲ ਪਾਇਆ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਨ. ਵੋਟਿੰਗ ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਅਜ਼ਾਦ ਲੋਕਾਂ ਵਜੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ. ਪਰਵਾਸ ਅਤੇ ਉਪਨਿਵੇਸ਼ ਦੇ ਯੋਜਨਾਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਉਹ ਅੰਤਿਮ ਸ਼ਰਨ ਵਜੋਂ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ.

ਇੱਥੇ, ਰੀਮੌਂਡ, ਨੈਲ, ਵੇਲਸ-ਬ੍ਰਾਨ ਅਤੇ ਡਗਲਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸਵੈ-ਦਾਅਵੇ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਦੌਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ. ਨਿਸ਼ਚਤ ਰੂਪ ਤੋਂ, ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅੰਤਮ ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਏਕੀਕਰਨ ਆਦਰਸ਼ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੁਆਰਾ ਨੀਗਰੋ ਦੇ ਮਰਦਾਨਗੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨਾ ਮੁੱਖ ਨਿਰਭਰਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੌਨ ਬ੍ਰਾ &ਨ ਦਾ ਛਾਪਾ ਇਸ ਦੇ ਤਰਕ ਦਾ ਅਤਿਅੰਤ ਸੀ. ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਮਰੀਕਨ ਨੀਗਰੋ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ, ਫਰੈਡਰਿਕ ਡਗਲਸ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰੂਪ, ਅਜੇ ਵੀ ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਸੀ. ਸਵੈ-ਦਾਅਵਾ, ਖ਼ਾਸਕਰ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਲੀਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੁੱਖ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਸੀ, ਅਤੇ ਡਗਲਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇਲੀਅਟ, ਬਰੂਸ ਅਤੇ ਲੈਂਗਸਟਨ, ਅਤੇ ਪੁਨਰ ਨਿਰਮਾਣ ਰਾਜਨੇਤਾ, ਅਤੇ, ਘੱਟ ਸਪਸ਼ਟ ਪਰ ਵਧੇਰੇ ਸਮਾਜਿਕ ਮਹੱਤਤਾ ਵਾਲੇ ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰ ਕ੍ਰੂਮੈਲ ਅਤੇ ਬਿਸ਼ਪ ਡੈਨੀਅਲ ਪੇਨੇ ਆਏ.

ਫਿਰ 1876 ਦੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਆਈ, ਨੀਗਰੋ ਵੋਟਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣਾ, ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲਣਾ ਅਤੇ ਬਦਲਣਾ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਨਵੀਆਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨਾ. ਡਗਲਸ, ਆਪਣੀ ਬੁ ageਾਪੇ ਵਿੱਚ, ਅਜੇ ਵੀ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਲਈ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ#8212 ਸਵੈ-ਦਾਅਵੇ ਦੁਆਰਾ ਅੰਤਮ ਸਮਾਈ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸ਼ਰਤਾਂ ਨਹੀਂ. ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਈਸ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਨੇਤਾ ਵਜੋਂ ਉੱਭਰੀ, ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹਾ ਲਗਦਾ ਸੀ, ਹਾਰ ਮੰਨਣ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਉਣ ਲਈ ਚਿੱਟੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਘੱਟ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ. ਪਰੰਤੂ ਉਸਦਾ ਦੇਹਾਂਤ ਵਿੱਚ ਦੇਹਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ. ਫਿਰ ਨਵਾਂ ਨੇਤਾ ਆਇਆ. ਤਕਰੀਬਨ ਸਾਰੇ ਸਾਬਕਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਚੁੱਪ ਮਤਦਾਨ ਦੁਆਰਾ ਨੇਤਾ ਬਣ ਗਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਕੱਲੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਡਗਲਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਸਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ. ਪਰ ਬੁਕਰ ਟੀ. ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜਾਤੀ ਦਾ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਦੋ ਦਾ ਲੀਡਰ ਬਣਿਆ, ਅਤੇ ਦੱਖਣ, ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਨੀਗਰੋ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ. ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨੀਗਰੋਜ਼ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਏ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮਝੌਤੇ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਗਰਿਕ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਆਰਥਿਕ ਵਿਕਾਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਲਈ ਬਦਲਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ. ਅਮੀਰ ਅਤੇ ਦਬਦਬਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਉੱਤਰ, ਨਾ ਸਿਰਫ ਨਸਲ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਤੋਂ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਝੌਂਪੜੀ ਦੱਖਣੀ ਉੱਦਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀਪੂਰਨ ਸਹਿਯੋਗ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ methodੰਗ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੀ ਸੀ. ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਰਾਏ ਦੁਆਰਾ, ਨੀਗਰੋਜ਼ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੀ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਲੋਚਨਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ.

ਮਿਸਟਰ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਨੇਗਰੋ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਸੋਚਦਾ ਸੀ ਕਿ ਵਿਵਸਥਾ ਅਤੇ ਅਧੀਨਗੀ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਵੱਈਏ ਪਰ ਅਜਿਹੇ ਵਿਲੱਖਣ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵਿਵਸਥਾ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਨੂੰ ਵਿਲੱਖਣ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ. ਇਹ ਅਸਾਧਾਰਣ ਆਰਥਿਕ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਉਮਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਿਸਟਰ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਆਰਥਿਕ ਕਾਸਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਕੰਮ ਅਤੇ ਪੈਸੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਜੀਵਨ ਦੇ ਉੱਚੇ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਲਗਭਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਬਣਦਾ ਹੈ. ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇਹ ਉਹ ਉਮਰ ਹੈ ਜਦੋਂ ਵਧੇਰੇ ਵਿਕਸਤ ਨਸਲਾਂ ਘੱਟ ਵਿਕਸਤ ਨਸਲਾਂ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਨਸਲ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਿਸਟਰ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਅਮਲੀ ਤੌਰ ਤੇ ਨੀਗਰੋ ਨਸਲਾਂ ਦੀ ਕਥਿਤ ਘਟੀਆਪਣ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਦੁਬਾਰਾ, ਸਾਡੀ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਰਿਆ ਨੇ ਨੀਗਰੋਜ਼ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਸਲ-ਪੱਖਪਾਤ ਨੂੰ ਹੁਲਾਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਨੇਗਰੋਜ਼ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਉੱਚ ਮੰਗਾਂ ਨੂੰ ਮਰਦਾਂ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਵਜੋਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ. ਤੀਬਰ ਪੱਖਪਾਤ ਦੇ ਦੂਜੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਸਵੈ-ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨੀਗਰੋ ਅਤੇ#8217 ਦੇ ਰੁਝਾਨ ਨੂੰ ਇਸ ਅਵਧੀ ਤੇ ਅੱਗੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਤੀ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ. ਤਕਰੀਬਨ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਨਸਲਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਸੰਕਟਾਂ ਵਿੱਚ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਸਵੈ-ਮਾਣ ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਮਕਾਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਸਵੈ-ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਨਮਾਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਇਸਦੇ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ. ਸੱਭਿਅਕ.

ਇਸਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਨੀਗਰੋ ਸਿਰਫ ਅਧੀਨਗੀ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਮਿਸਟਰ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਾਲੇ ਲੋਕ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਵਰਤਮਾਨ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਅਤੇ#8212 ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ

ਦੂਜਾ, ਨਾਗਰਿਕ ਅਧਿਕਾਰਾਂ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ,

ਤੀਜਾ, ਨੀਗਰੋ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ,

— ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਰਜਾ ਉਦਯੋਗਿਕ ਸਿੱਖਿਆ, ਦੌਲਤ ਇਕੱਤਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਸੁਲ੍ਹਾ -ਸਫ਼ਾਈ 'ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰੋ. ਇਹ ਨੀਤੀ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਦਲੇਰੀ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਕਾਲਤ ਕਰਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਜੇਤੂ ਰਹੀ ਹੈ. ਪਾਮ-ਸ਼ਾਖਾ ਦੇ ਇਸ ਟੈਂਡਰ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਕੀ ਵਾਪਸੀ ਹੋਈ ਹੈ? ਇਹਨਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਾਪਰਿਆ ਹੈ:

1. ਨੀਗਰੋ ਦੀ ਨਿਖੇਧੀ.

2. ਨੀਗਰੋ ਲਈ ਸਿਵਲ ਘਟੀਆਪਣ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਸਥਿਤੀ ਦੀ ਕਨੂੰਨੀ ਰਚਨਾ.

3. ਨੀਗਰੋ ਦੀ ਉੱਚ ਸਿਖਲਾਈ ਲਈ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਵਾਪਸੀ.

ਇਹ ਅੰਦੋਲਨਾਂ, ਨਿਸ਼ਚਤ ਰੂਪ ਤੋਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਨਤੀਜੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ੱਕ ਦੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ ਹੈ. ਫਿਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ: ਕੀ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਨੌਂ ਲੱਖ ਲੋਕ ਆਰਥਿਕ ਪੱਖੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਤਰੱਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੇ ਉਹ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਨੌਕਰ ਜਾਤੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਕਸਤ ਕਰਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਮੌਕੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ? ਜੇ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਕਾਰਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਸਪੱਸ਼ਟ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਸੰਪੂਰਨ ਸੰਖਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਮਿਸਟਰ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰੀਅਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ:

1. ਉਹ ਨੀਗਰੋ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਨੂੰ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਜਾਇਦਾਦ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਪਰ ਆਧੁਨਿਕ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗੀ underੰਗਾਂ ਦੇ ਤਹਿਤ, ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸੰਪਤੀ-ਮਾਲਕਾਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ.

2. ਉਹ ਸੁਚੱਜੇ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਮਾਣ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਨਾਗਰਿਕ ਘਟੀਆਪਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਸਲ ਦੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਨੂੰ ਖੋਰਾ ਲਾਉਣਾ.

3. ਉਹ ਆਮ-ਸਕੂਲ ਅਤੇ ਉਦਯੋਗਿਕ ਸਿਖਲਾਈ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀਆਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਨਾ ਤਾਂ ਨੀਗਰੋ ਕਾਮਨ-ਸਕੂਲ, ਨਾ ਹੀ ਟਸਕੇਗੀ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਵੀ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਜੇ ਇਹ ਨੀਗਰੋ ਕਾਲਜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਹੁੰਦੇ.

ਮਿਸਟਰ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਵਿਵਾਦ ਅਮਰੀਕੀਆਂ ਦੇ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਲੋਚਨਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ. ਇੱਕ ਵਰਗ ਰੂਹਾਨੀ ਤੌਰ ਤੇ ਗੌਬਰੀਅਲ, ਵੀਸੀ ਅਤੇ ਟਰਨਰ ਦੁਆਰਾ ਟੌਸੈਨਟ ਦਿ ਮੁਕਤੀਦਾਤਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਗਾਵਤ ਅਤੇ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦੇ ਰਵੱਈਏ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਦੱਖਣ ਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹੇਵਾਹ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੋਰੀ ਨਸਲ' ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਕਾਰਵਾਈ 'ਤੇ ਸਹਿਮਤ ਹਨ, ਸੋਚੋ ਕਿ ਨੀਗਰੋ ਦੀ ਸਿਰਫ ਉਮੀਦ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀਆਂ ਸਰਹੱਦਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਪਰਵਾਸ ਵਿੱਚ ਹੈ. ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ, ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਵਿਡੰਬਨਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵੈਸਟਇੰਡੀਜ਼, ਹਵਾਈ ਅਤੇ ਫਿਲੀਪੀਨਜ਼ ਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੇ ਹਾਲ ਦੇ ਕੋਰਸ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਇਸ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ#8212 ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕੀ ਅਸੀਂ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਵਹਿਸ਼ੀ ਫੋਰਸ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਾਂਗੇ?

ਨੀਗਰੋਜ਼ ਦੀ ਦੂਜੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਜੋ ਸ੍ਰੀ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਨੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਹੈ. ਉਹ ਖਿੰਡੇ ਹੋਏ ਸਲਾਹ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਤਭੇਦ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਨਕਾਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਇੱਕ ਉਪਯੋਗੀ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਆਦਮੀ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜਾਇਜ਼ ਆਲੋਚਨਾ ਨੂੰ ਛੋਟੇ ਦਿਮਾਗ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਆਮ ਨਿਕਾਸ ਲਈ ਬਹਾਨਾ ਬਣਾਉਣਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ. ਫਿਰ ਵੀ, ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੇ ਗਏ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਇੰਨੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਵੇਖਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ ਕਿ ਮਰਦ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗ੍ਰੀਮਕੇਸ, ਕੈਲੀ ਮਿਲਰ, ਜੇਡਬਲਯੂਈ. ਬੋਵੇਨ ਅਤੇ ਇਸ ਸਮੂਹ ਦੇ ਹੋਰ ਨੁਮਾਇੰਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੇਰ ਤੱਕ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ ਜ਼ਮੀਰ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਰਾਸ਼ਟਰ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੰਗਣਗੇ.

