ਦਿਲਚਸਪ

1922 ਵਿਚ ਜਾਪਾਨੀ ਸਾਇਬੇਰੀਆ ਤੋਂ ਕਿਉਂ ਹਟ ਗਏ?

1922 ਵਿਚ ਜਾਪਾਨੀ ਸਾਇਬੇਰੀਆ ਤੋਂ ਕਿਉਂ ਹਟ ਗਏ?



We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

ਵਿਕੀਪੀਡੀਆ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਪਾਨੀ ਰੂਸੀ ਘਰੇਲੂ ਯੁੱਧ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਸਾਇਬੇਰੀਆ ਵਿੱਚ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਬੋਲਸ਼ੇਵਿਕ ਦਖਲ ਅੰਦਾਜ਼ੀ ਦੇ ਅਸਲ ਆਗੂ ਸਨ. 1920 ਤਕ ਹੋਰ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਸੰਭਵ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਨਿਰਾਸ਼ਾਜਨਕ ਕਾਰਨ ਸੀ. ਜਾਪਾਨੀਆਂ ਨੇ 1922 ਦੀ ਬਸੰਤ ਤੱਕ 70,000 ਫ਼ੌਜਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬੋਲਸ਼ੇਵਿਕ ਹਮਲਿਆਂ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ. ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਕਤੂਬਰ 1922 ਤਕ, ਉਹ ਇਕਪਾਸੜ ਰੂਪ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕੌੜੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ.

ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਜਪਾਨ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਭੂਮੀ ਉੱਤੇ ਫੌਜੀ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਕਰਨ ਦੇ ਪਹੁੰਚ ਦਾ ਇਹ ਇੱਕ ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟ (ਇਸ ਨੂੰ ਹਲਕੇ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਲਈ) ਹੈ. ਤਾਂ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ? ਕੀ ਸਾਈਬੇਰੀਆ ਵਿੱਚ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਦਾ ਘਰੇਲੂ ਵਿਰੋਧ ਸੀ? ਜੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿਉਂ?


ਹਾਂ, ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕੂਟਨੀਤਕ ਅਤੇ ਘਰੇਲੂ ਵਿਰੋਧ ਕਾਰਨ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ.

ਸਾਇਬੇਰੀਅਨ ਦਖਲ ਇੱਕ ਲਾਭਦਾਇਕ ਉੱਦਮ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਇਹ ਦੂਰ ਹੈ, ਇੱਕ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਨਸੰਖਿਆ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੁਆਂ neighborsੀ ਯੂਐਸਐਸਆਰ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਰਾਸ਼ਟਰ, ਅਤੇ ਜਿਸਦੇ ਸਰੋਤਾਂ ਦੀ ਅਮੀਰੀ ਨੂੰ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕੱਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ. ਕੋਈ ਸਪਸ਼ਟ ਅੰਤ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਘਰੇਲੂ ਵਿਰੋਧ ਵਧਿਆ.

ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਅਤੇ ਮਲਾਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਸੰਪਤੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨਾਲ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਤਜ਼ਰਬੇ ਨੂੰ ਇਸ ਤੱਥ ਦੁਆਰਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖਰਾਬ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਲਾਭਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਸੀ. ਸਾਈਬੇਰੀਅਨ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਨੇ ਜਾਪਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਮੁਨਾਫੇ ਦੇ ਕੋਈ ਸਪੱਸ਼ਟ ਮੌਕੇ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿੱਟੇ ਦੀ ਕੋਈ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ. ਸਾਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਇਹ ਲੋਕਪ੍ਰਿਯ ਸੀ.

ਗੈਰ -ਲੋਕਪ੍ਰਿਯ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਾਪਸੀ ਕਿਉਂ ਕੀਤੀ ਜਾਏਗੀ? ਇਹ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਫੌਜੀਵਾਦੀ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰਵਾਦੀ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਜਪਾਨ ਕਿਵੇਂ ਸੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ 1930 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ. ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਜਾਪਾਨ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਫੌਜੀ ਧੜੇਬੰਦੀ ਦੀ ਘਾਤਕ ਸਮੱਸਿਆ ਰਹੀ ਹੈ, 1920 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਨੇ ਲੋਕਤੰਤਰ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਸਰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਖੇਪ ਪੁਨਰ ਉੱਥਾਨ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ - ਜਿਸਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ "ਤਾਈਸ਼ੋ ਲੋਕਤੰਤਰ" ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

1930 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੌਰਾਨ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਾਲਾਤ ਹੋਰ ਵੀ ਬਦਤਰ ਹੋ ਗਏ, ਮਹਾਂ ਉਦਾਸੀ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ, ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਕਤਲਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ, ਮੰਚੂਰੀਆ ਦਾ ਕਬਜ਼ਾ, ਲੀਗ ਆਫ਼ ਨੇਸ਼ਨਜ਼ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਸ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੋਇਆ.

ਇਸਦੇ ਉਲਟ, 1920 ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨ ਨੇ ਡਬਲਯੂਡਬਲਯੂਆਈ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਅਤੇ ਯੂਐਸਏ ਵਿੱਚ ਪੱਛਮੀ ਜਮਹੂਰੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਭਾਵਨਾ ਸੀ ਕਿ ਜਾਪਾਨ ਨੂੰ ਮਹਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਲੋਕਤੰਤਰ ਅਤੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਹਿਯੋਗ ਦੀਆਂ ਕਦਰਾਂ ਕੀਮਤਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟ. ਹਾਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕੇਂਦਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਰਮਨੀ ਦੀ ਫੌਜੀਵਾਦੀ ਤਾਨਾਸ਼ਾਹੀ ਵੱਲ, ਜਿਸਦੀ ਫੌਜ ਜਾਪਾਨ ਲਈ ਨਮੂਨਾ ਸੀ.

ਫਿਰ ਵੀ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਸਾਇਬੇਰੀਆ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਹੀ ਸਾਹਸ ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਨਮੂਨਾ ਜਿਸ ਦੁਆਰਾ "ਆਧੁਨਿਕ ਰਾਜ" ਦੀਆਂ ਮੁ characteristicsਲੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਤ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ਾਹੀ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਜਾਪਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਕੋਸ਼ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ. ਜੇਤੂ "ਸਹਿਯੋਗੀ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਿਤ" ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੇ ਲੋਕਤੰਤਰ, ਸੰਵਿਧਾਨਵਾਦ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਸਬੰਧਾਂ ਦੀ ਵਧੇਰੇ ਸਹਿਕਾਰੀ ਸ਼ੈਲੀ ਪ੍ਰਤੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ, ਸਿੱਧੀ ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕੇਂਦਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸਫਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤਾਨਾਸ਼ਾਹੀ ਦੀ ਮੁਹਿੰਮ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੇਕੋਕੋ, ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਰਜਾ ਦੇਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਜਾਪਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ, ਸਮਾਜਿਕ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਸੰਬੰਧਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਪਹੁੰਚ ਅਪਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਅਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਨੂੰ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਰਜੇ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ. ਕੇਨਸੇਕਾਈ ਦੇ ਹਮਾਗੁਚੀ ਓਸਾਚੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਰਮਨੀ ਦੀ ਹਾਰ ਨੇ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਨੌਕਰਸ਼ਾਹੀ ਅਤੇ ਸੈਨਿਕਵਾਦ ਵਿੱਚ ਗਿਰਾਵਟ ਆਈ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕਤੰਤਰ ਉੱਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਤੰਤਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਇਸ ਸਮੇਂ ਸਮੁੱਚੇ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਹਾਵੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ”

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਦੀ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਤੇ ਘਰੇਲੂ, ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਧਤਾ ਦੀ ਘਾਟ ਸੀ. ਦਖਲ ਰੂਸ ਨੂੰ ਡਬਲਯੂਡਬਲਯੂਆਈ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਬਹੁ-ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਉੱਦਮ ਵਜੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ. ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਨੇ ਇਸ ਮੁੱਦੇ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਮਿਸ਼ਨ ਚੈਕੋਸਲੋਵਾਕੀ ਫੌਜ ਦਾ ਬਚਾਅ ਬਣ ਗਿਆ. ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਇਹ 1920 ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਾਪਾਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰ ਕੋਈ ਜਾਪਾਨ ਨੂੰ ਅਲੱਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨੂੰ ਵਿਸਤਾਰਵਾਦ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ. ਬਾਅਦ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਜਾਪਾਨ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ ਤੇ ਅਲੱਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੌਜੀ ਸਾਹਸ ਵਿੱਚ ਘਰੇਲੂ ਵੈਧਤਾ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਸੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਵਰਗੇ ਕਾਰਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਇਜ਼ ਸੀ.