3 ਯੋਗਤਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ.

ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੀ ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਦੀ ਸਲਾਹ ਵਿੱਚ ਅਨਮੋਲ ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਜਿਹੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਕਿ ਅਗਿਆਨੀ ਕਾਲੇ ਲੋਕ ਵੋਟ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਅਗਿਆਨੀ ਗੋਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਰਜਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਤਦਾਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਾਜਬ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਘੱਟ ਸਮਾਜਕ ਪੱਧਰ ਜਾਂ ਨਸਲ ਦਾ ਸਮੂਹ ਇਸਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਿਤਕਰੇ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਨਿਰਗੁਣਾਂ ਦੇ ਰੰਗ-ਪੱਖਪਾਤ ਅਕਸਰ ਨੀਗਰੋ ਦੇ ਗਿਰਾਵਟ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਦੀ ਬਜਾਏ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਅਵਸ਼ੇਸ਼ ਜਾਂ ਬਰਬਰਤਾ, ​​ਨਾ ਕਿ ਐਸੋਸੀਏਟਡ ਪ੍ਰੈਸ ਤੋਂ ਚਰਚ ਆਫ਼ ਕ੍ਰਾਈਸਟ ਤੱਕ ਸਮਾਜਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਏਜੰਸੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਇਸਦੀ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ. ਉਹ ਮਿਸਟਰ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਨੀਗਰੋ ਆਮ ਸਕੂਲਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਉਦਯੋਗਿਕ ਸਿਖਲਾਈ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰਕ ਵਕਾਲਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹਨ ਕਿ ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੀ ਇੱਕ ਸੂਝ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਕਿ ਅਜਿਹੀ ਕੋਈ ਵਿਦਿਅਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਕਦੇ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ. ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈਸ ਕਾਲਜ ਅਤੇ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੱਖਣ ਭਰ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕੁਝ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਹੈ ਜੋ ਨੀਗਰੋ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕਾਂ, ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਆਦਮੀਆਂ ਅਤੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਵਜੋਂ ਉੱਤਮ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇਣ.

ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਇਹ ਸਮੂਹ ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਦੱਖਣ ਪ੍ਰਤੀ ਸੁਲ੍ਹਾ -ਸਫ਼ਾਈ ਦੇ ਰਵੱਈਏ ਲਈ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ “ ਅਟਲਾਂਟਾ ਸਮਝੌਤਾ ਅਤੇ#8221 ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਿਆਪਕ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿੱਚ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ, ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੰਕੇਤ, ਉੱਚ ਉਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਨਿਰਣੇ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਆਦਮੀ, ਇਸ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਹੇਠ ਦੱਬੇ ਖੇਤਰ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਸੌਖਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ. ਪਰ, ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੱਚ ਅਤੇ ਸਹੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਸਿੱਧੀ ਈਮਾਨਦਾਰੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਦੱਖਣ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅੰਨ੍ਹੇਵਾਹ ਚਾਪਲੂਸੀ ਵਿੱਚ ਹਨ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਅਲੋਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਲੋਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਕਿਆਂ ਦਾ ਲਾਭ ਉਠਾਉਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਤਾਕੀਦ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਪਰ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਕਿ ਸਿਰਫ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੱਕੀ ਪਾਲਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇਗੀ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਵੋਟ ਪਾਉਣ, ਨਾਗਰਿਕ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਣ, ਅਤੇ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਹੋਣ ਦੇ ਸੁਤੰਤਰ ਅਧਿਕਾਰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਉਣਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਟਰੰਪ ਦੇ ਧਮਾਕੇ ਤੇ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਪੱਖਪਾਤ ਅਤੇ ਪੱਖਪਾਤ ਦੇ ਅਲੋਪ ਹੋਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਰ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹਨ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਜਬ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਸਵੈਇੱਛਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਅਤੇ ਇਸ ਗੱਲ' ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦਾ ਰਾਹ ਲਗਾਤਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ਸਮਝਣ ਅਤੇ ਮਖੌਲ ਉਡਾਉਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਨੀਗਰੋਜ਼ ਮੌਸਮ ਅਤੇ ਮੌਸਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਲਗਾਤਾਰ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਆਧੁਨਿਕ ਮਰਦਾਨਗੀ ਲਈ ਵੋਟਿੰਗ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਇਹ ਰੰਗ ਭੇਦਭਾਵ ਬਰਬਰਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਗੋਰੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਇਜ਼ ਮੰਗਾਂ ਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਅਤੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿਣ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਕਿਸੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਨੇਤਾ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀਮਤ 'ਤੇ, ਅਮਰੀਕਨ ਨੀਗਰੋਜ਼ ਦੇ ਸੋਚਣ ਵਾਲੇ ਵਰਗ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਤੋਂ ਭੱਜ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ#8212a ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ, ਸੰਘਰਸ਼ਸ਼ੀਲ ਜਨਤਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ , ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਦਮੀਆਂ ਦੀਆਂ ਹਨੇਰੀਆਂ ਨਸਲਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਇਸ ਅਮਰੀਕੀ ਪ੍ਰਯੋਗ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਖਾਸ ਤੌਰ' ਤੇ ਇਸ ਰਾਸ਼ਟਰ ਪ੍ਰਤੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਂਝਾ ਫਾਦਰਲੈਂਡ. ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨਾ ਗਲਤ ਹੈ ਇਸਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨਾ ਗਲਤ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਅਜਿਹਾ ਨਾ ਕਰਨਾ ਨਾਪਸੰਦ ਹੈ. ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਅੰਤਰ ਦੇ ਬਾਅਦ ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਵਿੱਚ ਦਿਆਲਤਾ ਅਤੇ ਮੇਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਵਧ ਰਹੀ ਭਾਵਨਾ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਨੇ ਯੁੱਧ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਜੇ ਉਸ ਮੇਲ -ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਡੂੰਘੀ ਵਧਾਈ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਉਦਯੋਗਿਕ ਗੁਲਾਮੀ ਅਤੇ ਉਹੀ ਕਾਲੇ ਆਦਮੀਆਂ ਦੀ ਨਾਗਰਿਕ ਮੌਤ, ਸਥਾਈ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਘਟੀਆ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਉਹ ਕਾਲੇ ਆਦਮੀ, ਜੇ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਰਦ ਹਨ, ਨੂੰ ਦੇਸ਼ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਦੇ ਹਰ ਵਿਚਾਰ ਦੁਆਰਾ ਸਾਰੇ ਸੱਭਿਅਕ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਅਜਿਹੇ ਕੋਰਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ , ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਜਿਹੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਮਿਸਟਰ ਬੁਕਰ ਟੀ. ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਨਾਲ ਅਸਹਿਮਤੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ. ਸਾਨੂੰ ਚੁੱਪ ਬੈਠਣ ਦਾ ਕੋਈ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਕਾਲੇ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਲਈ ਤਬਾਹੀ ਦੀ ਫਸਲ ਲਈ ਅਟੱਲ ਬੀਜ ਬੀਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ.