ਹਵਾਲਾ: "ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਅਣਆਗਿਆਕਾਰੀ": ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਸਾਇਬੇਰੀਅਨ ਦਖਲ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪ੍ਰੈਸ ਆਲੋਚਨਾ, 1918-22 ਨਾਲ ਪਾਲ ਈ. ਡਨਸਕੌਂਬ


WP: ਸਾਇਬੇਰੀਅਨ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ, ਜ਼ੋਰ ਮੇਰਾ:

ਜਾਪਾਨੀ ਫ਼ੌਜ ਨੇ ਮਾਸਕੋ ਸਮਰਥਤ ਦੂਰ ਪੂਰਬੀ ਗਣਰਾਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵਲਾਦੀਵੋਸਟੋਕ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਜਾਪਾਨੀ ਸਮਰਥਤ ਪ੍ਰੋਵੀਜ਼ਨਲ ਪ੍ਰਿਮੂਰ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਫੌਜੀ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ. ਜਾਪਾਨ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਮੌਜੂਦਗੀ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਸੀ ਕਿ ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਸਾਇਬੇਰੀਆ ਅਤੇ ਰੂਸੀ ਦੂਰ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਖੇਤਰੀ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਹਨ. ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਤੇ ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਕਿੰਗਡਮ ਦੁਆਰਾ ਤਿੱਖੇ ਕੂਟਨੀਤਕ ਦਬਾਅ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਕੀਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਧ ਰਹੇ ਘਰੇਲੂ ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਕਾਟੋ ਟੋਮੋਸਾਬੁਰੋ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਅਕਤੂਬਰ 1922 ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।


ਜਾਪਾਨੀ ਸਾਇਬੇਰੀਆ?

ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਸੀਮਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਮਤਲਬ ਡਬਲਯੂਡਬਲਯੂ 2 ਤੱਕ ਦੀ ਮਿਆਦ ਵਿੱਚ ਹੈ.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਆਮ ਸਮੱਸਿਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਾਪਾਨੀ ਦੱਖਣ -ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸਾਇਬੇਰੀਆ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਿਉਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤੇਲ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ. ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਇਬੇਰੀਆ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਦਾ ਚੰਗਾ ਸੌਦਾ ਹੈ. ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਦੋਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਰੋਤਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਕੱਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਜੋ 1950 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਆਈਆਈਆਰਸੀ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਤਿਅੰਤ ਸਥਿਤੀਆਂ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਹੁੰਚਯੋਗ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸਾਇਬੇਰੀਆ ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨੀਆਂ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ. ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦੇਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹਨ?

ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਉੱਥੇ ਕਿਉਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਟੀਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਇਹ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਅਨੁਮਾਨ ਲਗਾਏਗਾ ਕਿ ਦੂਸਰੇ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਰਿਆ ਦੇਣਗੇ.

ਸ਼ਾਇਦ ਓਟੀਐਲ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ.

ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਜਾਪਾਨ ਨੇ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ, ਇਸਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸਮੁੰਦਰੀ ਪ੍ਰਾਂਤ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਸੀ. ਦੂਰ ਪੂਰਬੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਗਾਹਕ ਜਾਂ ਤਾਂ ਜਲਾਵਤਨ (ਸੇਮੇਨੋਵ) ਸਨ ਜਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਨ (ਕਲਮੀਕੋਵ ਅਤੇ ਅਨਗਰਨ-ਸਟਰਨਬਰਗ).

ਜਾਪਾਨ ਲਈ ਘਰੇਲੂ ਯੁੱਧ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ 1920 ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲੰਘ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਮੁੰਦਰੀ ਪ੍ਰਾਂਤ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੋਰੀ ਰੂਸੀ ਸਰਕਾਰ ਕੋਲ ਦੂਰ ਪੂਰਬੀ ਗਣਰਾਜ ਵਿੱਚ ਰੂਸੀ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕਠਪੁਤਲੀ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵਿਸਥਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸਰੋਤ ਸਨ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਜਾਪਾਨ ਲੜਾਈ ਨਾ ਕਰਦਾ। ਸਮੁੱਚੇ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਤੱਟ' ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨੇ ਜਾਪਾਨ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਭੂਮੀ 'ਤੇ ਪੈਰ ਜਮਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਰੰਤੂ ਇਸ ਨੇ ਛੇਤੀ ਹੀ ਮੰਚੂਰੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਰੂਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ.

ਪੱਛਮੀ ਤਾਕਤਾਂ ਨੇ ਦੂਰ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਇਰਾਦਿਆਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ (ਜਿਸਦਾ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਸੀ ਕਿ ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ 1918 ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਫੌਜਾਂ ਭੇਜੀਆਂ), ਪਰ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਚੂਰੀਆ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੋਵੀਅਤ ਰੂਸ ਨੂੰ ਵੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਦੂਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ .


ਸਾਇਬੇਰੀਆ ਲਈ 1918 ਦੀ ਜਾਪਾਨੀ ਮੁਹਿੰਮ

ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਜਾਪਾਨੀ ਫੌਜੀ ਕਾਰਵਾਈ 1918 ਦੀ ਸਾਇਬੇਰੀਆ ਦੀ ਮੁਹਿੰਮ ਸੀ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਕਸਰ ਰੂਸੀ ਇਨਕਲਾਬ ਅਤੇ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਬੋਲਸ਼ੇਵਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਾਰ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖਿਆਤਮਕ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਵਜੋਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਗਸਤ 1914 ਤੋਂ ਜਾਪਾਨੀ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਸਹਿਯੋਗੀ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਨੇ ਟੋਕੀਓ ਲਈ ਜਾਪਾਨੀ ਮਹਾਂਦੀਪ ਦੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ. ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੀਨੀ ਇਨਕਲਾਬ ਦੀ ਪੂਰਵ ਸੰਧਿਆ 'ਤੇ ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਕਈ ਹਿੱਤਾਂ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਮਹਾਂਦੀਪੀ ਅਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਸਰਮਾਏਦਾਰ ਬਣਾਉਣਾ ਸੀ, ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰੂਸੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਨੂੰ ਇਕ ਹੋਰ ਅਸਾਧਾਰਣ ਮੌਕਾ ਮੰਨਿਆ. ਵਿਦੇਸ਼ ਮੰਤਰੀ ਮੋਟੋਨੋ ਇਚੀਰੋ ਨੇ ਸਾਇਬੇਰੀਆ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਮੰਚੂਰੀਆ ਵਿੱਚ “ਪੂਰਬੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਥਿਤੀ” ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਕਾਰਵਾਈ ਦੀ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ। ਗ੍ਰਹਿ ਮੰਤਰੀ ਗੋਟੋ ਸ਼ਿਨਪੇਈ ਨੇ ਦਸੰਬਰ 1917 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਅਰਬ ਯੇਨ ਦੀ ਲਾਗਤ ਨਾਲ ਬੈਕਲ ਝੀਲ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰੂਸ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਲਈ 10 ਲੱਖ ਜਾਪਾਨੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ। ਅਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਤੇਰਾਉਚੀ ਮਾਸਟਕੇ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਲਾਹਕਾਰ, ਨਿਸ਼ੀਹਾਰਾ ਕਾਮੇਜ਼ੋ ਨੇ ਨਵੰਬਰ 1917 ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਧੀਨ "ਸੁਤੰਤਰ" ਸਾਇਬੇਰੀਆ ਲਈ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਅਰੰਭ ਕੀਤਾ।

ਸਾਇਬੇਰੀਆ ਵਿੱਚ ਕਾਰਵਾਈ ਦੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਚੈਂਪੀਅਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਬਜ਼ੁਰਗ ਰਾਜਨੇਤਾ ਯਾਮਾਗਾਟਾ ਅਰਿਤੋਮੋ ਅਤੇ ਸ਼ਾਹੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਸਨ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਚੀਨ ਅਤੇ ਰੂਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜਾਪਾਨ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਅਤੇ ਸੈਨਿਕ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ ਸੀ, ਪਰ ਵਿਦੇਸ਼ ਮੰਤਰੀ ਕਾਟੋ ਤਾਕਾਕੀ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਮੰਤਰੀ ਮੰਡਲ ਨੇ ਜਰਮਨੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਘੋਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਸਫਲ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਯਮਗਾਟਾ ਧੜੇ ਨੂੰ ਨਿਰਣਾਇਕ outੰਗ ਨਾਲ ਪਛਾੜ ਦਿੱਤਾ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ. ਅਕਤੂਬਰ 1916 ਤੋਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਯਾਮਾਗਾਟਾ ਪ੍ਰੋਟੈਜੀ ਜਨਰਲ ਤੇਰਾਉਚੀ ਮਾਸਤਕੇ ਨੇ ਖੁਦ, 1917 ਵਿੱਚ ਬੀਜਿੰਗ ਨੂੰ 145 ਮਿਲੀਅਨ ਯੇਨ (ਅਖੌਤੀ ਨਿਸ਼ੀਹਾਰਾ ਲੋਨ) ਦੇ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ 'ਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਕੇ ਜਾਪਾਨ ਦੀ ਮਹਾਂਦੀਪੀ ਨੀਤੀ ਦੀ ਵਾਗਡੋਰ ਸੰਭਾਲ ਲਈ ਸੀ। ਯਾਮਾਗਾਟਾ ਧੜੇ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਰੂਸੀ ਦੂਰ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਫੌਜੀ -ਨੌਕਰਸ਼ਾਹੀ ਅਥਾਰਟੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕਰਨ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ ਮੌਕੇ ਵਜੋਂ. ਜਨਵਰੀ 1918 ਤੱਕ, ਸੈਨਿਕ ਮਾਮਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸੰਯੁਕਤ ਕਮੇਟੀ ਨੇ ਸਾਈਬੇਰੀਆ ਵਿੱਚ ਫੌਜਾਂ ਭੇਜਣ ਲਈ ਜਨਰਲ ਸਟਾਫ -ਯੁੱਧ ਮੰਤਰਾਲੇ ਦੀ ਚਰਚਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ. ਅਪ੍ਰੈਲ 1918 ਵਿੱਚ, ਯੁੱਧ ਮੰਤਰਾਲੇ ਨੇ ਵ੍ਹਾਈਟ ਰੂਸੀ ਜਰਨੈਲ ਦਿਮਿਤਰੀ ਲਿਓਨੀਡੋਵਿਚ ਹੋਰਵਥ ਅਤੇ ਗ੍ਰਿਗਰੀ ਮਿਖਾਇਲੋਵਿਚ ਸੇਮਯੋਨੋਵ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਮੰਚੂਰੀਆ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸੁਤੰਤਰ ਸਾਇਬੇਰੀਆ ਲਈ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ. ਮਈ 1918 ਤਕ, ਥਲ ਸੈਨਾ ਦੇ ਜਨਰਲ ਚੀਫ ਸਟਾਫ ਤਾਨਾਕਾ ਗਿਚੀ ਨੇ ਚੀਨ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਫੌਜੀ ਸਮਝੌਤੇ 'ਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਨੇ ਜਾਪਾਨੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਚੀਨੀ ਪੂਰਬੀ ਰੇਲਵੇ ਦੇ ਮੰਚੂਰੀਆ ਵਿੱਚ ਰੂਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਭੇਜਣ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖੀ। ਅਗਸਤ 1918 ਵਿੱਚ ਰੂਸੀ ਦੂਰ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨੀ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਆਮਦ ਦੁਆਰਾ, ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਇਬੇਰੀਅਨ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਆਰਮੀ ਸ਼ੋਅ ਬਣ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਯਾਮਾਗਾਟਾ ਅਰਿਤੋਮੋ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨੁਮਾਇੰਦੇ ਇਸ ਮੌਕੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਰੂਸੀ ਦੂਰ ਪੂਰਬ ਨੂੰ 72,000 ਨਾਲ ਭਰਨ ਲਈ ਕਰਨਗੇ. ਫੌਜਾਂ.