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕਾਲੇ ਆਦਮੀਆਂ ਦਾ ਫਰਜ਼ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੱਖਣ ਦਾ ਪੱਖਪਾਤ ਨਾਲ ਨਿਰਣਾ ਕਰਨ. ਦੱਖਣੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਾ ਪੀੜ੍ਹੀ ਬੀਤੇ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਅੰਨ੍ਹੇਵਾਹ ਨਫ਼ਰਤ ਜਾਂ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ. ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਦੱਖਣ ਦੇ ਸਰਬੋਤਮ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਨੀਗਰੋਜ਼ ਵੱਲ ਦੱਖਣ ਦੇ ਹਾਲ ਦੇ ਕੋਰਸ ਦੀ ਅੰਨ੍ਹੇਵਾਹ ਸਮਰਥਨ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਰਗ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਦੱਖਣ ਕੋਈ “ ਠੋਸ ਅਤੇ#8221 ਨਹੀਂ ਹੈ ਇਹ ਸਮਾਜਕ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸਰਵਉੱਚਤਾ ਲਈ ਲੜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਲਈ ਦੱਖਣ ਪ੍ਰਤੀ ਦਿਨ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨਾ ਵੀ ਗਲਤ ਹੈ . ਵਿਤਕਰੇ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਵਿਆਪਕ ਸੋਚ ਵਾਲੀ ਆਲੋਚਨਾ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਦੱਖਣ ਨੂੰ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ#8212 ਨੂੰ ਇਸਦੇ ਆਪਣੇ ਗੋਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਧੀਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸਿਹਤਮੰਦ ਮਾਨਸਿਕ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਬੀਮੇ ਲਈ.

ਅੱਜ ਵੀ ਕਾਲਿਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਦੱਖਣੀ ਗੋਰਿਆਂ ਦਾ ਰਵੱਈਆ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਅਗਿਆਨੀ ਸਾoutਥਰਨ ਨੀਗਰੋ ਨਾਲ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਜ਼ਦੂਰ ਉਸ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਪੈਸੇ ਕਮਾਉਣ ਵਾਲੇ ਉਸਨੂੰ ਮਜ਼ਦੂਰ ਵਜੋਂ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ , ਕੁਝ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਉਸਦੇ ਉੱਨਤੀ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖਤਰਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੂਸਰੇ — ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸਤਾਦਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ#8212 ਉਸਨੂੰ ਉੱਠਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ. ਕੌਮੀ ਰਾਏ ਨੇ ਇਸ ਆਖ਼ਰੀ ਕਲਾਸ ਨੂੰ ਨੀਗਰੋ ਆਮ ਸਕੂਲਾਂ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ, ਅਤੇ ਨੀਗਰੋ ਨੂੰ ਜਾਇਦਾਦ, ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਸ਼ਕ ਤੌਰ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ ਹੈ. ਪੈਸਾ ਕਮਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦਬਾਅ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਨੀਗਰੋ ਨੂੰ ਅਰਧ-ਗੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਦੇ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਜਿਹੜੇ ਨੀਗਰੋ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੇਕਣ ਲਈ ਇੱਕਜੁਟ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਹੈ ਉਸਦਾ ਦੇਸ਼ ਨਿਕਾਲਾ ਜਦੋਂ ਕਿ ਅਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਾਲੇ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਅਤੇ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ. ਸੋਚ ਅਤੇ ਪੱਖਪਾਤ ਦੇ ਇਸ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਚੱਕਰ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨਾ ਦੱਖਣ ਅਤੇ#8221 ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅੰਨ੍ਹੇਵਾਹ ਅੰਦੋਲਨ ਕਰਨਾ ਮੂਰਖਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਜਪਾਲ ਆਇਕੌਕ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ, ਸੈਨੇਟਰ ਮੌਰਗਨ ਦਾ ਪਰਦਾਫਾਸ਼ ਕਰਨ, ਮਿਸਟਰ ਥੌਮਸ ਨੈਲਸਨ ਪੇਜ ਨਾਲ ਬਹਿਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸੈਨੇਟਰ ਬੇਨ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਉਸੇ ਸਾਹ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨਾ ਬਕਵਾਸ ਹੈ. ਟਿਲਮੈਨ, ਨਾ ਸਿਰਫ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਕਾਲੇ ਆਦਮੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਫਰਜ਼ ਹੈ.

ਸ੍ਰੀ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਲਈ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕਰਨਾ ਬੇਇਨਸਾਫੀ ਹੋਵੇਗੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਕਈ ਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਅੰਦੋਲਨਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਨੀਗਰੋ ਲਈ ਅਨਿਆਂਪੂਰਨ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਲੁਈਸਿਆਨਾ ਅਤੇ ਅਲਾਬਾਮਾ ਸੰਵਿਧਾਨਕ ਸੰਮੇਲਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦਗਾਰਾਂ ਭੇਜੀਆਂ, ਉਸਨੇ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬੋਲਿਆ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਭੈੜੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮੰਦਭਾਗੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਜਾਂ ਚੁੱਪਚਾਪ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸਥਾਪਤ ਕਰੋ. ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨਾ ਵੀ ਬਰਾਬਰ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਸਮੁੱਚੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਿਸਟਰ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਦੁਆਰਾ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਵੱਖਰਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਕਿ ਦੱਖਣ ਨੀਗਰੋ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੇ ਮੌਜੂਦਾ ਰਵੱਈਏ ਵਿੱਚ ਉਚਿਤ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਨੀਗਰੋ ਦੇ#8217 ਦੇ ਨਿਘਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਨੀਗਰੋ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾ ਉੱਠਣ ਦੀ ਅਸਫਲਤਾ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਉਸਦੀ ਅਤੀਤ ਵਿੱਚ ਗਲਤ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ ਅਤੇ, ਤੀਜਾ, ਉਸਦਾ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਯਤਨਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਇੱਕ ਖਤਰਨਾਕ ਅਰਧ-ਸੱਚ ਹੈ. ਪੂਰਕ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ: ਪਹਿਲਾ, ਗੁਲਾਮੀ ਅਤੇ ਨਸਲ-ਪੱਖਪਾਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੇ ਨੀਗਰੋ ਦੀ ਦੂਜੀ ਸਥਿਤੀ ਦੇ sufficientੁੱਕਵੇਂ ਕਾਰਨ ਨਾ ਹੋਣ, ਉਦਯੋਗਿਕ ਅਤੇ ਆਮ-ਸਕੂਲ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਲਾਉਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੌਲੀ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਾਲੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨੀ ਪਈ. ਉੱਚ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ, ਅਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ੱਕੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਵਿਕਾਸ ਸੰਭਵ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਇੱਕ ਟਸਕੇਗੀ 1880 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਲਪਨਾਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਤੀਜਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ ਕਿ ਨੀਗਰੋ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਦਦ ਲਈ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਯਤਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ , ਇਹ ਵੀ ਬਰਾਬਰ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਸਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਅਮੀਰ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਵਾਤਾਵਰਣ ਸਮੂਹ ਦੀ ਪਹਿਲ ਦੁਆਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ.

ਇਸ ਆਖਰੀ ਨੁਕਤੇ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਅਸਫਲਤਾ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੀ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਆਲੋਚਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਹੈ. ਉਸਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨੇ ਗੋਰਿਆਂ, ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਨੂੰ, ਨੀਗਰੋ ਸਮੱਸਿਆ ਦੇ ਬੋਝ ਨੂੰ ਨੀਗਰੋ ਦੇ ਮੋersਿਆਂ ਤੇ ਤਬਦੀਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾਵਾਦੀ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਵਜੋਂ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬੋਝ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਫ਼ ਹਨ ਜੇ ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਗਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਰਜਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਝੁਕਾਉਂਦੇ.

ਦੱਖਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਨਿਰਪੱਖ ਅਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਆਲੋਚਨਾ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਦੱਸ ਸਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੌੜ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਿਭਾਏ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਗਲਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਗਲਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ. ਗੁਨਾਹ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦਾ ਸਹਿ-ਸਾਥੀ — ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਪਲਾਸਟਰ ਕਰਕੇ ਉਸਦੀ ਜ਼ਮੀਰ ਨੂੰ ਬਚਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ. ਅਸੀਂ ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਕੂਟਨੀਤੀ ਅਤੇ ਸੁਆਰਥ ਦੁਆਰਾ, ਸਿਰਫ “ ਨੀਤੀ ਅਤੇ#8221 ਦੁਆਰਾ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ. ਜੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਨੈਤਿਕ ਤੰਤੂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਘੁੰਮਣ ਅਤੇ ਨੌਂ ਲੱਖਾਂ ਆਦਮੀਆਂ ਦੇ ਕਤਲ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਕਾਲੇ ਆਦਮੀਆਂ ਦਾ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾਉਣਾ, ਇੱਕ ਸਖਤ ਅਤੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਫਰਜ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਨੇਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਲਈ#8212a ਅਗਾਂਹਵਧੂ ਲਹਿਰ. ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਮਿਸਟਰ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਜਨਤਾ ਲਈ ਸਸਤੀ, ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਉਦਯੋਗਿਕ ਸਿਖਲਾਈ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਸਨਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਜੋਸ਼ੁਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਸਿਰ ਰਹਿਤ ਹੋਸਟ. ਪਰ ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਬੇਇਨਸਾਫੀ ਲਈ ਮੁਆਫੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਉੱਤਰ ਜਾਂ ਦੱਖਣ, ਵੋਟਿੰਗ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰ ਅਤੇ ਫਰਜ਼ ਦੀ ਸਹੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਾਤ -ਪਾਤ ਦੇ ਭੇਦਭਾਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਉੱਜਵਲ ਦਿਮਾਗਾਂ ਦੀ ਉੱਚ ਸਿਖਲਾਈ ਅਤੇ ਅਭਿਲਾਸ਼ਾ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ#8212 ਹੁਣ ਤੱਕ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ, ਦੱਖਣੀ, ਜਾਂ ਰਾਸ਼ਟਰ, ਅਜਿਹਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, — ਸਾਨੂੰ ਨਿਰੰਤਰ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. By every civilized and peaceful method we must strive for the rights which the world accords to men, clinging unwaveringly to those great words which the sons of the Fathers would fain forget: "We hold these truths to be self-evident: That all men are created equal that they are endowed by their Creater with certain unalienable rights that among these are life, liberty, and the pursuit of happiness."

Source: W. E. Burghardt Du Bois, The Souls of Black Folk (Chicago, 1903).


Washington's Cabinet (1784 - 1793):

Job(s):    Name(s):     
ਰਾਜਾ: ਜਾਰਜ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ
Secondary Advisor:                         John Adams
Executive General: ਬੈਨੇਡਿਕਟ ਅਰਨੋਲਡ
Secretary of War: Thomas Dunkin
Secretary of Treasury: ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰ ਹੈਮਿਲਟਨ

Washington chose to have less members in his administration, choosing power to be better and easier to control, which greatly benefited him.


A FIGHT FOR JUSTICE

The March on Washington took place during a nationwide civil rights movement in which Black Americans were fighting to receive the same treatment as white Americans.

Although slavery was made illegal in the United States in 1863 by the Emancipation Proclamation, Black people continued to be treated unfairly. For example, beginning in the 1890s, southern states passed what were called “Jim Crow” laws that discriminated against Black people and segregated (or separated) them from white people. The laws varied by state, but they often forced Black people to use different bathrooms from white people, ride in different train cars, or attend different schools. These “separate” facilities were often in poor condition. Many southern states also created tests to prevent Black people from voting.