ਸਾਇਬੇਰੀਆ ਵਿੱਚ ਇਸਦੇ ਸੰਚਾਲਨ ਦੇ ਪੈਮਾਨੇ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਟੋਕੀਓ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਲਾਭ ਉਹ ਸੰਚਤ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸੀ ਜੋ ਇਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦਾ ਇਸਦੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਰੁਤਬੇ ਤੇ ਸੀ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਵਧਦੀ ਖੇਤਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਜੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਪੈਰਿਸ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਾਨਫਰੰਸ ਦੁਆਰਾ ਜਪਾਨ ਵਿਸ਼ਵ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ. ਜਾਪਾਨੀ ਡੈਲੀਗੇਟ ਵਿਸ਼ਵ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਜ਼ਨਦਾਰ ਮੁੱਦਿਆਂ ਦੀ ਚਰਚਾ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਲਈ ਕਾਨਫਰੰਸ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰਤ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਸਭਾ, ਦਸ ਦੀ ਕੌਂਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ. ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਹਾਰਾ ਟਕਾਸ਼ੀ ਨੇ ਜਨਵਰੀ 1920 ਵਿੱਚ ਬੜੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, "ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਾਮਰਾਜ [ਜਾਪਾਨ] ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਬਹਾਲੀ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ. ਇਸ ਨਾਲ, ਸਾਮਰਾਜ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੇ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਅਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਪ੍ਰਤੀ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਵਧਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ. ”

ਪੈਰਿਸ ਵਿਖੇ ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਨਵੇਂ ਅਥਾਰਟੀ ਨੇ ਬੇਸ਼ੱਕ ਅਗਸਤ 1914 ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾ ਰਹੇ ਐਂਟੇਨਟੇ ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨੀ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ. ਅਤੇ ਏਸ਼ੀਆ/ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਅਥਾਰਟੀ, ਇਸਦੇ 1914 ਤੋਂ 1918 ਤੱਕ ਦੇ ਫੌਜੀ ਸੰਚਾਲਨ ਦਾ ਰਿਕਾਰਡ ਇੱਕ ਸਹਿਯੋਗੀ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਜਾਪਾਨੀ ਸਹਿਯੋਗ ਦੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਪੱਧਰ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਜਾਪਾਨ ਦੀ ਕਿੰਗਦਾਓ ਦੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ 1914 ਦੀ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ 29,000 ਸ਼ਾਹੀ ਫੌਜ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੇ 2,800 ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਾਮਰਾਜੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਨੇਵੀ ਦੀਆਂ ਦੋ ਟਾਸਕ ਫੋਰਸਾਂ ਨੇ ਸਤੰਬਰ 1914 ਵਿੱਚ ਜਰਮਨ ਈਸਟ ਏਸ਼ੀਆਟਿਕ ਸਕੁਐਡਰਨ ਦੇ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਭੂਮੱਧ ਰੇਖਾ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਜਰਮਨ ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ. ਝੂਠੀ ਸਹਾਇਤਾ 'ਤੇ. ਜਾਪਾਨੀ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੇ 1914 ਅਤੇ 1918 ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਾਮਰਾਜ ਦੀ ਗਤੀਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ, ਆਸਟਰੇਲੀਆ ਅਤੇ ਨਿ Newਜ਼ੀਲੈਂਡ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਤੋਂ ਹਿੰਦ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਰਾਹੀਂ ਅਰਬ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਅਦਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ. ਅਤੇ, ਮੈਡੀਟੇਰੀਅਨ ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨੀ ਵਪਾਰੀ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਫਰਵਰੀ 1917 ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਜਪਾਨੀ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਰੂਜ਼ਰ (ਸਾਰੇ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾਂ ਜਹਾਜ਼) ਜਰਮਨ ਪਣਡੁੱਬੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਹਿਯੋਗੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ.

ਜਿੱਥੇ ਜਾਪਾਨੀ ਫੌਜਾਂ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਕਾਫ਼ੀ ਜਪਾਨੀ ਸਹਾਇਤਾ ਵਹਿ ਗਈ. ਯੁੱਧ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਕਈ ਜਾਪਾਨੀ ਰੈਡ ਕਰਾਸ ਯੂਨਿਟ ਸਹਿਯੋਗੀ ਰਾਜਧਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਾਪਾਨ ਨੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਲੋੜੀਂਦੀ ਸ਼ਿਪਿੰਗ, ਤਾਂਬਾ ਅਤੇ ਪੈਸੇ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ 640 ਮਿਲੀਅਨ ਯੇਨ ਲੋਨ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ. ਰੂਸੀਆਂ ਨੂੰ, ਜਾਪਾਨ ਨੇ 600,000 ਦੀ ਸਖਤ ਜ਼ਰੂਰਤ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਈਫਲਾਂ ਵੇਚੀਆਂ. ਇੱਕ ਸਮਕਾਲੀ ਪੱਛਮੀ ਨਿਰੀਖਕ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, "ਜੇ ਇਸ ਸਹਾਇਤਾ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਰੂਸ ਦਾ collapseਹਿਣਾ ਇਸ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਆ ਜਾਣਾ ਸੀ." ਦਰਅਸਲ, ਏਨਟੈਂਟੇ ਅਤੇ ਕੇਂਦਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਅਰੰਭ ਤੋਂ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਜਾਪਾਨੀ ਸਹਾਇਤਾ ਅਤੇ ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਇਹ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ, ਸੰਘਰਸ਼ ਦੇ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ਯੋਗ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਦਾਅਵਿਆਂ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ. ਜਪਾਨ ਵਿੱਚ ਜਰਮਨ ਰਾਜਦੂਤ, ਕਾਉਂਟ ਗ੍ਰਾਫ ਵਾਨ ਰੇਕਸ, ਅਗਸਤ 1914 ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਐਂਟੇਨਟੇ ਦੇ ਜਾਪਾਨੀ ਸਮਰਥਨ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਸੀ ਕਿ, ਜਾਪਾਨੀ ਵਿਦੇਸ਼ ਮੰਤਰੀ ਕਾਟੋ ਤਾਕਾਕੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਕੁਰਸੀ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਬੈਠਾ ਸੀ ਅਤੇ ਲਗਭਗ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ. ਯੂਰਪੀਅਨ ਰਾਜਧਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਰਮਨ ਅਤੇ ਆਸਟ੍ਰੀਆ ਦੇ ਨੁਮਾਇੰਦਿਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਕਈ ਵਾਰ ਜਾਪਾਨੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕੀਤਾ.

ਏਨਟੇਨਟੇ ਪ੍ਰਤੀ ਜਾਪਾਨ ਦੀ ਮੁ earlyਲੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਦੇ ਮੱਦੇਨਜ਼ਰ, ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਨ. ਅਗਸਤ 1914 ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਏਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨੀ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਬਾਰੇ ਮੁ initialਲੀਆਂ ਗਲਤਫਹਿਮੀਆਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਨੇ ਸਤੰਬਰ 1914 ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨ ਤੋਂ ਪੱਛਮੀ ਮੋਰਚੇ ਵਿੱਚ ਫੌਜਾਂ ਲਈ ਅਰਜ਼ੀ ਦਿੱਤੀ। ਕਿੰਗਦਾਓ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ, ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਸਹਿਯੋਗੀ ਬੇਨਤੀਆਂ ਬਰਫ਼ਬਾਰੀ ਹੋ ਗਈਆਂ. 6 ਨਵੰਬਰ 1914 ਨੂੰ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਵਿਦੇਸ਼ ਸਕੱਤਰ ਐਡਵਰਡ ਗ੍ਰੇ ਨੇ ਟੋਕੀਓ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੇ ਰਾਜਦੂਤ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੱਕ ਜਾਪਾਨੀ ਫੋਰਸ “ਫਰਾਂਸ, ਬੈਲਜੀਅਮ ਅਤੇ ਜਰਮਨੀ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਦੇ ਮੁੱਖ ਕਾਰਜਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਿੱਸਾ ਲਵੇ ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੀ ਫੌਜ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ। ਯੂਰਪ ਮਹਾਂਦੀਪ ਦੇ ਸਾਡੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ. ” ਇਸ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਫ੍ਰੈਂਚ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਨੇ ਬਾਲਕਨ ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ ਉੱਤੇ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਬੀਆ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਲਈ 500,000 ਜਾਪਾਨੀ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਗੈਰ ਰਸਮੀ ਫ੍ਰੈਂਚ ਬੇਨਤੀਆਂ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਦਿੱਤੀ. 1918 ਦੇ ਜੁਲਾਈ ਦੇ ਅਖੀਰ ਤੱਕ, ਯੂਐਸ ਨੇਵੀ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ "ਜ਼ਰੂਰੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਦਾ ਮਾਮਲਾ" ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਾਪਾਨੀ ਬੈਟਲ ਕਰੂਜ਼ਰ ਐਟਲਾਂਟਿਕ ਦੇ ਪਾਰ ਅਮਰੀਕੀ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ.

ਸਾਈਬੇਰੀਅਨ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਪਾਨ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਦਰਮਿਆਨ ਲਗਾਤਾਰ ਲੜਾਈ ਦੇ ਮੱਦੇਨਜ਼ਰ, ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਕਾਰਵਾਈ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਖੁਦਮੁਖਤਿਆਰ ਜਾਪਾਨੀ ਕਾਰਵਾਈ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ. 1914 ਤੋਂ ਜਾਪਾਨੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਨਿਰੰਤਰ ਸਹਿਯੋਗੀ ਬੇਨਤੀਆਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਸ ਮੁਹਿੰਮ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਪਹੁੰਚ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਝਲਕ ਵਜੋਂ ਮਾਨਤਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ. ਨਵੰਬਰ 1917 ਦੀ ਰੂਸੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਮਾਰਚ ਵਿੱਚ ਜਰਮਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਨੇ ਐਂਟੇਨਟੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਰਣਨੀਤਕ ਝਟਕਾ ਦਿੱਤਾ. ਨਾ ਸਿਰਫ ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਰੂਸੀ ਮੋਰਚੇ ਦੇ collapseਹਿ ਜਾਣ ਦਾ ਸੀ, ਮਾਸਕੋ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਪੱਛਮੀ ਬੋਲਸ਼ੇਵਿਕ ਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਮੱਦੇਨਜ਼ਰ ਪੂਰੇ ਰੂਸੀ ਸਾਮਰਾਜ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਪੱਛਮੀ ਮੋਰਚੇ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਅਤੇ ਫਰਾਂਸ ਨੇ ਰੂਸੀ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਹਿਯੋਗੀ-ਪੱਖੀ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ. ਪਰ ਵਧੇਰੇ ਜਾਪਾਨੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਚਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਕਾਲਾਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਐਂਟੇਨਟ ਨੇ ਜਾਪਾਨੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਲਈ ਵੀ ਉੱਚੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਰੱਖੀਆਂ. ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਜਦੋਂ ਅਮਰੀਕੀ ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੇ ਸਕੱਤਰ ਨੇ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਰਾਜਦੂਤ ਨੂੰ ਅਟਲਾਂਟਿਕ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਵਤ ਜਾਪਾਨੀ ਲੜਾਈ ਕਰੂਜ਼ਰ ਬਾਰੇ ਸੰਪਰਕ ਕੀਤਾ, ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਨੇ ਰਸਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਾਪਾਨੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਸਾਈਬੇਰੀਆ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼, ਫ੍ਰੈਂਚ, ਇਟਾਲੀਅਨ, ਅਮਰੀਕੀ ਅਤੇ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ.

ਪੈਰਿਸ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਾਨਫਰੰਸ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਂ ਯੁੱਧ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਨੇ ਜਾਪਾਨੀਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਨਿਰਾਸ਼ ਬੇਨਤੀਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਾਪਾਨ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਥਿਤੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ.


ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਹਾਲ ਹੀ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵਿਸਤਾਰ ਨਾਲ ਸਹਿਜ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਜਾਪਾਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੇ ਵਿੱਚ 1902 ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਫੌਜੀ ਸੰਧੀ ਤੋਂ ਸਹਿਜ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜੋ ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਵੀਨੀਕਰਨ ਲਈ ਸੀ. ਯੂਐਸ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਦੇਸ਼ ਸੀ. ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਅਤੇ ਜਾਪਾਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਜਲ ਸੈਨਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਦੌੜ ਤੋਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵੀ ਬੇਚੈਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੇ ਖਰਚਿਆਂ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕਾਨਫਰੰਸ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ. ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਆਰਥਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਦੌੜ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੇ ਅਜਿਹੀ ਕਾਨਫਰੰਸ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ.

ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਨੇਵਲ ਕਾਨਫਰੰਸ 1921-22 ਦੀਆਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਯੂਰਪੀਅਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੇ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਏਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਖੇਤਰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟੇਨ, ਫਰਾਂਸ, ਨੀਦਰਲੈਂਡਜ਼ ਅਤੇ ਪੁਰਤਗਾਲ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਸੀ. ਇਟਲੀ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਭੇਜਦਾ ਸੀ. ਬੀਜਿੰਗ ਵਿਖੇ ਜੰਗੀ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਚੀਨ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਜਾਪਾਨ ਨੇ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਕੀਤੀ, ਉਸਦੀ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੇ ਨਾਲ ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ competeੰਗ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ.

ਕਾਨਫਰੰਸ ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਚੀਨ ਦੀ ਪ੍ਰਭੂਸੱਤਾ, ਆਜ਼ਾਦੀ, ਖੇਤਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਕੀ ਅਖੰਡਤਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਚੀਨ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸਰਕਾਰ ਵਿਕਸਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਵੇ. ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਆਰਥਿਕ ਮੌਕਿਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ. ਚੀਨ ਦੇ ਵਫ਼ਦ ਨੇ ਸਹਿਮਤੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਚੀਨ ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਮਾਮਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੱਖਪਾਤ ਨਾਲ ਵਿਤਕਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਸਨੇ ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵਾਧੂ ਖੇਤਰੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਚੀਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਯਾਤ-ਨਿਰਯਾਤ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਚੀਨ ਨੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਡਾਕਘਰਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਡਾਕ ਸੇਵਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਨਿਯੰਤਰਣ ਨੇ ਚੀਨ ਨੂੰ ਮਾਲੀਏ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਕਾਨਫਰੰਸ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋਈ ਕਿ 1 ਜਨਵਰੀ, 1923 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਡਾਕਘਰਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਕਾਨਫਰੰਸ ਨੇ ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਵਫ਼ਦ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਡੋਂਗ ਪ੍ਰਾਂਤ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਜਰਮਨ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਉੱਤੇ ਚੀਨ ਦੇ ਕੰਟਰੋਲ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਨ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋਣ ਲਈ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ। ਪਰ ਕਾਨਫਰੰਸ ਨੇ ਚੀਨ ਲਈ ਟੈਰਿਫ ਖੁਦਮੁਖਤਿਆਰੀ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ.

ਕਾਨਫਰੰਸ ਵਿੱਚ, ਜਪਾਨ ਨੇ ਚੀਨ ਨਾਲ 1915 ਦੀ ਸੰਧੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ. ਪਰ ਦੂਜੇ ਡੈਲੀਗੇਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਇਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੰਧੀ ਦੇ ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸਨੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਚੀਨੀਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭੂਸੱਤਾ ਖੋਹ ਲਈ ਸੀ: ਚੀਨ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਫੌਜੀ ਅਤੇ ਵਿੱਤੀ ਸਲਾਹਕਾਰ, ਜਾਪਾਨੀਆਂ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਚੀਨ, ਸਾਂਝੇ ਜਾਪਾਨੀ ਅਤੇ ਚੀਨੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋਣ. ਪੁਲਿਸ ਉੱਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ, ਚੀਨ ਸਿਰਫ ਜਾਪਾਨੀਆਂ ਤੋਂ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਸਪਲਾਈ ਖਰੀਦਦਾ ਹੈ, ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨੀ ਰੇਲਵੇ ਨਿਰਮਾਣ ਅਧਿਕਾਰ, ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਚੀਨ ਦੀ ਉਧਾਰ ਪੂੰਜੀ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਨ ਜਾਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਜਾਪਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ.

ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਮੰਡਲ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਪਾਨ ਸਾਈਬੇਰੀਆ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਫ਼ੌਜ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਕਿੱਤੇ 'ਤੇ ਜਾਪਾਨ ਖਰਚ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਬਦਲੇ ਜਾਪਾਨ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਪੈਸੇ ਖਰਚ ਕਰਨੇ ਪੈਣਗੇ ਅਤੇ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏਗਾ. ਅਤੇ ਜਪਾਨ ਕੀਆਚੋ ਖਾੜੀ (ਸ਼ੈਂਡੋਂਗ ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ) ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਚੀਨ ਦੇ ਹੋਰ ਸਥਾਨਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜੀ ਫੌਜਾਂ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਿਆ. ਇਹ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੇ ਨਾਲ ਕੈਰੋਲੀਨ ਟਾਪੂਆਂ ਦੇ ਯਾਪ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਕੇਬਲ ਅਤੇ ਰੇਡੀਓ ਸਟੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸਾਂਭ -ਸੰਭਾਲ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋਇਆ. ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ, ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਭੂਮੱਧ ਰੇਖਾ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਟਾਪੂਆਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਹਿਮਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਕਿ ਪੈਰਿਸ ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਪਾਨ ਕੋਲਿੰਗ, ਕੇਬਲ ਅਤੇ ਰਾਡਾਰ ਸਟੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੇ ਅੱਡਿਆਂ ਵਜੋਂ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਨ ਹਵਾਈ ਦੇ ਪੱਛਮ ਜਾਂ ਸਿੰਗਾਪੁਰ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਮੁੰਦਰੀ ਬੇਸ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋਏ.

ਜਲ ਸੈਨਾਵਾਂ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਕਾਨਫਰੰਸ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋਈ ਕਿ ਜਪਾਨ ਨੂੰ ਤਾਈਵਾਨ ਸਮੇਤ ਜਾਪਾਨ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੀ ਉੱਤਮਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨੀ ਸੀ. ਜਾਪਾਨ, ਇਹ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਅਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੇ ਲਈ ਹਰ ਪੰਜ ਲਈ ਸਿਰਫ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਜੰਗੀ ਜਹਾਜ਼ ਹੋਣਗੇ. ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਸਹਿਮਤੀ ਬਣੀ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਸ਼ 27,000 ਟਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੱਖੇਗਾ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅੱਠ ਇੰਚ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਬੋਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੰਦੂਕਾਂ ਸਨ. ਕਾਨਫਰੰਸ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋਈ ਕਿ ਲੜਾਕੂ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਕਰੂਜ਼ਰ ਕੋਲ ਸੋਲਾਂ ਇੰਚ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਬੋਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੰਦੂਕਾਂ ਹੋਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ. ਪਰ ਪਣਡੁੱਬੀਆਂ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸਮਝੌਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ.

ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਲ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋਣ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਦਾ ਜਪਾਨ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ. ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਜਲ ਸੈਨਾ ਬੋਰਡ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਕਮਾਂਡਰ ਕਾਟੋ ਕਾਂਜੀ, ਇੰਨੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਤੇ ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ. ਜਾਪਾਨ ਵਿੱਚ ਸੰਧੀ ਦੀ ਨਾਪਸੰਦਤਾ ਨੇ ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਦਫਤਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਸੰਧੀ ਲਈ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੈ. ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਮਾਮਲਿਆਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨ ਵਿੱਚ ਪੱਖਪਾਤ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਖ਼ਾਸਕਰ ਇਸਦੇ ਛੋਟੇ ਅਫਸਰਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਜੋਸ਼ੀਲੇ ਸਨ ਕਿ ਜਾਪਾਨ ਪੱਛਮੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਏਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹਿੱਤਾਂ ਦੀ ਪੈਰਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ.

ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੇ ਠਿਕਾਣਿਆਂ ਬਾਰੇ ਜਾਪਾਨ ਦੀ ਮੰਗ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਨੇਵਲ ਕਾਨਫਰੰਸ ਤੋਂ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਉਭਰਿਆ. ਇਸਨੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਕਿ ਜਾਪਾਨ ਇੱਕ ਸੰਭਾਵਤ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ. ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੀ ਸੰਧੀ ਨੇ ਜਾਪਾਨ ਅਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਛਿੜ ਜਾਣ 'ਤੇ ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋਣਾ ਸੀ. ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਨੇ ਜਾਪਾਨ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਫੌਜੀ ਸੰਧੀ ਦਾ ਨਵੀਨੀਕਰਨ ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ. ਇਸਦੇ ਨਾਲ, ਜਾਪਾਨ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸੀਮਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ. ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਨੇ ਸਿੰਗਾਪੁਰ ਵਿਖੇ ਪਹਿਲੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੇ ਜਲ ਸੈਨਾ ਦਾ ਬੇਸ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਆਪਣੀ ਚਿਰੋਕਣੀ ਯੋਜਨਾ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਿਆ. ਅਤੇ ਜਾਪਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਮਲਾਵਰ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਿਟੇਨ, ਨੀਦਰਲੈਂਡਜ਼ ਅਤੇ ਯੂਐਸ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਜੋਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ.


ਦੂਰ ਪੂਰਬੀ ਗਣਰਾਜ

ਸਾਡੇ ਸੰਪਾਦਕ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਕਰਨਗੇ ਅਤੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨਗੇ ਕਿ ਲੇਖ ਨੂੰ ਸੋਧਣਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ.

ਦੂਰ ਪੂਰਬੀ ਗਣਰਾਜ, ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਚਿਤਾ ਗਣਰਾਜ, ਰੂਸੀ Dalnevostochnaya Respublika ਜਾਂ ਚਿਤਿਨਸਕਾਯਾ ਪ੍ਰੈਸਬਲੀਕਾ1920 ਵਿੱਚ ਸੋਵੀਅਤ ਰੂਸ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰਬੀ ਸਾਇਬੇਰੀਆ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ 1922 ਵਿੱਚ ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਲਾਦੀਵੋਸਟੋਕ ਸਮੇਤ. ਇਸ ਲਈ ਲੈਨਿਨ ਨੇ ਚੀਤਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੂਰਬੀ ਗਣਰਾਜ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸੋਵੀਅਤ ਅਤੇ ਜਾਪਾਨੀ ਹੋਲਡਿੰਗਜ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਬਫਰ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ. ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਸੋਵੀਅਤ ਸ਼ਕਤੀ ਸਾਈਬੇਰੀਆ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਗਈ, ਗਣਤੰਤਰ ਨੂੰ ਰੂਸੀ ਸੋਵੀਅਤ ਸੰਘੀ ਸਮਾਜਵਾਦੀ ਗਣਰਾਜ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਣਾ ਸੀ.

ਸਥਾਨਕ ਬੋਲਸ਼ੇਵਿਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜਿੱਤਾਂ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦਾ ਦਬਾਅ, ਜੋ ਏਸ਼ੀਆ ਦੇ ਸਮੁੱਚੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਤੱਟ ਦੇ ਜਾਪਾਨੀ ਨਿਯੰਤਰਣ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੋਵੀਅਤ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਦਬਾਅ ਨੇ ਜਾਪਾਨ ਨੂੰ 1922 ਵਿੱਚ ਸਾਇਬੇਰੀਆ ਖਾਲੀ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਦੋਂ ਪੂਰਬੀ ਗਣਰਾਜ ਸੀ ਨਵੰਬਰ 1922 ਵਿੱਚ ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।


ਨੌ-ਸ਼ਕਤੀ ਸੰਧੀ

ਵੱਖ -ਵੱਖ ਹਵਾਲੇ

ਉਪਰੋਕਤ ਪੰਜ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਨੀਦਰਲੈਂਡਜ਼, ਪੁਰਤਗਾਲ, ਬੈਲਜੀਅਮ ਅਤੇ ਚੀਨ ਦੁਆਰਾ ਹਸਤਾਖਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਨੌ-ਪਾਵਰ ਸਮਝੌਤੇ ਨੇ ਚੀਨ ਦੀ ਪ੍ਰਭੂਸੱਤਾ, ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਅਤੇ ਖੇਤਰੀ ਅਖੰਡਤਾ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਸ਼ਰਤਾਂ 'ਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ. ਇੱਕ ਸੰਬੰਧਤ ਸੰਧੀ ਵਿੱਚ ਨੌਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ...

'ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ

ਨੌ-ਪਾਵਰ ਸਮਝੌਤੇ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਧਿਰਾਂ ਨੂੰ "ਚੀਨ ਦੀ ਰਾਜ ਦੀ ਪ੍ਰਭੂਸੱਤਾ, ਸੁਤੰਤਰਤਾ, ਅਤੇ ਖੇਤਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ ਅਖੰਡਤਾ" ਅਤੇ ਵਪਾਰਕ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ. ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤੁੰਗ ਨੂੰ ਕੱacuਣ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਚੀਨ-ਜਾਪਾਨੀ ਸਮਝੌਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ. ਨੇਵੀ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਬ੍ਰਿਟੇਨ 'ਤੇ ਪੰਜ-ਸ਼ਕਤੀ ਸੰਧੀ ਵਿੱਚ,…

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਕਾਨਫਰੰਸ (1921-22) ਦੇ ਬਾਅਦ ਨੌ-ਪਾਵਰ ਸੰਧੀ ਨੇ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ. ਮੰਚੂਰੀਆ (ਉੱਤਰ -ਪੂਰਬੀ ਚੀਨ) ਵਿੱਚ ਸੰਕਟ 1931 ਦੀ ਮੁਕਡਨ ਘਟਨਾ ਅਤੇ 1937 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ ਚੀਨ ਅਤੇ ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਯੁੱਧ ਕਾਰਨ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਇੱਕ ਸਖਤ ਰਵੱਈਆ ਅਪਣਾਇਆ ...

… 1922 ਦੀ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੀ ਨੌ-ਪਾਵਰ ਸੰਧੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਚੀਨ ਦੇ ਹਿੱਤਾਂ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ.

ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ

… ਸੰਧੀ ਉੱਤੇ ਨੌ-ਪਾਵਰ ਸਮਝੌਤੇ ਵਜੋਂ 6 ਫਰਵਰੀ ਨੂੰ ਹਸਤਾਖਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਦੋ ਹੋਰ ਚੀਨੀ ਪ੍ਰਸਤਾਵਾਂ, ਟੈਰਿਫ ਖੁਦਮੁਖਤਿਆਰੀ ਅਤੇ ਬਾਹਰਲੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨਾ, ਇਸ ਸਮਝੌਤੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਗਲੇਰੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਲਈ ਇੱਕ ਕਮੇਟੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਚੀਨ ਅਤੇ ਜਾਪਾਨ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਖਰੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨੇ ਇੱਕ ਸੰਧੀ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨ ਸਹਿਮਤ ਹੋਇਆ ...

ਨੌ-ਪਾਵਰ ਸਮਝੌਤਾ (ਨੀਦਰਲੈਂਡਜ਼, ਪੁਰਤਗਾਲ, ਬੈਲਜੀਅਮ ਅਤੇ ਚੀਨ ਸਮੇਤ ਪੰਜ ਸ਼ਕਤੀਆਂ), ਚੀਨੀ ਪ੍ਰਭੂਸੱਤਾ ਅਤੇ ਖੇਤਰੀ ਅਖੰਡਤਾ ਦੀ ਗਰੰਟੀ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ. ਅਧਿਕਾਰਤ ਕਾਨਫਰੰਸ ਸੈਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਜਾਪਾਨ ਸ਼ੈਂਡੋਂਗ ਤੋਂ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਜਾਪਾਨੀ ਫੌਜਾਂ ਵੀ ਸਾਇਬੇਰੀਆ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈਆਂ ...


ਰੋਨਾਲਡ ਰੀਗਨ ਨੇ ਡੋਨਾਲਡ ਟਰੰਪ ਲਈ ਰਾਹ ਪੱਧਰਾ ਕੀਤਾ

1917 ਦੇ ਅਕਤੂਬਰ ਇਨਕਲਾਬ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰੂਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ, ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਧੁਰਾ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਮੈਂਬਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸੋਵੀਅਤ ਰੂਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸ਼ਾਹੀ ਜਾਪਾਨ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਇੱਕ ਪੂਰਵ ਸਿੱਟੇ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦਾ ਹੈ. ਪਰ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਅਜਿਹਾ ਸੀ.

ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਜਪਾਨੀ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰੂਸੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਨੂੰ ਅਨੁਕੂਲ ਵੇਖਿਆ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨ ਦੀ 1868 ਦੀ ਮੇਜੀ ਬਹਾਲੀ ਦੇ ਸਮਾਨਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਧੁਨਿਕੀਕਰਨ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ.

ਸਿਰਫ ਉਦੋਂ ਜਦੋਂ ਕੱਟੜ ਹਵਾਵਾਂ ਨੇ ਕੋਰੀਆ ਅਤੇ ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਵਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਧਮਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਕੀ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਜਾਪਾਨ ਨੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਮਿismਨਿਜ਼ਮ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਲਿਆ. ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਾਪਾਨੀ ਖੱਬੇਪੱਖੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜਾਪਾਨੀ ਕਮਿ Communistਨਿਸਟ ਪਾਰਟੀ, ਕੋਰੀਆ ਅਤੇ ਚੀਨ 'ਤੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਫੋਕਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰੂਸੀਆਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟਣ ਲਈ ਆਏ.

ਜੈਕਬਿਨ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਅਰਵਿੰਦ ਦਿਲਾਵਰ ਦੇ ਲੇਖਕ, ਤਤੀਆਨਾ ਲਿੰਖੋਏਵਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਇਨਕਲਾਬ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਜਾਪਾਨ ਅਤੇ ਸੋਵੀਅਤ ਕਮਿismਨਿਜ਼ਮ, ਜਾਪਾਨੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਨੇਤਾਵਾਂ, ਫੌਜੀ ਕਮਾਂਡਰਾਂ, ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਖੱਬੇਪੱਖੀਆਂ ਦੇ ਰੂਸੀ ਇਨਕਲਾਬ ਅਤੇ ਸੋਵੀਅਤ ਰੂਸ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰਤੀਰੋਧਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਬਾਰੇ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਅਤੇ ਸੰਖੇਪਤਾ ਲਈ ਸੰਪਾਦਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ.

ਰੂਸੀ ਇਨਕਲਾਬ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਪਾਨ ਅਤੇ ਰੂਸ ਵਿਚਾਲੇ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸੀ?

ਕਿਤਾਬ ਦੀ ਮੁੱਖ ਦਲੀਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਰੂਸੀ-ਜਾਪਾਨੀ ਸਬੰਧਾਂ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤੇ ਬਗੈਰ ਕੋਈ ਸੋਵੀਅਤ ਕਮਿismਨਿਜ਼ਮ ਅਤੇ ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਨਾਲ ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਸਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ. ਅਠਾਰ੍ਹਵੀਂ ਸਦੀ ਤੋਂ, ਜਾਪਾਨ ਰੂਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਏਸ਼ੀਆਈ ਆਬਾਦੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਯੂਰੇਸ਼ੀਅਨ ਸਾਮਰਾਜ ਮੰਨਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੰਗੋਲ ਅਤੇ ਚੀਨੀ ਸਾਮਰਾਜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਲੰਮਾ, ਪੱਕਾ ਜੁੜਿਆ ਇਤਿਹਾਸ. ਜਾਪਾਨ ਲਈ ਰੂਸ ਇੱਕ ਉਤਸੁਕ ਮਾਮਲਾ ਸੀ: ਇਹ ਇੱਕ ਯੂਰਪੀਅਨ ਸਾਮਰਾਜ ਰਾਜ ਸੀ, ਪਰ ਇਸਦਾ ਇਤਿਹਾਸ, ਰਾਜਨੀਤੀ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕਤਾ ਬਾਕੀ ਏਸ਼ੀਆ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸਦੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਸੀ.

ਰੂਸ ਦੀ ਉਲਝਣ ਵਾਲੀ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਅਤੇ ਭੂਗੋਲਿਕ ਸਥਿਤੀ ਨੇ ਇਸਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਜਾਪਾਨੀ ਰਵੱਈਏ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਤੌਰ ਤੇ ਦੋ ਵਿਰੋਧੀ ਕੈਂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ: ਉਹ ਜਿਹੜੇ ਰੂਸੀ ਰਾਜ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਹਮਲਾਵਰ ਅਤੇ ਵਿਸਤਾਰਵਾਦੀ ਮੰਨਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਜਾਪਾਨੀ ਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸਿੱਧਾ ਖਤਰਾ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰੂਸੀ ਰਾਜ ਦੇ ਨਾਲ ਸਹਿਯੋਗ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਾਪਾਨ ਅਤੇ ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੋਣਾ. 1917 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਰੂਸ ਅਤੇ ਜਾਪਾਨ ਨੇ ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆ ਨੂੰ "ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ" ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਤੀਜੀ ਧਿਰ - ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ - ਨੂੰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਦੀ ਆਪਸੀ ਇੱਛਾ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ. ਮੇਰੀ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰੂਸੀ ਇਨਕਲਾਬ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੱਜ ਦੇ ਦਿਨ ਤੱਕ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਰਵੱਈਏ ਕਿਵੇਂ ਜਾਰੀ ਰਹੇ.

ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੜ੍ਹੇ -ਲਿਖੇ ਜਾਪਾਨੀ ਲੋਕ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਰੂਸ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਪੱਛਮੀ ਆਧੁਨਿਕਤਾ ਅਤੇ ਪੂੰਜੀਵਾਦ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਵੱਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ੰਗ ਨਾਲ ਆਕਰਸ਼ਤ ਹੋਏ ਸਨ. ਜਾਪਾਨੀਆਂ ਨੇ ਬੜੀ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਰੂਸੀ ਪੱਛਮੀ-ਵਿਰੋਧੀ ਇਸਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਸਭਿਆਚਾਰਕ, ਇਤਿਹਾਸਕ ਅਤੇ ਭੂ-ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਾਪਾਨੀਆਂ ਲਈ ਪੱਛਮ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਏਸ਼ੀਆ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਸਥਿਤੀ ਵਰਗਾ ਹੈ. ਰੂਸ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਅਤੇ ਬੌਧਿਕ ਉਤਪਾਦਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰੂਸੀ ਲੋਕਪ੍ਰਿਯਵਾਦ, ਸਮਾਜਵਾਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕ੍ਰਾਂਤੀਕਾਰੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚਲੀ ਆ ਰਹੀ ਜਾਪਾਨੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨੇ ਰੂਸ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸਮਾਜਵਾਦੀ ਅਤੇ ਕਮਿistਨਿਸਟ ਸਮੇਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾਵਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਸਵਾਗਤ ਲਈ ਰਾਹ ਪੱਧਰਾ ਕੀਤਾ.

ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰੂਸੀ ਇਨਕਲਾਬ ਨੂੰ 1868 ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਮੇਜੀ ਬਹਾਲੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਸਮਾਨਤਾਵਾਂ ਕੀ ਸਨ?