Black people were also not being hired for jobs they were qualified for—especially government jobs or defense jobs like building warplanes—just because of their race. In 1941, civil rights leader A. Philip Randolph organized a march to protest that. But six days before the event, President Franklin D. Roosevelt passed an executive order that banned discrimination in the defense industry and created a group to enforce the order. Randolph called off the march, but five years later, Congress stopped funding the enforcement group, and many companies went back to discriminating against Black people.

By the 1960s, many Black people were still unemployed or had low-paying jobs, and much of the country was still segregated by race. Civil rights leaders, including King of the Southern Christian Leadership Conference and John Lewis of the Student Nonviolent Coordinating Committee, joined with Randolph to organize another change-making demonstration: the March on Washington for Jobs and Freedom, the official name of the march.

The goal of the march was to urge President John F. Kennedy to pass a civil rights bill that would end segregation in public places like schools, ensure easier access to voting, train and place unemployed workers, and end the practice of not hiring people because of their race. The March on Washington was scheduled on the hundredth anniversary of the Emancipation Proclamation.


4 thoughts on &ldquo In their own words: President George Washington &rdquo

Understanding the struggles which the Founding Fathers went through in establishing our freedoms both in the Revolutionary War and in the writing of the Constitution and the Bill of Rights is vital to the knowledge of both the understanding and the preservation of those freedoms. This makes the Founding Fathers Online a very important resource for the preservation and perpetuation of our republic.

I am glad to read this post. Its author is to be commended for sharing portions of these records. They show the origins of our freedoms in this country. They are very vital to an understanding of both these freedoms themselves and that they be perpetuated and preserved. I am looking forward to reading the other posts in this series.


Commentators blast Washington Post fact check on Tim Scott

An extensive Washington Post fact check into the background of Sen. Tim Scott (S.C.), the only Black Republican in the Senate, has drawn fire from critics on the right and the left, with some saying it deliberately downplays the hardship Scott’s family faced after the Civil War.

The piece, written by Glenn Kessler, examined the family history of Scott by using census and property records and the help of historians.

“Who thought this was a good idea?” tweeted CNN commentator and former South Carolina state lawmaker Bakari Sellers (D).

Who thought this was a good idea? https://t.co/019Sxf9V9l

— Bakari Sellers (@Bakari_Sellers) April 23, 2021

“What WaPo did to @SenatorTimScott is shameful,” posted Nikki Haley Nikki HaleyThe Hill's Morning Report - After high-stakes Biden-Putin summit, what now? Nikki Haley warns Republicans on China: 'If they take Taiwan, it's all over' Pence slams Biden agenda in New Hampshire speech MORE , former U.S. ambassador to the United Nations. “When minorities refuse to be victims, disagree with liberal talking points, and think for ourselves, the media shames us and questions our credibility.”

When minorities refuse to be victims, disagree with liberal talking points, and think for ourselves, the media shames us and questions our credibility.

It’s why we must fight harder for conservative values that lift us all up. https://t.co/k7Qnle7gHz

— Nikki Haley (@NikkiHaley) April 23, 2021

Kessler declined to comment on the controversy or the piece and instead referred all questions to The Washington Post public relations department. That department did not immediately respond to requests for comment.

The office of Scott, who is scheduled to offer the Republican reply to President Biden Joe BidenChinese apps could face subpoenas, bans under Biden executive order: report OVERNIGHT ENERGY: EPA announces new clean air advisors after firing Trump appointees | Senate confirms Biden pick for No. 2 role at Interior | Watchdog: Bureau of Land Management saw messaging failures, understaffing during pandemic Poll: Majority back blanket student loan forgiveness MORE 's address next week before a joint session of Congress, also declined to comment on the controversy.

Kessler’s piece focused on Scott’s account of his grandfather having to leave school to pick cotton, and was cast as looking into the senator’s political narrative of a rags-to-riches story.

The story’s headline stated “ Tim Scott Timothy (Tim) Eugene ScottSen. Manchin paves way for a telehealth revolution Kerry Washington backs For the People Act: 'Black and Brown voters are being specifically targeted' The Hill's Morning Report - Presented by Facebook - Bipartisan group reaches infrastructure deal many questions remain MORE often talks about his grandfather and cotton. There’s more to that tale.”

After examining census and property records, Kessler found that Scott’s grandfather Artis did leave school in the fourth grade to work, at least for a while, on his father’s farm. However, in the piece, Kessler also pointed out that Scott’s family amassed relatively large areas of land “against heavy odds.”

Critics of the fact check say that by using census and property records to detail how much land Scott’s family owned, Kessler downplayed the difficulty the senator’s ancestors and other Black people faced at the time.

“This is actually what racism of white elite often looks like,” tweeted conservative commentator Erick Erickson. “They don’t look at the story as lived, but as told by banks and legal records written at a time white society behaved one way and recorded things a different way.”

This is actually what racism of white elite often looks like. They don’t look at the story as lived, but as told by banks and legal records written at a time white society behaved one way and recorded things a different way.

— Erick Erickson (@EWErickson) April 23, 2021

However, Kessler also quoted historians to make the point that even Black people with farms of their own were often forced by economic conditions to work for white farmers.

“Still, the records may not entirely show what life was like for Black farmers in South Carolina as cotton prices plunged,” Kessler acknowledged.

The Washington Post fact-check column includes a “Pinocchio” rating system in examining the truthfulness of claims a one Pinocchio rating means the claim includes “selective telling of the truth,” according to the Post, while someone who receives four Pinocchio has told “whoppers.”

In rating former President Trump Donald TrumpChinese apps could face subpoenas, bans under Biden executive order: report Kim says North Korea needs to be 'prepared' for 'confrontation' with US Ex-Colorado GOP chair accused of stealing more than 0K from pro-Trump PAC MORE ’s claims Kessler introduced “the Bottomless Pinocchio” rating for politicians “who repeat a false claim so many times that they are, in effect, engaging in campaigns of disinformation.”

However, after the nearly 1,800-word examination of Scott’s claims, Kessler did not provide a Pinocchio-based judgement of the senator’s oft-mentioned family history.

“Scott’s 'cotton to Congress' line is missing some nuance, but we are not going to rate his statements,” Kessler wrote. “To some extent, Scott may be relying on the memories of his grandfather, not a detailed examination of records."