1918 ਵਿੱਚ, ਜਾਪਾਨ ਨੇ ਮੇਜੀ ਬਹਾਲੀ ਦੀ ਪੰਜਾਹਵੀਂ ਵਰ੍ਹੇਗੰ ਮਨਾਈ. ਇਸਦੀ ਯਾਦ ਅਜੇ ਵੀ ਤਾਜ਼ਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੇਜੀ ਇਨਕਲਾਬੀ ਸਮਾਗਮਾਂ ਦੇ ਭਾਗੀਦਾਰ ਅਜੇ ਵੀ ਜਿੰਦਾ ਸਨ. ਵਰ੍ਹੇਗੰ ਜਾਪਾਨੀ ਜਨਤਾ ਲਈ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਬਣ ਗਈ ਕਿ ਕੀ ਮੇਜੀ ਬਹਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਅਦਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਾਅਦੇ ਕੀ ਸਨ.

ਜਾਪਾਨੀ ਸਰਕਾਰ ਅਤੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਰਚ 1917 ਵਿੱਚ ਫਰਵਰੀ ਇਨਕਲਾਬ ਬਾਰੇ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਵਿਚਾਰ ਸਨ, ਜਿਸਦੇ ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ ਨਿਕੋਲਸ II ਦਾ ਤਿਆਗ ਹੋ ਗਿਆ. ਫਰਵਰੀ ਇਨਕਲਾਬ ਨੂੰ ਇੱਕ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਤਾਨਾਸ਼ਾਹੀ ਸਰਕਾਰ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਨੌਕਰਸ਼ਾਹੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਵਿਦਰੋਹ ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ ਸੀ.

ਸਭ ਤੋਂ ਦਿਲਚਸਪ ਮੁੱਦਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਾਪਾਨੀ ਜਨਤਾ ਨੇ ਰੂਸੀ ਰਾਜਤੰਤਰ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸੋਚਿਆ, ਇਹ ਵਿਚਾਰਦਿਆਂ ਕਿ ਜਾਪਾਨ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸਮਰਾਟ ਸੀ. ਪਹਿਲੀ ਨਜ਼ਰ ਤੇ, ਰੋਮਨੋਵ ਸ਼ਾਹੀ ਘਰ ਦੀ ਜਾਪਾਨੀ ਸ਼ਾਹੀ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰਨਾ ਵਧੇਰੇ ਕੁਦਰਤੀ ਹੋਵੇਗਾ.

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਫਰਵਰੀ ਇਨਕਲਾਬ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰੋਮਾਨੋਵ ਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਟੋਕੁਗਾਵਾ ਸ਼ੋਗੁਨੇਟ, ਸਮੁਰਾਈ ਫੌਜੀ ਸਰਕਾਰ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੀਜੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ. ਆਧੁਨਿਕ ਜਾਪਾਨ ਲਈ, ਰੋਮਨੋਵ ਅਤੇ ਟੋਕੁਗਾਵਾ ਦੋਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ, ਜਗੀਰੂ, ਨਿਰੰਕੁਸ਼ ਸਨ. ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਅਲੋਪ ਹੋਣਾ ਨਿਸ਼ਚਤ ਸੀ.

ਪੁਰਾਣੀ ਰੋਮਨੋਵ ਰਾਜਸ਼ਾਹੀ ਦੀ ਸਮਝੀ ਗਈ ਪਛੜਾਈ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ 1918 ਦੀਆਂ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਕੋਲਸ II ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਫਾਂਸੀ ਪ੍ਰਤੀ ਜਾਪਾਨੀ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੇ ਸਾਪੇਖਕ ਉਦਾਸੀਨਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ। ਜਾਪਾਨੀ ਸਰਕਾਰ ਅਤੇ ਮੀਡੀਆ ਨੇ ਇਸ ਕਤਲ ਨੂੰ ਚੱਲ ਰਹੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਖਾਰਜ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹਿੰਸਕ ਕ੍ਰਾਂਤੀ.

ਅਕਤੂਬਰ ਇਨਕਲਾਬ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ. ਬੋਲਸ਼ੇਵਿਕਾਂ ਕੋਲ ਰਾਜਨੀਤਕ ਜਨ ਅਧਾਰ ਦੀ ਘਾਟ ਵੇਖੀ ਗਈ-ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀ-ਭੁੱਖਾ, ਖਾੜਕੂ ਸਮੂਹ ਛੇਤੀ ਹੀ collapseਹਿ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੱਦ ਤੱਕ ਦੁਰਘਟਨਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਯੁੱਗ-ਬਦਲਣ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਨਹੀਂ.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਹਮਰੁਤਬਾ ਦੇ ਉਲਟ, ਜਾਪਾਨੀ ਮੀਡੀਆ ਨੇ ਲੈਨਿਨ ਅਤੇ ਬੋਲਸ਼ੇਵਿਕਾਂ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਉਮੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਵਿਰੋਧੀ ਕਾਰਜਾਂ ਦੇ ਸੁਆਰਥ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੇਸ਼ ਭਗਤੀ ਦੀ ਘਾਟ ਲਈ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜਰਮਨ ਫ਼ੌਜਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੀਤੀ ਨਵੀਂ ਰੂਸੀ ਬਸਤੀ.

ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮਹੀਨੇ ਬੀਤ ਗਏ ਅਤੇ ਜਾਪਾਨੀਆਂ ਨੇ ਬੋਲਸ਼ੇਵਿਕਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਜਾਣਿਆ, ਰਾਏ ਬਦਲ ਗਈ. ਅਕਤੂਬਰ ਇਨਕਲਾਬ ਨੂੰ ਲੋਕ ਇਨਕਲਾਬ, ਅਯੋਗ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੇਠਲੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਅਤੇ ਰੂਸੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਪਛੜੇਪਣ ਦੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਧਾਰਕ ਹੱਲ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ.

ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਰੂਸੀ ਇਨਕਲਾਬ ਦੀ ਜਾਪਾਨੀ ਵਿਆਖਿਆ ਮੀਜੀ ਇਨਕਲਾਬ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਸੀ. ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਪਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੀਜੀ ਇਨਕਲਾਬ ਨੂੰ ਆਧੁਨਿਕੀਕਰਨ ਦੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ - ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦੀ ਵਜੋਂ - ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਉੱਨਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦਾ ਉਦੇਸ਼.

ਰੂਸੀ ਇਨਕਲਾਬ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਹੀ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ: ਆਧੁਨਿਕੀਕਰਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਰਾਸ਼ਟਰ-ਰਾਜ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ. ਕਮਾਲ ਦੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ, ਮੇਜੀ ਅਤੇ ਅਕਤੂਬਰ ਇਨਕਲਾਬਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਲਿਆਉਣ ਵਿੱਚ, ਕਮਿistਨਿਸਟ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਨੂੰ ਘੱਟ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ.

ਜਾਪਾਨ ਨੇ ਆਖਰਕਾਰ ਰੂਸੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਰਗਰਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ. ਕੀ ਇਹ ਮੌਕਾਪ੍ਰਸਤ ਸਾਮਰਾਜ-ਨਿਰਮਾਣ ਸੀ ਜਾਂ ਕਮਿismਨਿਜ਼ਮ ਵਿਰੋਧੀ ਸੁਹਿਰਦ?

The short answer is that Japanese imperial policies in Russia evolved from pure opportunism for land and resources to genuine concern over the arrival of communism in East Asia. I want to stress the last point: Japan was concerned not with communism in Russia per se, but with the growing popularity of communism in colonial Korea and China, which jeopardized Japan’s empire.

As Imperial Russia was disintegrating in 1917, the Japanese Army and Ministry of Foreign Affairs insisted on taking advantage of the power vacuum in East Asia to expand Japan’s colonial control — both formal and informal — into Siberia and the Russian Far East.

Once Woodrow Wilson made a decision in the summer of 1918 to intervene, that enabled the Japanese general staff, the army, and the foreign ministry to proceed with their own agenda. There was cheerful confidence in Tokyo that the Bolshevik regime would not survive the intervention and that Japanese plans for the region certainly would be realized.

The most curious fact is that the declaration of intervention never identified the Bolshevik regime as the enemy. It was presumed that the Japanese troops were in Russia to “save” it, yet no one in the government publicly identified from whom or from what Russia must be saved. The declaration promised withdrawal once order was restored and renounced any desire to infringe on Russian territorial sovereignty and Russian internal affairs.

In reality, however, the Japanese government was busy exploring new economic opportunities. A new special commission for Siberian economic aid was created “to establish a basis for Japanese economic activities in opposition to the acquisition of concessions by the United States and other countries.” The Russo-Japanese Trading Company, the Far East Business Development Corporation, and the Russo-Japanese Bank were organized for the purpose of entering the mining, oil production, forestry, fisheries, and related transport industries.

All major players of the day, including the business conglomerates Mitsui, Mitsubishi, Sumitomo, Kuhara, and Furukawa, were involved in the activities of the commission, injecting a large amount of money into Siberia and fully cooperating with the Army.

However, by 1920, the Japanese government seemed to have become genuinely concerned that the revolution was spilling beyond Russian borders into China and Korea, thus directly jeopardizing the security of the Japanese empire. Several thousand radicalized Koreans and Chinese in the Russian Far East joined Bolshevik-led partisan groups.

Recent Korean immigrants with knowledge of the Japanese language served as translators, agents, and informants, providing invaluable help to the Bolsheviks. Chinese and Korean anti-Japanese resistance fighters volunteered in the thousands, with the internationalist divisions of the Red Army. The Japanese imperial government was extremely concerned with these developments and with reports of increasing military skirmishes on the borders of their empire.

Nevertheless, the Siberian Intervention was a strange war. No clear enemy was identified, Bolshevism and communism were never mentioned. Although it was an obvious war against Russia and its people, as the violence became indiscriminate, the Japanese government tirelessly and cynically pronounced its friendship with the Russian people and insisted it was acting in their interest.