Washington's Secret War: The Hidden History of Valley Forge

The defining moments of the American Revolution did not occur on the battlefield or at the diplomatic table, writes New York Times bestselling author Thomas Fleming, but at Valley Forge. Fleming transports us to December 1777. While the British army lives in luxury in conquered Philadelphia, Washington's troops huddle in the barracks of Valley Forge, fending off starvation and disease even as threats of mutiny swirl through the regiments. Though his army stands on the edge of collapse, George Washington must wage a secondary war, this one against the slander of his reputation as a general and patriot. Washington strategizes not only against the British army but against General Horatio Gates, the victor in the Battle of Saratoga, who has attracted a coterie of ambitious generals devising ways to humiliate and embarrass Washington into resignation.

Using diaries and letters, Fleming creates an unforgettable portrait of an embattled Washington. Far from the long-suffering stoic of historical myth, Washington responds to attacks from Gates and his allies with the skill of a master politician. He parries the thrusts of his covert enemies, and, as necessary, strikes back with ferocity and guile. While many histories portray Washington as a man who has transcended politics, Fleming's Washington is exceedingly complex, a man whose political maneuvering allowed him to retain his command even as he simultaneously struggled to prevent the Continental Army from dissolving into mutiny at Valley Forge.

Written with his customary flair and eye for human detail and drama, Thomas Fleming's gripping narrative develops with the authority of a major historian and the skills of a master storyteller. Washington's Secret War is not only a revisionist view of the American ordeal at Valley Forge - it calls for a new assessment of the man too often simplified into an American legend. This is narrative history at its best and most vital.


The first Freedom Ride departs from Washington, D.C.

On May 4, 1961, a group of thirteen young people departs Washington, D.C.’s Greyhound Bus terminal, bound for the South. Their journey is peaceful at first, but the riders will meet with shocking violence on their way to New Orleans, eventually being forced to evacuate from Jackson, Mississippi but earning a place in history as the first Freedom Riders.

Two Supreme Court rulings, Morgan v. Virginia ਅਤੇ Boynton v. Virginia, forbade the racial segregation of bus lines, and a 1955 ruling by the Interstate Commerce Commission outlawed the practice of using “separate but equal” buses. Nonetheless, bus lines in the South continued to abide by Jim Crow laws, ignoring the federal mandate to desegregate, for years. The Congress of Racial Equality, with assistance from the Student Nonviolent Coordinating Committee, decided to protest this practice by sending white and Black riders together into the South, drawing inspiration both from recent sit-ins and the 1947 Journey of Reconciliation, in which activists attempting to desegregate buses were imprisoned in North Carolina for violating Jim Crow laws.

The riders who boarded the buses on May 4 were mostly students, and several were teenagers. Among them was 21-year-old John Lewis, who would go on to co-organize the March on Washington for Jobs and Freedom and represent a Georgia district containing most of Atlanta in Congress for 33 years. Trained in nonviolence, they sat in mixed-race pairs on the buses in order to make a statement about integration while deterring violence. When they reached Rock Hill, South Carolina, however, Lewis was badly beaten, and things got worse as they approached Birmingham, Alabama. In Anniston, outside of Birmingham, a crowd of local Klansmen attacked one of the buses, setting it ablaze and sending several riders to the hospital. Local police fired warning shots in the air to dispel the riot, although it has since been revealed that they had privately assured the Klan they would give them time to carry out an attack before intervening. In Birmingham, more Klansmen beat the riders with baseball bats and bicycle chains as the local police, led by the notorious Bull Connor, stood down. 


Our History

With the end of World War II the men and women of The Arc of Washington State (then called the Children’s Benevolent League) no longer had to delay meeting their biggest challenge – public ignorance about persons with intellectual disabilities. Most people never even thought about them. There were no special education programs for such children. None of the public met adults with intellectual disabilities in supported employment or housing. In fact, the only answer the public knew was to send them away to isolated and unknown institutions. Beyond that, they were in the closet, in the shadows, forgotten. But these parents could not forget their children.

James Oakley Ada Percival

On October 21, 1935, James F. Oakley of Seattle organizes a meeting of “Parents, relatives and others interested in the 1,500 mentally deficient children at Medical Lake School.” The purpose of the meeting is to form an organization that would send “toys, books and other little gifts to children” as well as provide parent peer support. On December 9, 1935, Ada Percival of Tacoma chairs a similar meeting for the same purpose. Within just a few months, they joined forces with parents in eastern and central Washington, and the birth of our country’s first grassroots parent organization dedicated to children and adults with developmental disabilities was formed.

The Tacoma group chooses the name Children’s Benevolent League (CBL) and the state organization adopts it as well. Within a few short months, the CBL is well on its way to shaping the history of grassroots advocacy in the field of mental retardation, and preceding the national association by 15 years. On April 15, 1936, the Articles of Incorporation are signed in Tacoma by six representatives of Seattle and Tacoma families. Although the activities of the organization revolve around a system of institutionalized care, the mission and philosophy of the CBL are grounded in ideals that remain unchanged: increased public awareness and quality of life for their members’ sons and daughters.

The ink on the Articles of Incorporation is barely dry by the time the CBL announces its goal to build a second state school on the west side of the mountains, closer to families. On June 27, 1936, delegates from Seattle, Tacoma, Spokane, Colfax, Walla Walla, Yakima, Aberdeen, Wenatchee and Bellingham meet at the first state convention of the CBL and vote to adopt objectives. Legislative advocacy becomes the means to achieving their goals. The CBL’s president, Monty Percival, goes one step further: he runs for the state senate…and wins. Parent advocates not only have a friend on the inside, but that friend—one of their own founding members—is appointed chairman of the State Charitable Institutions Committee.

The 1950’s begin with a surge in the League’s publicity campaign to create a positive public image of children diagnosed with mental retardation. This included the creation of a video “Children Limited”. In 1952, the Children’s Benevolent League becomes the Washington Association for Retarded Children. Washington stays the course toward institutional expansion, but it’s a painful choice for many parents. A growing movement to keep children with disabilities at home creates a push toward public education. As a result, the CBL (later, WARC) leads the nation in fighting for education for students with intellectual disabilities at the same time that its success in institutional advocacy continues to grow.

In 1957, Senate Bill 122 is introduced and supported by WARC to increase parents’ control over institutional admissions and creates an admissions procedure that promotes the concept of institutions as schools. In 1959, SB 335 passes, which establishes the right of institutional parents to designate a “parental successor” to protect the individual’s rights upon the death of the parent. It also provides a foundation for Eric Froberg to launch a winning defense against deinstitutionalization in later years when the ARC (formerly WARC) sues to close the institutions.

Although the 1960’s witness the greatest growth in institutionalization, WARC is heavily involved in pursuing a comprehensive system of services “from cradle to grave” in the community. Education and vocational services, as well as the beginning signs of community residential alternatives emerge alongside the explosion of institutional placements, which rise to an all time high of 4,197 residents by 1968. The organization is caught in the wave of an overwhelming pressure to address the waiting list, a pressure that’s relieved by institutional growth. Simultaneously, WARC leaders are deeply involved in the creation of services that are closer to families’ homes.

A decade after the release of the “Children Limited” film, The Arc of Washington State produced a second film, “Game of the Year” (1960). The difference between the two movies dramatically illustrates The Arc’s success in bringing the issue of persons with intellectual disabilities before the public. This movie shows Governor Albert Rosellini riding in a convertible, waving to the people celebrating the fourth annual “Game of the Year”. Members of each basketball team, men from Lakeland Village and Rainier School (two institutions located in Washington State) also rode in the parade.

Not everyone is pleased with institutions as the only option. What began in the 50’s with a push for public education continues to build in the 60’s with legislative interest in alternative community-based services. In 1961, Representative Kathryn “Kay” Epton, a parent from Spokane, leads the creation of community developmental centers through the Epton Center Act. Epton is an outspoken critic of institutions and one of few who supported parent pay, but only for those who placed their children in state schools.

As local chapters solidify their roles as service providers, and the state chapter steers funding and state policy toward integration and community-based services, activism drops off. Parents who had placed their sons and daughters in institutions began to gravitate toward groups formed by parents at each of the institutions in the 60’s. In the 70’s, the majority of WARC members are parents whose children live at home with them—representing a meaningful shift in membership. WARC parents continue to want their sons and daughters to live closer to home. Only now, instead of more institutions, they want a more normal life for their loved ones.

In 1974, WARC chooses to alter its name by changing “Children” to “Citizens.” The term citizen indicates a shift in thinking and advocacy from childlike “needs” to individual “rights.” The ideology of normalization (a term coined by Wolf Wolfensberger) promotes the values of mainstreaming, least restrictive environments and . In 1975, the legislature authorizes a plan for deinstitutionalization. For institutional parents, it goes too far. For community advocates of WARC, it doesn’t go far enough.

Frustrated that deinstitutionalization had not only slowed down, but had started to reverse course, the board votes to sue the state on grounds that institutionalized persons are being deprived of their civil liberties. In 1971, a small but fierce group calling itself the Education for All Committee—Evelyn Chapman, Katie Dolan, Janet Taggart, Cecile Lindquist—worked with two law students, George Breck and Bill Dussault, to craft legislation that would mandate public education for all children with disabilities age 3-21. They descended on the state legislature with a mission to pass a law with teeth. And, with backing from WARC’s vigorous grassroots network, the bill was signed into law that same year.

ARC also sets its sights on more natural living situations, advocating for community residential services within a person’s home. Although the philosophical argument against segregation fails at the legislative level, the institutional system is dealt a blow by federal regulators who decertify five of the state’s six DD institutions. Rather than pour funding into the institutions, the state responds to federal findings by moving more than 700 individuals into community residential services. In addition to privately contracted residential providers, a handful of state-run community alternatives are created, called State Operated Living Alternatives (SOLAs).

Together with King County Parent Coalition Coordinator, Margaret-Lee Thompson, Janet Adams and Sue Elliott from The Arc build a solid network of parent advocacy that becomes known as one of the most respected grassroots advocacy efforts “on the hill.”The Arc deploys a team of legislative advocates who ensure that there’s a presence on the hill every day of session, attending hearings, meeting with legislators and mounting statewide actions through telephone trees and, later, fax alerts. Local Arcs send representatives throughout session in what is becoming a well-oiled advocacy movement.

Governor Locke signs HB 2663

By the late 1990’s, The Arc puts its resources toward strengthening self-advocacy in the legislative arena. For the first time in Washington State history, people with developmental disabilities are beginning to form a political force. A major source of this presence comes from People First chapters supported by local Arcs. From the 1990’s to now, The Arc has been instrumental in grassroots advocacy at the policy level, including with self-advocates. When Self Advocates in Leadership, a coalition supported through a grant from the Developmental Disabilities Council, has its first bill introduced and passed in 2004—The Respectful Language Act—the state is put on notice: People with developmental disabilities demand respect. It is the first bill of its kind in the country.

For thirty years, The Arc of Washington State collected used clothing and had a contract to sell it to an outlet that served Value Village stores. With the onset of the Coronavirus 2019 (COVID-19) things changed quickly. Many businesses, including thrift stores, were required to close and had to decide whether to close permanently or reorganize their way of doing business. Unfortunately, when contracts were canceled, The Arc could no longer continue this fundraising arm of our organization and had to shut down our clothing donation collecting.

The Arc of Washington State (no longer an acronym) and its grassroots advocacy of parents, self-advocates and others continues to be a force to be reckoned with legislative accomplishments. The two ongoing issues that elude an answer is the continually growing waiting list, known as the No Paid Services Caseload, and the workforce issue in finding individuals to work in this field.

The year 2020 has brought about many changes. The COVID-19 pandemic made harmful economic changes including the loss of our clothing donation business. The state was abiding by the Governor’s order to stay at home to try to “flatten the curve” and slow or stop the spread of the virus. This was very difficult for people with I/DD especially, as many lived alone and did not understand why they could not go out to their usual activities.

A bright spot in 2020 though, was the passing of the torch for The Arc of Washington. The Executive Director, Sue Elliott, who had done an awesome job of building The Arc from an organization with only one employee to a thriving non-profit and thirty some employees, decided it was time to retire. Her leadership and knowledge inspired many who chose to work in the I/DD field. Stacy Dym was chosen as the new Executive Director for The Arc of Washington State and transitioned into the position at a very difficult time, in the middle of the pandemic. Stacy came from The Arc of King County, and as their Director not only ran the non-profit organization, but also a supported living program. She came into the new job and stepped up from the first day. Though in the middle of time of crisis for our state, Stacy has many new ideas and is determined to see The Arc thrive as we head into the future.

Join us by becoming a member, providing a one-time or monthly gift and support us we strive to be an even stronger organization that advocates for the rights and full participation in society of all people with I/DD. Help us move forward as we envision a world where people with I/DD are included in their communities and neighborhoods and where quality supports and services respond to their needs and personal choices. Join self-advocates, parents, siblings, caregivers and other allies and friends all working together to create a more inclusive community for children and adults with I/DD and their families.

We are Passionate because it’s Personal!