Any mention of the Soviet state, either positive or negative, was carefully omitted in official documents. The Japanese government never publicly stated its opposition or fundamental disagreement with the ideological principles of the new Soviet state.

Various factions of the Japanese state had different responses to Soviet Russia, depending on whether they believed Soviet Russia and the Communist International were distinct entities. How did Soviet Russia and the Comintern approach Japan differently?

There were two organizations responsible for Soviet foreign policy: the People’s Commissariat for Foreign Affairs and the Comintern. They had different goals, however. The bloody Russian Civil War was exacerbated by the foreign intervention, when more than ten countries occupied various parts of Russian territory. This was the first modern, multi-national intervention into a foreign territory, and the survival of the new Bolshevik regime was under grave threat.

In order to keep the integrity of its territory and ensure its own survival, the Soviet government chose the policy of appeasement and collaboration with Imperial Japan. The Soviet Ministry of Foreign Affairs publicly proclaimed that they would not encourage any communist activities in the territory of the Japanese empire, and it also publicly agreed with Japan’s aggressive interference in Chinese politics and economy.

The Comintern, on the other hand, was an international and global organization with devoted foreign communist members and, up until the late 1920s, maintained some degree of independence from the Soviet government. Its fundamental goal was to bring about a world socialist revolution. Part of the Comintern’s job was to create foreign communist parties and bring to power pro-socialist parties.

After their hopes for socialist revolutions in Europe did not materialize, the Comintern turned to Imperial Japan as the most industrialized country in Asia, deeming the Japanese workers ready for a proletarian takeover. The Japanese Communist Party was established as a Comintern branch in 1922, and various pro-communist activities were sponsored and facilitated.

In the end, the Soviet Ministry of Foreign Affairs and the Comintern were doing opposite work in Japan. The former conducted conventional diplomacy and signed treaties with capitalist countries, including Japan. The latter continued to destabilize Imperial Japan, especially in the territories in colonial Korea and northeast China, until the Comintern was finally dissolved by Stalin in 1943.

How did internationalism, especially in regards to the Korean and Chinese independence movements, shape Japanese leftists’ perspective on Soviet Russia?

Korea was annexed by Japan in 1910, and it was accompanied by the general discourse of Korea’s cultural and political backwardness. Ironically, Japanese leftists fell into the same nationalistic trap. Despite the fact that it was Korean radicals who were a vital link between the Japanese leftists and the Bolsheviks, and that the Korean resistance movement — communist or not — was the most consistent, forceful, and unapologetic, the Japanese left, in general, did not side with them.

The Japanese communists considered colonial Korea, and later China, to be on a different developmental stage compared to the more advanced, industrialized Japan. The Japanese communists also considered the Korean and Chinese independence movement too nationalistic, that their struggle for national independence obscured the more profound internationalist and proletarian message of Marxism.

When Soviet theoreticians, such as Nikolai Bukharin, suggested that the Japanese communists help the Chinese revolution first, that the destruction of the Japanese empire and the authoritarian state would originate only in the colonies, the Japanese leftists disagreed. In their view, in Asia, it was only the Japanese industrial proletariat that had attained an advanced level of proletarian and internationalist class consciousness, and it alone was capable of leading and representing other colonial workers.

Japanese liberals supported the state in its crackdown against communists, anarchists, and other socialists in the 1920s. How did this set the stage for Japanese fascism in the 1930s?

Japanese prewar liberalism was characterized by its commitment to the state — its belief that, in Japan, it was the responsibility of the imperial state to ensure the well-being of its subjects. In other words, liberals were those who promoted representative government under the umbrella of the monarchy, the dominance of mass-based parties, reduced bureaucracy, and a responsible military. Japanese liberals believed that democratic politics ultimately served the goals of national unity and social harmony.

It is not surprising that Japanese liberals united with conservatives in their concern over Soviet communism, especially its call for class struggle, as the main ideological threat to Japan’s national polity. At the same time, liberals pursued their own agenda. Waging its own battle for democratization of Japanese politics, Japanese liberals used the Red Scare to convince the government and the public that only the implementation of universal suffrage would stop the “Bolshevization” of the Japanese nation.

Without getting deep into the long-standing debates about whether we can speak of “fascism” in Japan and in East Asia, I can say for sure that in wartime Japan, no outside fascist or radical right-wing party or group took political power. The modern state and its apparatus was just too powerful in Japan, so no outsider could contest its authority.

Here lies the main difference between Imperial Japan, on the one hand, and Nazi Germany and Fascist Italy, on the other. What happened in prewar Japan is that the continuous suppression of the leftist opposition by the state — with support from liberals and conservatives — resulted in a certain “fascisization” of an otherwise deeply conservative and neo-traditionalist state.

What do you think is worth keeping in mind about this period of foreign relations between Russia and Japan, especially for leftists today?

It often has been assumed as a given in Western scholarship that the interwar Japanese political and military elite were naturally anti-communist. Projecting on Imperial Japan their own assumptions about communism and anti-communism, and reading history back from a Cold War perspective, Western readers have missed the point that Soviet-Japanese relations followed their own logic.

Geographical proximity, long-term relations prior to the Russian Revolution, mutual economic and political interests in China, anxiety over the interference of the United States, shared recognition that the political and the social should take precedence over the economic, as well as mutual cultural and intellectual attraction — all these are the key elements of Soviet-Japanese relations.

I guess my main contention with leftist development in prewar East Asia was that they did not organize a region-wide united front. Each national left was preoccupied with their own countries. Despite recognizing that alone they could not alter the imperial state — that only in coalition and concerted effort with Korean, Chinese, Taiwanese, Vietnamese, Mongolian, Indonesian, and finally Russian communists, anarchists, and socialists could change be possible — the Japanese left was not able to become truly internationalist. But I do not want to pass judgements. I do not know if this was even possible.


Even though defeat was imminent, Japan refused to surrender, hoping for a victory that would give them bargaining room during negotiations to end the war. To save American lives in a drawn out war, the United States decided to drop the atomic bomb, which they knew would force Japan to surrender.

The United States occupied Japan after the war to help demilitarize the country and transform Japan into a more democratic state, which was especially important to the U.S. with the fear of Communism spreading.


ਨੋਟਸ

  1. ↑ Nish, Ian: Japan and the Outbreak of War in 1914, in: Collected Writings of Ian Nish, part 1, Richmond 2001, pp. 173–88.
  2. ↑ Unattributed quote in Ibid., p. 182.
  3. ↑ For details, see Xu, Guoqi: The Great War in China and Japan, in Best, Antony / Frattolillo, Oliviero (eds.): Japan and the Great War, New York 2015, pp. 13-35.
  4. ↑ Plüschow, Gunther: My Escape from Donington Hall, preceded by an account of the siege of Kiao-Chow in 1915 [sic], London 1922, p. 68.
  5. ↑ Miller, Edward S.: War Plan Orange. The U.S. Strategy to Defeat Japan, 1897–1945, Annapolis 1991.
  6. ↑ Kaigun Rekishi Hozonkai: Nihon kaigunshi [History of the Japanese Navy], volume 2, Tokyo 1995, p. 315.
  7. ↑ Hirama, Yōichi: Daiichiji sekaitaisen to Nihonkaigun [World War I and the Japanese Navy], Tokyo 1998, p. 62.
  8. ↑ Araki, Eiko: Women Soldiers Delegated to Europe. The Japan Red Cross Relief Corps and the First World War, in: Osaka City University Studies in the Humanities 64 (2013): pp. 5–35.
  9. ↑ Hiraki, Kunio: Baron Shigeno no shōgai [The life of Baron Shigeno], Tokyo 1990.
  10. ↑ Ritsumeikan Shishiriyō Center.
  11. ↑ Mikesh, Robert C. / Shorzoe, Abe: Japanese Aircraft. 1910–1941, London 1990, pp. 19-20.
  12. ↑ Quote taken from The London Times: The Times History of the War, London 1919, p. 458.
  13. ↑ Hirama, Daiichiji sekaitaisen to Nihonkaigun, p. 211.
  14. ↑ Quoted in Nish, Ian: Alliance in Decline. A Study in Anglo-Japanese Relations, 1908–23, London 1972, p. 207.
  15. ↑ Kaigun Rekishi Hozonkai, Nihon kaigunshi, p. 350 Hirama, Daiichiji sekaitaisen to Nihonkaigun, p. 217.
  16. ↑ Hirama, Daiichiji sekaitaisen to Nihonkaigun, p. 218.
  17. ↑ Humphreys, Leonard A.: The Way of the Heavenly Sword. The Japanese Army in the 1920’s, Stanford 1995, p. 26.
  18. ↑ Nihon Kōkūkyōkai: Nihon Kōkūshi [The history of Japanese aviation], volume 1, Tokyo 1936, p. 263.
  19. ↑ Osaka Mainichi Shinbun evening edition, 20 September 1918.
  20. ↑ Dunscomb, Paul E.: Japan’s Siberian Intervention, 1918–1922. A Great Disobedience Against the People, Lanham 2011, p. 68.
  21. ↑ Ibid., p. 192.
  22. ↑ Ibid., p. 5.
  23. ↑ Drea, Edward J.: Japan’s Imperial Army. Its Rise and Fall, 1853–1945, Lawrence 2009, p. 145.
  24. ↑ Hata, Ikuhiko: Continental Expansion, 1905-1941, in: Hall, John W. et al.: The Cambridge History of Japan, Vol. 6. The Twentieth Century, New York 1988, p. 281.


ਵੀਡੀਓ ਦੇਖੋ: ਇਹ ਨ ਥਕਵਟ ਹਣ ਦ ਮਖ ਲਛਣ, ਦਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇਨਹ ਚਜ ਦ ਕਰ ਵਰਤ (ਅਗਸਤ 2022).